विमुक्तो योनिदोषेभ्यो ब्राह्मः पात्रमुच्यते । सौमुख्यादभिसंप्रीतिरर्थिनां दर्शने सदा । सत्कृतिश्चानसूया च तदा शुद्धिरिति स्मृता
vimukto yonidoṣebhyo brāhmaḥ pātramucyate | saumukhyādabhisaṃprītirarthināṃ darśane sadā | satkṛtiścānasūyā ca tadā śuddhiriti smṛtā
जो जन्म और आचरण के दोषों से मुक्त हो, वही ‘ब्राह्म’—दान का योग्य पात्र कहा जाता है। वह प्रसन्न मुख से याचकों को देखकर सदा हर्षित होता है, उनका सत्कार करता है और ईर्ष्या-रहित रहता है—इसी को शुद्धि कहा गया है।
Sūta (Lomaharṣaṇa) addressing the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
The worthiness of a recipient is measured by purity of conduct—compassion, respect for seekers, and freedom from envy.
No specific sacred site is mentioned; the verse frames universal dharma for dāna.
It implicitly prescribes choosing a ‘pātra’—a worthy recipient—based on ethical and spiritual qualities.