Shloka 22
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
महामरकतश्यामं श्रीमद्वदनपङ्कजम् । कम्बुग्रीवं महोरस्कं सुनसं सुन्दरभ्रुवम् ॥ २२ ॥ श्वासैजदलकाभातं कम्बुश्रीकर्णदाडिमम् । विद्रुमाधरभासेषच्छोणायितसुधास्मितम् ॥ २३ ॥ पद्मगर्भारुणापाङ्गं हृद्यहासावलोकनम् । श्वासैजद्वलिसंविग्ननिम्ननाभिदलोदरम् ॥ २४ ॥ चार्वङ्गुलिभ्यां पाणिभ्यामुन्नीय चरणाम्बुजम् । मुखे निधाय विप्रेन्द्रो धयन्तं वीक्ष्य विस्मित: ॥ २५ ॥
mahā-marakata-śyāmaṁ śrīmad-vadana-paṅkajam kambu-grīvaṁ mahoraskaṁ su-nasaṁ sundara-bhruvam
その乳児は、汚れなき翡翠のように深い青を帯び、蓮華のごとき御顔は美の光に満ち、喉には法螺貝の筋のような印があった。胸は広く、鼻は整い、眉は麗しい。耳は柘榴の花のようで、内には貝の渦のような襞がある。目尻は蓮の芯のように紅く、珊瑚のような唇の輝きが甘露の微笑をほのかに染める。息づくたび髪は揺れ、深い臍の周りで、バニヤンの葉のような腹の皺が動いた。尊きバラモンは驚嘆した—幼子が優美な指で自らの蓮の足を持ち上げ、足指を口に含んで吸っていたのである。
The young child was the Supreme Personality of Godhead. According to Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura, Lord Kṛṣṇa wondered, “So many devotees are hankering for the nectar of My lotus feet. Therefore let Me personally experience that nectar.” Thus the Lord, playing like an ordinary baby, began to suck on His toes.