तेषां तेजस्तथा वीर्य देवानां ववृधे ततः । अवाप्ुवंश्वामरत्वं त्रिषु लोकेषु पूजितम्,तदनन्तर देवताओंके तेज और पराक्रमकी वृद्धि होने लगी। उन्होंने तीनों लोकोंमें सम्मानित होकर अमरत्व प्राप्त कर लिया
teṣāṃ tejastathā vīryaṃ devānāṃ vavṛdhe tataḥ | avāpuvaṃśv amaratvaṃ triṣu lokeṣu pūjitam ||
Sesudah itu, cahaya dan kekuatan para dewa pun bertambah. Dimuliakan di tiga dunia, mereka mencapai keadaan keabadian yang dihormati—sebab daya ilahi tegak ketika selaras dengan tatanan dharma dan kelayakan jasa.
भीष्म उवाच
The verse highlights a moral-cosmic principle: when divine beings (or, by extension, righteous agents) act in harmony with dharma and earn due honour, their inner power (tejas) and effective strength (vīrya) grow, culminating in lasting renown and an elevated state symbolised here as immortality.
Bhishma describes the aftermath of a prior event: the gods experience an increase in radiance and prowess, and, being honoured across the three worlds, they attain the celebrated condition of immortality.