महामहोभूर्मणिकर्णिकास्थली तमस्ततिर्यत्र समेति संक्षयम् । परः शतैर्जन्मभिरेधितापि या दिवाकराग्नींदुकरैरनिग्रहा
mahāmahobhūrmaṇikarṇikāsthalī tamastatiryatra sameti saṃkṣayam | paraḥ śatairjanmabhiredhitāpi yā divākarāgnīṃdukarairanigrahā
Maṇikarṇikā—tanah yang amat agung dan bercahaya—ialah tempat suci di mana gumpalan kegelapan mencapai akhir. Walau kegelapan itu menguat melalui ratusan kelahiran, ia tak mampu bertahan terhadap sinar laksana Surya, Agni, dan Candra yang berkuasa di sana.
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narration, typically Skanda to Agastya)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Listener: Muni (unnamed in the excerpt)
Scene: A radiant Maṇikarṇikā-sthalī where darkness dissolves; the ghāṭa glows with a tri-luminary aura (sun-fire-moon), with pilgrims and lamps reflecting on the river.
Kāśī’s Maṇikarṇikā is portrayed as a place where deep karmic darkness accumulated over many births is dispelled by divine spiritual brilliance.
Maṇikarṇikā-sthalī (Maṇikarṇikā in Kāśī/Vārāṇasī), celebrated as supremely radiant and liberating.
No explicit ritual is prescribed in this verse; it focuses on the intrinsic purifying power (māhātmya) of the place.