Adhyaya 17: लिङ्गोद्भव—ब्रह्मविष्ण्वहङ्कार-शमनं, ओंकार-प्रादुर्भावः, मन्त्र-तत्त्वं च
कालात्मा कालनाभस्तु शुक्लः कृष्णस्तु निर्गुणः नारायणो महाबाहुः सर्वात्मा सदसन्मयः
kālātmā kālanābhastu śuklaḥ kṛṣṇastu nirguṇaḥ nārāyaṇo mahābāhuḥ sarvātmā sadasanmayaḥ
彼は時の自己であり、また時を臍とする者。白でもあり黒でもあるが、しかもグナを超えたニルグナである。大いなる腕をもつナーラーヤナは万有の自己として、有と無の双方に遍満する。
Suta Goswami (narrating the Purana’s teaching to the sages at Naimisharanya, preserving an internal theological exposition)