Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
ततस्तदाज्ञाय मतं महात्मा यथाददुक्तं पुरुषोत्तमेन । प्रशस्य विप्रेक्ष्य च धर्मराज: कृताञ्जलि: केशवमित्युवाच,पुरुषोत्तम भगवान् श्रीकृष्णने अपना मत अच्छी तरह व्यक्त कर दिया था। उसे जानकर महात्मा धर्मराजने भगवान् केशवकी भूरि-भूरि प्रशंसा की और हाथ जोड़कर उनकी ओर देखते हुए कहा--
tatas tadājñāya mataṁ mahātmā yathādad uktaṁ puruṣottamena | praśasya viprekṣya ca dharmarājaḥ kṛtāñjaliḥ keśavam ity uvāca ||
Lalu, setelah memahami maksud itu sebagaimana telah diucapkan oleh Puruṣottama, Dharmarāja yang berhati agung memuji Keśava dengan sangat. Dengan kedua telapak tangan dirapatkan, menatap beliau, ia pun berkata.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights a dharmic ethic of receiving wise counsel with humility: understanding the intent of righteous guidance, offering due praise, and responding with reverence rather than ego—an ideal posture for ethical decision-making and kingship.
After Kṛṣṇa (Puruṣottama/Keśava) has clearly expressed his view, Yudhiṣṭhira (Dharmarāja), having grasped it, praises him and, with folded hands while looking at him, begins to speak.