गिरिजाया तपोऽनुज्ञा (Permission for Girijā’s Austerities)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । त्वयि देवमुने याते पार्वती हृष्टमानसा । तपस्साध्यं हरं मेने तपोर्थं मन आदधे

Brahmā bersabda: “Wahai resi ilahi, setelah engkau pergi, Pārvatī yang berhati gembira menganggap Hara dapat dicapai melalui tapa; maka ia meneguhkan niat di dalam hati untuk menjalani tapa.”

Verse 2

ततः सख्यौ समादाय जयां च विजयां तथा । मातरं पितरं चैव सखीभ्यां पर्यपृच्छत

Kemudian ia mengajak dua sahabatnya, Jaya dan Vijaya; melalui kedua sahabat itu ia juga menanyakan hal tersebut kepada ibu dan ayahnya.

Verse 3

प्रथमं पितरं गत्वा हिमवन्तं नगेश्वरम् । पर्यपृच्छत्सुप्रणम्य विनयेन समन्विता

Mula-mula ia mendatangi ayahnya, Himavān sang raja gunung; setelah bersujud hormat dengan semestinya, ia bertanya dengan penuh kerendahan hati dan tata krama.

Verse 4

सख्यावूचतुः । हिमवञ्च्छ्रूयतां पुत्री वचनं कथ्यतेऽधुना । सा स्वयं चैव देहस्य रूपस्यापि तथा पुनः

Para sahabat berkata: “Wahai Himavān, dengarkanlah. Kini kami menyampaikan sabda putrimu—bagaimana ia sendiri berulang kali berkata tentang tubuhnya dan wujud rupanya.”

Verse 5

भवतो हि कुलस्यास्य साफल्यं कर्तुमिच्छति । तपसा साधनीयोऽसौ नान्यथा दृश्यतां व्रजेत्

Ia berkehendak menjadikan garis keturunanmu berbuah sempurna. Ia hanya dapat dicapai melalui tapa; dengan cara lain Ia takkan tampak untuk diraih.

Verse 6

तस्माच्च पर्वतश्रेष्ठ देह्याज्ञां भवताधुना । तपः करोतु गिरिजा वनं गत्वेति सादरम्

Karena itu, wahai yang termulia di antara gunung, berilah izin sekarang. Biarlah Girijā pergi ke hutan dan menjalankan tapa—demikian mereka berkata dengan hormat.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । इत्येवं च तदा पृष्टस्सखीभ्यां मुनिसत्तम । पार्वत्या सुविचार्याथ गिरिराजोऽब्रवीदिदम्

Brahmā bersabda: “Wahai resi termulia, demikianlah ketika itu, saat dua sahabat menanyai tentang Pārvatī, Girirāja setelah mempertimbangkan dengan saksama mengucapkan kata-kata ini.”

Verse 8

हिमालय उवाच । मह्यं च रोचतेऽत्यर्थं मेनायै रुच्यतां पुनः । यथेदं भवितव्यं च किमतः परमुत्तमम्

Himālaya berkata: “Usulan ini amat berkenan di hatiku; semoga Menā pun kembali menyetujuinya. Biarlah terjadi tepat sebagaimana seharusnya; adakah kemujuran yang lebih luhur daripada ini?”

Verse 9

साफल्यं तु मदीयस्य कुलस्य च न संशयः । मात्रे तु रुच्यते चेद्वै ततः शुभतरं नु किम्

Tiada keraguan bahwa garis keturunanku akan mencapai keberhasilan yang penuh berkah. Dan bila ibuku Menā sungguh menyetujuinya, adakah yang lebih suci dan mujur daripada itu?

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं पित्रा प्रोक्तं श्रुत्वा तु ते तदा । जग्मतुर्मातरं सख्यौ तदाज्ञप्ते तया सह

Brahmā berkata: Setelah mendengar ucapan ayah mereka demikian pada saat itu, kedua sahabat itu pergi kepada ibu mereka; dan bersama sang ibu—sesuai perintahnya—mereka pun melanjutkan sebagaimana mestinya.

Verse 11

गत्वा तु मातरं तस्याः पार्वत्यास्ते च नारद । सुप्रणम्य करो बध्वोचतुर्वचनमादरात्

Kemudian Nārada pergi kepada ibu Pārvatī. Setelah bersujud hormat dan merangkapkan tangan, ia menyampaikan kata-kata dengan penuh takzim.

Verse 12

सख्यावूचतुः । मातस्त्वं वचनं पुत्र्याः शृणु देवि नमोऽस्तु ते । सुप्रसन्नतया तद्वै श्रुत्वा कर्तुमिहार्हसि

Para sahabat berkata: “Wahai Ibu, wahai Dewi, sembah sujud bagi-Mu. Dengarkanlah kata-kata putrimu; setelah mendengarnya dengan hati yang berkenan, laksanakanlah apa yang patut dilakukan di sini.”

Verse 13

तप्तुकामा तु ते पुत्री शिवार्थं परमं तपः । प्राप्तानुज्ञा पितुश्चैव तुभ्यं च परिपृच्छति

Putrimu ingin menjalankan tapa yang tertinggi demi meraih Śiva. Setelah memperoleh izin ayahnya, kini ia juga memohon persetujuan dan restumu.

Verse 14

इयं स्वरूपसाफल्यं कर्तुकामा पतिव्रते । त्वदाज्ञया यदि जायेत तप्यते च तथा तपः

Wahai istri yang setia, ia ingin menyempurnakan hakikat dirinya. Jika dengan perintahmu hal itu diizinkan, maka ia sungguh akan bertapa sesuai ketentuan itu.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च ततस्सख्यौ तूष्णीमास्तां मुनीश्वर । नांगीचकार मेना सा तद्वाक्यं खिन्नमानसा

Brahmā bersabda: “Wahai maharsi, setelah berkata demikian, kedua sahabat itu pun terdiam. Namun Menā, dengan hati yang gundah, tidak menerima ucapan itu.”

Verse 16

ततस्सा पार्वती प्राह स्वयमेवाथ मातरम् । करौ बद्ध्वा विनीतात्मा स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

Kemudian Pārvatī sendiri berbicara kepada ibunya. Dengan kedua tangan bersedekap, hati yang tunduk, setelah mengingat teratai kaki Śiva, ia pun berkata.

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातस्तप्तुं गमिष्यामि प्रातः प्राप्तुं महेश्वरम् । अनुजानीहि मां गंतुं तपसेऽद्य तपोवनम्

Pārvatī berkata: “Ibu, aku akan pergi bertapa agar pada pagi hari aku memperoleh Maheśvara. Izinkan aku berangkat hari ini ke hutan tapa untuk menjalankan tapas.”

Verse 18

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचः पुत्र्या मेना दुःख मुपागता । सोपाहूय तदा पुत्रीमुवाच विकला सती

Brahmā bersabda: Mendengar kata-kata putrinya, Menā diliputi duka. Lalu ia memanggil putrinya mendekat, dan sang wanita mulia yang gelisah itu berkata demikian.

Verse 19

मेनोवाच । दुःखितासि शिवे पुत्री तपस्तप्तुं पुरा यदि । तपश्चर गृहेऽद्य त्वं न बहिर्गच्छ पार्वति

Menā berkata: “Wahai Śivā, putriku, bila engkau bersedih dan sejak dahulu berniat bertapa, maka lakukanlah tapas hari ini di dalam rumah; jangan pergi ke luar, wahai Pārvatī.”

Verse 20

कुत्र यासि तपः कर्तुं देवास्संति गृहे मम । तीर्थानि च समस्तानि क्षेत्राणि विविधानि च

Ke mana engkau hendak pergi untuk bertapa? Di kediaman-Ku sendiri para dewa hadir; dan di sana terdapat semua tīrtha serta berbagai kṣetra suci.

Verse 21

कर्तव्यो न हठः पुत्रि गंतव्यं न बहिः क्वचित् । साधितं किं त्वया पूर्वं पुनः किं साधयिष्यसि

Wahai putri, jangan keras kepala; jangan pergi ke luar ke mana pun. Apa yang telah engkau capai dahulu, dan apa pula yang kau kira akan kau capai sekarang?

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसं तृतीये पार्वती पार्वतीतपोव नाम द्वाविंशोऽध्यायः

Demikian berakhir bab kedua puluh dua, berjudul “Pārvatītapovana—Tapa Pārvatī,” dalam Pārvatī-khaṇḍa, bagian ketiga dari Rudra Saṃhitā, pada Kitab Kedua Śrī Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 23

स्त्रीणां तपोवनगतिर्न श्रुता कामनार्थिनी । तस्मात्त्वं पुत्रि मा कार्षीस्तपोर्थं गमनं प्रति

Seorang gadis yang digerakkan oleh keinginan tidak dikenal pergi ke tapovana untuk bertapa. Karena itu, wahai putriku, jangan berniat pergi demi tapas.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्येवं बहुधा पुत्री तन्मात्रा विनवारिता । संवेदे न सुखं किंचिद्विनाराध्य महेश्वरम्

Brahmā bersabda: Demikianlah sang ibu menahan putrinya dengan berbagai cara dan memohon dengan lembut. Namun, tanpa memuja Maheśvara, ia sama sekali tidak merasakan kebahagiaan.

Verse 25

तपोनिषिद्धा तपसे वनं गंतुं च मेनया । हेतुना तेन सोमेति नाम प्राप शिवा तदा

Menā melarang Śivā pergi ke hutan untuk bertapa. Karena alasan itulah, pada saat itu Śivā memperoleh nama “Somā”.

Verse 26

अथ तां दुखितां ज्ञात्वा मेना शैलप्रिया शिवाम् । निदेशं सा ददौ तस्याः पार्वत्यास्तपसे मुने

Kemudian, memahami bahwa Śivā (Pārvatī), kekasih Sang Gunung, sedang berduka, wahai resi, Menā memberi petunjuk agar Pārvatī menempuh tapa demi memperoleh Śiva.

Verse 27

मातुराज्ञां च संप्राप्य सुव्रता मुनिसत्तम । ततः स्वांते सुखं लेभे पार्वती स्मृतशंकरा

Setelah memperoleh izin ibunya, wahai resi termulia, Pārvatī yang suci dalam tapa—seraya mengingat Śaṅkara di dalam hati—kemudian meraih kedamaian dan kebahagiaan batin yang mendalam.

Verse 28

मातरं पितरं साथ प्रणिपत्य मुदा शिवा । सखीभ्यां च शिवं स्मृत्वा तपस्तप्तुं समुद्गता

Dengan sukacita Śivā (Pārvatī) bersujud kepada ibu dan ayahnya; lalu bersama dua sahabatnya, sambil mengingat Bhagavān Śiva, ia berangkat untuk menjalankan tapa-pertapaan.

Verse 29

हित्वा मतान्यनेकानि वस्त्राणि विविधानि च । वल्कलानि धृतान्याशु मौंजीं बद्ध्वा तु शोभनाम्

Setelah menanggalkan banyak pendapat dan aneka pakaian, ia segera mengenakan kain kulit kayu, lalu mengikat ikat-pinggang muñja yang indah demi keanggunan laku tapa.

Verse 30

हित्वा हारं तथा चर्म्म मृगस्य परमं धृतम् । जगाम तपसे तत्र गंगावतरणं प्रति

Setelah menanggalkan kalung bunga dan mengenakan kulit rusa yang utama, ia pergi ke sana untuk bertapa, bertekad mewujudkan turunnya Gaṅgā.

Verse 31

शंभुना कुर्वता ध्यानं यत्र दग्धो मनोभवः । गंगावतरणो नाम प्रस्थो हिमवतस्स च

Dataran Himavat itu dikenal sebagai “Gaṅgāvataraṇa”, Tempat Turunnya Gaṅgā—di mana, ketika Śambhu tenggelam dalam meditasi, Manobhava (Kāma) terbakar.

Verse 32

हरशून्योऽथ ददृशे स प्रस्थो हिमभूभृतः । काल्या तत्रेत्य भोस्तात पार्वत्या जगदम्बया

Lalu dataran tinggi Himalaya itu tampak tanpa Hara (Śiva). Di sana Kālikā berkata, “Wahai terkasih, di sinilah demikian,” dan Jagadambā Pārvatī memandang keadaan itu lalu menanggapi.

Verse 33

यत्र स्थित्वा पुरा शंभुस्तप्तवान्दुस्तरं तपः । तत्र क्षणं तु सा स्थित्वा बभूव विरहार्दिता

Di tempat yang sama, tempat Śambhu dahulu menjalankan tapa yang amat sukar dilampaui, ia berdiri sekejap; seketika itu juga ia tersiksa oleh pedihnya perpisahan.

Verse 34

हा हरेति शिवा तत्र रुदन्ती सा गिरेस्सुता । विललापातिदुःखार्ता चिन्ताशोकसमन्विता

Di sana Śivā, putri gunung (Girijā), menangis sambil berseru, “Hā! Hari!” Diliputi duka yang amat, ia meratap, penuh kecemasan dan kesedihan.

Verse 35

ततश्चिरेण सा मोहं धैर्य्या त्संस्तभ्य पार्वती । नियमायाऽभवत्तत्र दीक्षिता हिमवत्सुता

Kemudian, setelah lama berselang, Pārvatī meneguhkan diri dengan keberanian dan menahan lenyapnya kesadaran (mohanya). Di sana putri Himavān menerima dikṣā untuk menjalani niyama, memasuki laku tapa-janji demi Śiva.

Verse 36

तपश्चकार सा तत्र शृंगितीर्थे महोत्तमे । गौरीशिखर नामासीत्तत्तपःकरणाद्धि तत्

Di sana, di Tīrtha Śṛṅgī yang maha suci, ia menjalankan tapa. Karena tapa itu, puncak itu dikenal sebagai “Gaurī-Śikhara”.

Verse 37

सुंदराश्च द्रुमास्तत्र पवित्राश्शिवया मुने । आरोपिताः परीक्षार्थं तपसः फलभागिनः

Wahai resi, di sana Śivā (Pārvatī) menanam pohon-pohon yang indah dan menyucikan sebagai ujian; mereka pun menjadi bagian dari buah tapanya.

Verse 38

भूभिशुद्धिं ततः कृत्वा वेदीं निर्माय सुन्दरी । तथा तपस्समारब्धं मुनीनामपि दुष्करम्

Kemudian Sang Dewi yang elok menyucikan tanah, membangun altar, lalu memulai tapa yang bahkan sulit bagi para resi.

Verse 39

विगृह्य मनसा सर्वाणींद्रियाणि सहाशु सा । समुपस्थानिके तत्र चकार परमं तपः

Dengan pikirannya mengekang semua indria dengan teguh, ia segera menuju tempat pemujaan yang suci itu dan di sana menjalankan tapa yang tertinggi.

Verse 40

ग्रीष्मे च परितो वह्निं प्रज्वलंतं दिवानिशम् । कृत्वा तस्थौ च तन्मध्ये सततं जपती मनुम

Pada musim panas ia menyalakan api yang menyala-nyala di sekelilingnya siang dan malam; berdiri di tengahnya, ia terus-menerus melantunkan japa mantra suci.

Verse 41

सततं चैव वर्षासु स्थंडिले सुस्थिरासना । शिलापृष्ठे च संसिक्ता बभूव जलधारया

Bahkan pada musim hujan ia terus duduk dengan teguh di atas tanah yang gundul; di atas batu pun ia berkali-kali diguyur aliran air, namun tapa-nya tak tergoyahkan.

Verse 42

शीते जलांतरे शश्वत्तस्थौ सा भक्तितत्परा । अनाहारातपत्तत्र नीहारे निशासु च

Dalam dingin yang menggigit ia berdiri terus di tengah air, sepenuhnya tenggelam dalam bhakti. Di sana ia bertapa tanpa makan, menahan kabut malam pula.

Verse 43

एवं तपः प्रकुर्वाणा पंचाक्षरजपे रता । दध्यौ शिवं शिवा तत्र सर्वकामफलप्रदम्

Demikian ia ber-tapa dan tekun dalam japa mantra lima suku kata; Śivā (Pārvatī) bermeditasi pada Bhagavān Śiva, pemberi buah segala hasrat yang dharmis.

Verse 44

स्वारोपिताच्छुभान्वृक्षान्सखीभिस्सिंचती मुदा । प्रत्यहं सावकाशे सा तत्रातिथ्यमकल्पयत्

Dengan gembira ia, bersama para sahabatnya, menyirami pohon-pohon suci yang ia tanam sendiri; dan setiap hari saat ada senggang, ia menata penyambutan serta jamuan bagi para tamu di sana.

Verse 45

वातश्चैव तथा शीतवृष्टिश्च विविधा तथा । दुस्सहोऽपि तथा घर्म्मस्तया सेहे सुचित्तया

Di sana ada angin kencang dan berbagai hujan dingin; bahkan panas terik yang sukar ditahan pun ia tanggung dengan hati yang suci dan teguh.

Verse 46

दुःखं च विविधं तत्र गणितं न तयागतम् । केवलं मन आधाय शिवे सासीत्स्थिता मुने

Berbagai duka hadir di sana, namun ia tidak memperhitungkannya. Wahai resi, dengan menambatkan batin hanya pada Śiva, ia tetap teguh tak tergoyahkan.

Verse 47

प्रथमं फलभोगेन द्वितीयं पर्णभोजनैः । तपः प्रकुर्वती देवी क्रमान्निन्येऽमिताः समाः

Mula-mula Dewi bertahan dengan memakan buah-buahan; pada tahap kedua ia hanya memakan daun. Demikianlah, dengan tapa yang dijalankan bertahap, Dewi Pārvatī menempuh tahun-tahun tak terhitung dalam laku disiplin demi mencapai Śiva, Pati Tertinggi.

Verse 48

ततः पर्णान्यपि शिवा निरस्य हिमवत्सुता । निराहाराभवद्देवी तपश्चरणसंरता

Kemudian Śivā, putri Himavān, menanggalkan bahkan daun sebagai makanan. Sang Dewi menjadi sepenuhnya berpuasa, teguh dalam laku tapa, bertekad tunggal untuk mencapai Śiva.

Verse 49

आहारे त्यक्तपर्णाभूद्यस्माद्धिमवतः सुतः । तेन देवैरपर्णेति कथिता नामतः शिवा

Karena putri Himavān dalam tapa meninggalkan bahkan daun sebagai makanan, maka para dewa menyebut Śivā (Pārvatī) dengan nama “Aparṇā”, yakni ‘tanpa daun’.

Verse 50

एका पादस्थिता सासीच्छिवं संस्मृत्य पार्वती । पंचाक्षरं जपंती च मनुं तेपे तपो महत्

Berdiri dengan satu kaki, Pārvatī tenggelam dalam ingatan kepada Śiva. Sambil terus melafalkan mantra lima suku kata, ia menjalani tapa yang agung.

Verse 51

चीरवल्कलसंवीता जटासंघातधारिणी । शिवचिंतनसंसक्ता जिगाय तपसा मुनीम्

Berbalut pakaian dari kulit kayu dan kain usang, dengan gumpalan rambut gimbal, tenggelam dalam kontemplasi Śiva, ia melampaui sang resi-wanita berkat daya tapanya.

Verse 52

एवं तस्यास्तपस्यन्त्या चिंतयंत्या महेश्वरम् । त्रीणि वर्ष सहस्राणि जग्मुः काल्यास्तपोवने

Demikianlah, saat ia terus bertapa dan merenungkan Maheśvara, tiga ribu tahun berlalu di hutan tapa milik Kālī.

Verse 53

षष्टिवर्षसहस्राणि यत्र तेपे तपो हरः । तत्र क्षणमथोषित्वा चिंतयामास सा शिवा

Di tempat Hara bertapa selama enam puluh ribu tahun, Śivā (Pārvatī) tinggal sekejap; lalu ia mulai bermeditasi dengan sangat mendalam.

Verse 54

नियमस्थां महादेव किं मां जानासि नाधुना । येनाहं सुचिरं तेन नानुयाता तवोरता

Pārvatī berkata: “Wahai Mahādeva, apakah Engkau belum juga mengenaliku sebagai yang teguh dalam niyama (laku suci)? Dengan tekad yang sama, yang dengannya aku bertapa begitu lama, aku tidak pernah menyimpang dari kaul bhakti kepadamu.”

Verse 55

लोके वेदे च गिरिशो मुनिभिर्गीयते सदा । शंकरस्य हि सर्वज्ञस्सर्वात्मा सर्वदर्शनः

Di dunia dan dalam Weda, Girīśa senantiasa dilagukan oleh para resi; sebab Śaṅkara sungguh Mahatahu—Ia adalah Ātman di dalam semua dan Yang Maha Melihat segala sesuatu.

Verse 56

सर्वभूतिप्रदो देवस्सर्वभावानुभावनः । भक्ताभीष्टप्रदो नित्यं सर्वक्लेशनिवारणः

Dialah Deva yang menganugerahkan segala kemakmuran dan menyempurnakan segala keadaan; Ia senantiasa mengaruniakan dambaan para bhakta serta menyingkirkan semua derita.

Verse 57

सर्वकामान्परित्यज्य यदि चाहं वृषध्वजे । अनुरक्ता तदा सोत्र संप्रसीदतु शंकरः

Wahai Mahadewa berpanji lembu (Wṛṣadhvaja), bila aku telah meninggalkan segala keinginan duniawi dan sungguh berbakti kepadamu, semoga Śaṅkara berkenan menganugerahi rahmat kepadaku kini juga.

Verse 58

यदि नारद तत्रोक्तमंत्रो जप्तश्शराक्षरः । सुभक्त्या विधिना नित्यं संप्रसीदतु शंकरः

Wahai Nārada, bila mantra yang diajarkan di sana dijapa suku kata demi suku kata setiap hari, menurut tata cara yang benar dan dengan bhakti yang tulus, maka Śaṅkara menjadi sepenuhnya berkenan.

Verse 59

यदि भक्त्या शिवस्याहं निर्विकारा यथोदितम् । सर्वेश्वरस्य चात्यंतं संप्रसीदतु शंकरः

Jika melalui bhakti kepada Śiva aku sungguh menjadi tanpa perubahan sebagaimana telah dinyatakan, semoga Śaṅkara, Tuhan segala, berkenan sepenuhnya kepadaku.

Verse 60

एवं चिंतयती नित्यं तेपे सा सुचिरं तपः । अधोमुखी निर्विकारा जटावल्कलधारिणी

Demikian ia senantiasa merenung, lalu bertapa sangat lama—wajah menunduk ke dalam, tanpa perubahan, berambut gimbal dan mengenakan pakaian kulit kayu.

Verse 61

तथा तया तपस्तप्तं मुनीनामपि दुष्करम् । स्मृत्वा च पुरुषास्तत्र परमं विस्मयं गताः

Demikianlah tapas yang ia jalani, begitu berat hingga para resi pun sukar melakukannya; mengingat tapas itu, orang-orang di sana tercengang dalam keheranan tertinggi.

Verse 62

तत्तपोदर्शनार्थं हि समाजग्मुश्च तेऽखिलाः । धन्यान्निजान्मन्यमाना जगदुश्चेति सम्मताः

Untuk menyaksikan tapa itu, mereka semua berkumpul di sana. Menganggap kaum mereka sendiri berbahagia, dengan keyakinan teguh mereka memaklumkannya kepada dunia.

Verse 63

महतां धर्म्मवृद्धेषु गमनं श्रेय उच्यते । प्रमाणं तपसो नास्ति मान्यो धर्म्मस्सदा बुधैः

Mendekati para mahātmā yang maju dalam dharma disebut sebagai kebaikan sejati. Tiada ukuran tetap bagi tapa; karena itu orang bijak selalu memuliakan dharma.

Verse 64

श्रुत्वा दृष्ट्वा तपोऽस्यास्तु किमन्यैः क्रियते तपः । अस्मात्तपोऽधिकं लोके न भूतं न भविष्यति

Setelah mendengar dan menyaksikan tapa beliau, apa perlunya orang lain bertapa? Di dunia ini, tapa yang melebihi ini tidak pernah ada, dan tidak akan pernah ada.

Verse 65

जल्पंत इति ते सर्वे सुप्रशस्य शिवातपः । जग्मुः स्वं धाम मुदिताः कठिनांगाश्च ये ह्यपि

Sambil saling berbicara demikian, mereka semua sangat memuji tapa yang dilakukan demi Śiva. Dengan sukacita mereka berangkat ke kediaman masing-masing—bahkan mereka yang tubuhnya mengeras karena disiplin yang berat.

Verse 66

अन्यच्छृणु महर्षे त्वं प्रभावं तपसोऽधुना । पार्वत्या जगदम्बायाः पराश्चर्य्यकरं महत्

Wahai maharsi, kini dengarkan lagi tentang daya tapa. Pada diri Pārvatī, Sang Ibu Semesta, daya itu sungguh agung dan sangat menakjubkan.

Verse 67

तदाश्रमगता ये च स्वभावेन विरोधिनः । तेप्यासंस्तत्प्रभावेण विरोधरहि तास्तदा

Dan mereka yang datang ke pertapaan itu—meski tabiatnya suka menentang—oleh daya kesucian itu pada saat itu menjadi bebas dari segala permusuhan.

Verse 68

सिंहा गावश्च सततं रागादिदोषसंयुताः । तन्महिम्ना च ते तत्र नाबाधंत परस्परम्

Singa dan sapi—meski senantiasa terikat cacat seperti nafsu dan lainnya—di sana tidak saling menyakiti, tertahan oleh daya kemuliaan itu.

Verse 69

अथान्ये च मुनिश्रेष्ठ मार्ज्जारा मूषकादयः । निसर्गाद्वैरिणो यत्र विक्रियंते स्म न क्वचित्

Wahai resi termulia, di sana makhluk lain seperti kucing, tikus, dan sejenisnya—meski secara tabiat saling bermusuhan—tidak pernah menampakkan permusuhan atau perilaku yang mencelakakan di tempat itu.

Verse 70

वृक्षाश्च सफलास्तत्र तृणानि विविधानि च । पुष्पाणि च विचित्राणि तत्रासन्मुनिसत्तम

Wahai resi terbaik, di sana ada pepohonan yang berbuah, aneka jenis rerumputan, serta bunga-bunga menakjubkan yang beraneka warna.

Verse 71

तद्वनं च तदा सर्वं कैलासेनोपमान्वितम् । जातं च तपस्तस्यास्सिद्धिरूपमभूत्तदा

Saat itu seluruh hutan menjadi sebanding dengan Kailāsa; dan pada saat yang sama buah tapasnya tampak sebagai siddhi—pencapaian rohani—oleh anugerah yang menyempurnakan tapa.