The Description of the Glory of Dvādaśī
नेदृश पावनं किंचिन्नराणां भूप विद्यते । यादृशं पद्मनाभस्य दिनं पातकहानिदम् ॥ ११ ॥
nedṛśa pāvanaṃ kiṃcinnarāṇāṃ bhūpa vidyate | yādṛśaṃ padmanābhasya dinaṃ pātakahānidam || 11 ||
Wahai raja, bagi manusia tiada penyuci yang menyamai hari Padmanābha (Viṣṇu), hari yang melenyapkan dosa.
Sanatkumara (in dialogue instruction to a King within the Uttara-Bhaga narrative frame)
Vrata: Vishnu-vāsara (contextually Ekādaśī-focused)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It proclaims that among purifying practices, devotionally observing a day dedicated to Padmanābha (Viṣṇu) is supreme because it directly leads to pātaka-kṣaya (destruction of sin).
By centering purity on “Padmanābha’s day,” the verse prioritizes Viṣṇu-bhakti expressed through sacred time (dina) and vrata-like observance, indicating that devotion itself becomes the purifier.
It implicitly relies on Kāla/kalpa-based discipline—choosing and sanctifying specific days for worship (vrata timing), a practical ritual principle aligned with Kalpa (ritual procedure) and traditional time-reckoning used in dharma practice.