मन्वादौ च युगादौ च व्यतीपाते दिनक्षये । यो दद्यात्पितृमातृभ्यः सोऽश्वमेधफलं लभेत्
manvādau ca yugādau ca vyatīpāte dinakṣaye | yo dadyātpitṛmātṛbhyaḥ so'śvamedhaphalaṃ labhet
Pada awal Manvantara, pada awal Yuga, pada saat Vyatīpāta, dan pada penghujung hari—siapa pun yang memberi persembahan kepada para leluhur dan para ibu, memperoleh buah Aśvamedha.
Skanda (deduced)
Tirtha: Asmāhaka
Type: tirtha
Listener: Nṛpa (king)
Scene: A liminal-time ritual: sunset (dinakṣaya) on a riverbank, with a priest marking vyatīpāta/auspicious conjunction; offerings made to pitṛs and mātṛs; a symbolic horse-sacrifice motif appears as a faint celestial emblem indicating Aśvamedha-equivalence.
Giving at sacred times (kāla-viśeṣa) and honoring one’s lineage magnifies merit to the level of royal sacrifices.
The verse foregrounds sacred times more than a named site; it continues the Revā Khaṇḍa dharma context of tīrtha-based merit.
Charitable giving/offerings (dāna) directed to pitṛs and mātṛs on manvādi, yugādi, vyatīpāta, and at day’s end.