क्षमादिगुणसंयुक्तैर्द्वादशाक्षरपूजकैः । षडक्षरमहोद्गारपरमानन्दपूरितैः
kṣamādiguṇasaṃyuktairdvādaśākṣarapūjakaiḥ | ṣaḍakṣaramahodgāraparamānandapūritaiḥ
Berhiaskan kebajikan yang bermula dari kesabaran, hendaknya mereka memuja dengan mantra dua belas suku kata. Dan, dipenuhi kebahagiaan tertinggi, hendaknya melantunkan agungnya mantra enam suku kata.
Skanda (deduced from Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya narrative style)
Scene: A serene devotee seated in japa posture with tulasī mālā, a Viṣṇu icon before them; luminous syllables encircle the scene—dvādaśākṣarī as a garland, ṣaḍakṣarī as a radiant utterance—while the devotee’s face shows bliss and forbearance.
Mantra-worship is meant to be supported by character (kṣamā and other virtues), culminating in inner bliss.
No specific tīrtha is named in this verse; it highlights mantra-sādhana as a tīrtha-aligned discipline.
Worship/japa connected with the dvādaśākṣara and the ṣaḍakṣara mantras, accompanied by cultivation of virtues.