Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
गच्छात्रेय राजानं ब्रूहि यदि पर्याप्तं निर्यातयो-पाध्यायवाम्याविति । स गत्वैवं तं राजानमब्रवीत् तं राजा प्रत्युवाच राज्ञामेतद्वाहनमनर्हा ब्राह्मणा रत्नानामेवंविधानां कि ब्राह्मणानाम श्वै: कार्य साधु गम्यताम्,“मन-ही-मन सोच-विचार करते हुए जब एक मास पूरा हो गया, तब वे अपने शिष्यसे बोले--'आत्रेय! जाकर राजासे कहो कि यदि काम पूरा हो गया हो तो गुरुजीके दोनों वाम्य अश्व लौटा दीजिये।” शिष्यने जाकर राजासे यही बात दुहरायी। तब राजाने उसे उत्तर देते हुए कहा--“यह सवारी राजाओंके योग्य है। ब्राह्मणोंको ऐसे रत्न रखनेका अधिकार नहीं है। भला, ब्राह्मणोंकों घोड़े लेकर क्या करना है? अब आप सकुशल पधारिये”
Vaiśaṃpāyana uvāca: gacchātreya rājānaṃ brūhi yadi paryāptaṃ niryātayopādhyāyavāmyāv iti. sa gatvaivaṃ taṃ rājānam abravīt; taṃ rājā pratyuvāca—rājñām etad vāhanam anarhā brāhmaṇā ratnānām evaṃvidhānāṃ; kiṃ brāhmaṇānām aśvaiḥ kāryam? sādhu gamyatām.
Waiśaṃpāyana berkata: Setelah sebulan penuh berlalu dalam renungan dan pertimbangan batin, sang guru berkata kepada muridnya, “Ātreya, pergilah dan katakan kepada raja: bila tugas telah selesai, kembalikanlah dua kuda Vāmya milik sang guru.” Murid itu pergi menyampaikan pesan itu kepada raja. Raja menjawab, “Tunggangan semacam ini pantas bagi para raja; brahmana tidak berhak atas permata bernilai demikian. Apa guna brahmana memiliki kuda? Kembalilah dengan selamat.”
वैशम्पायन उवाच