Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
तब अक्रूर ने व्रज में कृष्ण और राम को देखा, जो गौ-दोहन के लिए जा रहे थे। कृष्ण पीताम्बर और बलराम नीलाम्बर धारण किए थे; उनकी आँखें शरद्-ऋतु के कमलों जैसी थीं। वे दोनों किशोर, एक श्याम और दूसरा श्वेत, लक्ष्मी के धाम, विशाल भुजाओं वाले, सुन्दर मुख वाले और सबमें श्रेष्ठ सुन्दर थे; उनका चलना बलवान हाथियों-सा था। ध्वजा, वज्र, अंकुश और कमल आदि चिह्नों से युक्त उनके चरण व्रजभूमि को शोभित कर रहे थे; वे करुणा-भरी मुस्कान से देखते थे। उनके खेल उदार और मनोहर थे; वे हारों और वनमालाओं से विभूषित, पुण्य सुगन्धित लेप से अनुलिप्त, स्नान किए हुए और निर्मल वस्त्रों में थे। वे आद्य पुरुष, जगत के कारण और स्वामी, पृथ्वी के कल्याण हेतु अपने अंश से केशव और बल के रूप में अवतरित हुए थे। हे राजन् परीक्षित! अपनी प्रभा से वे दिशाओं का अन्धकार दूर कर रहे थे, जैसे स्वर्ण से अलंकृत एक पन्ना-पर्वत और एक रजत-पर्वत।