Puruṣaikatva-vyākhyāna: The One Virāṭ Puruṣa and the Many ‘Puruṣas’
Rudra–Brahmā Saṃvāda
ऊचुः संहृष्टमनसो राजोपरिचरं तदा । 'देवताओ! हमलोगोंको एक साथ होकर उनका अतिशय प्रिय करना चाहिये।” अपनी बुद्धिके द्वारा ऐसा निश्चय करके वे सभी देवता राजा उपरिचर वसुके पास जाकर प्रसन्नचित्त हो बोले--
ūcuḥ saṁhṛṣṭamanaso rājoparicaraṁ tadā | “devatāḥ! vayam ekībhūya tasya atīva priyaṁ kartum arhāmaḥ” iti buddhyā niścitya te sarve devā rājoparicaravasoḥ samīpaṁ gatvā prasannacittā ūcuḥ ||
Bhishma berkata: Lalu, dengan hati yang bersukacita, mereka berkata kepada Raja Uparicara, “Wahai para dewa! Marilah kita bersatu melakukan sesuatu yang paling menyenangkan baginya.” Setelah memutuskan demikian, semua dewa mendatangi Raja Uparicara Vasu dan berbicara kepadanya dengan hati gembira.
भीष्म उवाच
The verse highlights ethical action through collective resolve: when beneficence is to be shown, it should be done thoughtfully (buddhyā niścitya) and in unity (ekībhūya), aiming at what is truly beneficial and pleasing rather than impulsive or divided action.
The gods, pleased and enthusiastic, decide together to do something especially pleasing for King Uparicara Vasu. After making this decision, they approach him with joyful hearts and begin to speak.