Dharmānukathana
Narration of Dharma
तुलस्यां सेचयेद्यस्तु जलं चुलुकमात्रकम् । क्षीरोदवासिना सार्द्धं वसेदाचन्द्र तारकम् ॥ २९ ॥
tulasyāṃ secayedyastu jalaṃ culukamātrakam | kṣīrodavāsinā sārddhaṃ vasedācandra tārakam || 29 ||
Siapa yang menyirami Tulasī walau hanya segenggam air, akan berdiam bersama Tuhan penghuni Samudra Susu selama bulan dan bintang masih ada.
Suta (narrating Narada’s teaching in the dialogue tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It declares that even minimal Tulasi service—watering with a small palmful—yields immense merit, culminating in enduring proximity to Vishnu (Kshirodavasin), emphasizing that sincere devotion outweighs material magnitude.
Bhakti is shown as accessible and practical: a simple, repeatable act of Tulasi-seva becomes a direct devotional offering to Vishnu, promising lasting spiritual fellowship rather than merely worldly reward.
Ritual practicality is highlighted (kalpa-oriented conduct): the verse specifies a concrete upacāra—secanam (watering) with a defined small measure (culuka-mātra)—showing how regulated daily practice supports devotion.