अथाऽसौ पृथिवीपालः स्वप्नांते च ददर्श तम् । दिव्यमाल्यांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम् । विमानवरमारूढं स्तूयमानं च किंनरैः
athā'sau pṛthivīpālaḥ svapnāṃte ca dadarśa tam | divyamālyāṃbaradharaṃ divyagaṃdhānulepanam | vimānavaramārūḍhaṃ stūyamānaṃ ca kiṃnaraiḥ
Kemudian sang penguasa bumi, pada akhir mimpinya, melihat dia—berhias kalung bunga dan busana surgawi, terurapi wewangian ilahi—naik pada vimāna yang unggul, serta dipuji oleh para Kiṁnara.
Narrator (Purāṇic storyteller; likely Sūta-style narration within Tīrthamāhātmya)
Type: kshetra
Scene: In a liminal dream-space, the king beholds a radiant figure adorned with celestial garlands and garments, fragrant unguents gleaming, seated in a splendid vimāna while Kiṁnaras sing praises around it.
Purāṇas portray visible ‘phala’—divine ascent—as confirmation of śrāddha performed at a powerful tīrtha.
The vision is the consequence of the Gayāśiras śrāddha described immediately before.
No new prescription here; it narrates the spiritual result of the rite.