स्नानकाले तु कृष्णस्य जयशब्दं करोति यः । करताल समायुक्तं गीतनृत्यं करोति च
snānakāle tu kṛṣṇasya jayaśabdaṃ karoti yaḥ | karatāla samāyuktaṃ gītanṛtyaṃ karoti ca
Siapa pun yang pada saat pemujaan mandi bagi Kṛṣṇa berseru “Jaya!” dan melakukan nyanyian serta tarian dengan iringan tepuk berirama, memperoleh pahala besar.
Unspecified (instructional voice within Dvārakā Māhātmya; likely Sūta in Purāṇic frame)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: King (nara-īśvara addressed in surrounding verses)
Scene: A jubilant temple courtyard: devotees raise ‘Jaya!’ with hands clapping karatālas; singers and dancers surround the Kṛṣṇa icon during snāna-utsava.
Joyful, public praise of the Lord—voice and rhythm united—becomes a sanctifying act of devotion.
Dvārakā, in whose worship-culture such celebratory devotion is praised.
At snāna-kāla: chant ‘jaya’, and perform singing and dancing with clapping (karatāla).