रविरुवाच । देवि त्वदीयचरणांबुजरेणुगौरीं भालस्थलीं वहति यः प्रणतिप्रवीणः । जन्मांतरेपि रजनीकरचारुलेखा तां गौरयत्यतितरां किल तस्य पुंसः
raviruvāca | devi tvadīyacaraṇāṃbujareṇugaurīṃ bhālasthalīṃ vahati yaḥ praṇatipravīṇaḥ | janmāṃtarepi rajanīkaracārulekhā tāṃ gaurayatyatitarāṃ kila tasya puṃsaḥ
Ravi (Surya) berkata: Wahai Dewi, insan yang mahir bersujud penuh hormat memikul pada dahinya kilau putih (gaurī) yang lahir dari debu teratai kaki-Mu. Bahkan pada kelahiran lain pun, guratan indah bulan di keningnya membuat tanda itu kian bersinar.
Ravi (Sūrya/Mārtaṇḍa)
Tirtha: Kāśī-kṣetra (Devī-pāda-sevā ideal)
Type: kshetra
Listener: Devī (Gaurī/Bhavānī; Śiva-vāmāṅga-hāriṇī)
Scene: Ravi addresses the Goddess: a devotee bows expertly, and the pale dust from her lotus-feet becomes a luminous mark on his forehead; in a future birth, the crescent-moon streak enhances that radiance.
Devotional surrender (praṇati) leaves a lasting spiritual imprint that carries merit beyond one lifetime.
Kāśī, where the Devī associated with Śiva is praised as granting enduring auspiciousness.
Praṇati/namaskāra (reverent bowing) is highlighted as the key devotional act.