हरन्वस्त्रं भवेद्गोधा गरदः पवनाशनः । प्रव्राजी गमनाद्राजन् भवेन्मरुपिशाचकः
haranvastraṃ bhavedgodhā garadaḥ pavanāśanaḥ | pravrājī gamanādrājan bhavenmarupiśācakaḥ
Siapa mencuri pakaian, menjadi godhā (iguana). Siapa meracuni, menjadi pavanāśana—seakan hidup memakan angin. Dan wahai raja, siapa meninggalkan pravrajyā (hidup renunsiat) lalu mengembara dengan salah, menjadi hantu gurun.
Sūta (deduced)
Tirtha: Revā (Narmadā) tīrtha sphere (contextual)
Type: river
Listener: rājan (a king) explicitly addressed, indicating a royal interlocutor in the surrounding discourse
Scene: Three stark vignettes: a cloth-thief creeping as a godhā (iguana) near a hut; a poisoner with a dark vial, shown as a gaunt being ‘feeding on wind’; a wandering pseudo-renunciant in a desert, shadowed by a maru-piśāca (desert ghoul), with a king witnessing (vocative ‘rājan’).
The verse condemns theft, poisoning, and hypocrisy in renunciation, stressing that dharma applies to both householders and ascetics.
No named tīrtha appears in this verse.
None; it is a catalogue of karmic consequences.