Dāna-dharma: Types of Charity, Worthy Recipients, Vrata-Timings, and Śiva–Viṣṇu Propitiation
अपूपं च हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान् / अविद्वान् प्रतिगृह्णानो भस्मी भवति काष्ठवत्
apūpaṃ ca hiraṇyaṃ ca gāmaśvaṃ pṛthivīṃ tilān / avidvān pratigṛhṇāno bhasmī bhavati kāṣṭhavat
Orang yang tidak berilmu dan tidak layak, bila menerima hadiah—kue persembahan, emas, sapi dan kuda, tanah, atau wijen—akan binasa, menjadi abu seperti kayu.
Lord Kurma (Vishnu) instructing on dharma (dāna and adhikāra)
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: raudra
Indirectly: it stresses inner qualification and purity over mere external acquisition—without discernment (vidyā), one’s conduct binds and destroys, whereas knowledge and fitness support liberation-oriented living.
The verse points to yama-like discipline—restraint and purity in livelihood and acceptance (aparigraha/ethical non-grasping). In Kurma Purana’s yogic ethos, such ethical clarity is a foundation for higher practice and mantra-japa/meditation.
By presenting dharma as a shared, universal discipline taught by Lord Kurma: ethical purification and eligibility (adhikāra) are prerequisites valued across Shaiva-Pashupata and Vaishnava paths, reflecting the Purana’s integrative stance.