Adhyaya 232

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं त्रैलोक्यपूजितम् । पश्चिमे तस्य तीर्थस्य पांडवानां महात्मनाम्

ઈશ્વરે કહ્યું—ત્યારબાદ, હે મહાદેવી, ત્રિલોકમાં પૂજિત તે કૂવામાં જવું જોઈએ; તે તીર્થના પશ્ચિમે મહાત્મા પાંડવોનું પવિત્ર કૂવું સ્થિત છે।

Verse 2

यदाऽरण्यमनुप्राप्ताः पांडवाः पृथिवीतले । भ्रममाणा महादेवि प्रभासं क्षेत्रमागताः

જ્યારે પાંડવો પૃથ્વી પર અરણ્યમાં પ્રવેશ્યા અને ભ્રમણ કરતાં કરતાં, હે મહાદેવી, પ્રભાસના પવિત્ર ક્ષેત્રે આવી પહોંચ્યા।

Verse 3

ततस्ते न्यवसंस्तत्र किंचित्कालं समाहिताः । गत्वा क्षेत्रं महापुण्यं ततः कृष्णाऽब्रवीदिदम्

પછી તેઓ મનને એકાગ્ર કરીને ત્યાં થોડો સમય રહ્યા. તે મહાપુણ્ય ક્ષેત્રે જઈને કૃષ્ણા (દ્રૌપદી) એ ત્યારે આ વચન કહ્યાં।

Verse 4

ब्राह्मणानां सहस्राणि भुंजते भवतां गृहे । दूरे जलाश्रयश्चैव न तावंतश्च किंकराः

તમારા ગૃહમાં હજારો બ્રાહ્મણો ભોજન કરે છે; પરંતુ જળાશ્રય દૂર છે અને સેવકો પણ એટલા નથી।

Verse 5

तस्माज्जलाश्रयः कार्यं आश्रमस्य समीपतः । यत्र स्नानं करिष्यामि युष्माकं संप्रसादतः

અતએવ આશ્રમની નજીક એક જળાશય બનાવવો જોઈએ, જ્યાં તમારા પ્રસાદ અને અનુગ્રહથી હું સ્નાન કરી શકું.

Verse 6

ततस्तु पांडवाः सर्वे सहितास्ते वरानने । अखनंस्तत्र ते कूपं द्रौपदीवाक्यप्रेरिताः

પછી, હે સુમુખી, દ્રૌપદીના વચનથી પ્રેરિત થઈ સર્વ પાંડવો એકસાથે ત્યાં કૂવો ખોદવા લાગ્યા.

Verse 7

अथाजगाम तत्रैव भगवान्देवकीसुतः । श्रुत्वा समागतान्पार्थान्द्वारावत्याः सबांधवः

પછી દેવકીનંદન ભગવાન પણ ત્યાં આવ્યા; પાંડુપુત્રો આવ્યા છે એમ સાંભળી તેઓ દ્વારાવતીથી પોતાના બાંધવો સહિત પધાર્યા.

Verse 8

प्रद्युम्नेन च सांबेन गदेन निषधेन च । युयुधानेन रामेण चारुदेष्णेन धीमता

પ્રદ્યુમ્ન અને સાંબ સાથે, ગદ અને નિષધ સાથે, યુયુધાન, રામ તથા ધીમાન ચારુદેષ્ણ સાથે.

Verse 9

अन्यैः परिवृतः शूरैर्यादवैर्युद्ध दुर्मदैः । ते समेत्य यथान्यायं समस्ता यदुपुंगवाः

અન્ય યુદ્ધમત્ત શૂર યાદવો દ્વારા પરિઘેરાયેલા, તે સર્વ યદુકુલ-શ્રેષ્ઠો યથાવિધિ એકત્ર થઈ મળ્યા.

Verse 10

ततः कथावसाने च कस्मिंश्चित्कारणांतरे । वासुदेवः पांडुसुतमिदं वचनमब्रवीत्

પછી કથા પૂર્ણ થતાં, કોઈ વિશેષ કારણથી ઉપજેલા એક પ્રસંગે, વાસુદેવે પાંડુના પુત્રને આ વચન કહ્યું।

Verse 11

युधिष्ठिर महाबाहो किं ते कामकरोम्यहम् । राज्यं धान्यं धनं चापि अथवा रिपुनाशनम्

હે મહાબાહુ યુધિષ્ઠિર! હું તારા માટે શું કરું? રાજ્ય, ધાન્ય, ધન—અથવા શત્રુનાશ?

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । शक्तस्त्वं यादवश्रेष्ठ सर्वकर्मस्वसंशयः । प्रतिज्ञातं त्वया पूर्वं वर्षैर्द्वादशभिः प्रियम्

યુધિષ્ઠિરે કહ્યું: હે યાદવશ્રેષ્ઠ! તું નિઃસંદેહ સર્વ કાર્યોમાં સમર્થ છે. પૂર્વે તું બાર વર્ષ પછી પ્રિય વસ્તુ આપવાની પ્રતિજ્ઞા કરી હતી।

Verse 13

तन्नास्ति त्रिषु लोकेषु यन्न सिद्ध्यति भूतले । त्वयि तुष्टे जगन्नाथ सर्वदेवनमस्कृते

હે જગન્નાથ, સર્વદેવનમસ્કૃત! તું પ્રસન્ન હોય ત્યારે ત્રિલોકમાં એવું કશું નથી કે જે ભૂતલ પર સિદ્ધ ન થાય।

Verse 14

अवश्यं यदि तुष्टोऽसि मम सर्वजगत्पते । अत्र सांनिध्यमागच्छ कूपे नित्यं जनार्दन

હે સર્વજગત્પતે! જો તું નિશ્ચયે પ્રસન્ન હોય, તો હે જનાર્દન, આ કૂવામાં નિત્ય તારો સાન્નિધ્ય પધાર।

Verse 15

अत्रागत्य नरो यस्तु भक्त्या स्नानं समाचरेत् । स यातु वैष्णवं स्थानं प्रसादात्तव केशव

જે મનુષ્ય અહીં આવી ભક્તિપૂર્વક સ્નાન કરે, હે કેશવ! તમારી કૃપાથી તે વૈષ્ણવ ધામને પ્રાપ્ત થાઓ.

Verse 16

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा तदाऽमन्त्र्य युधिष्ठिरम् । प्रययौ द्वारकां कृष्णः सर्वलोकनमस्कृतः

ઈશ્વરે કહ્યું—“એવું જ થશે.” એમ કહી ત્યારે યુધિષ્ઠિરને વિદાય આપી, સર્વલોક-નમસ્કૃત શ્રીકૃષ્ણ દ્વારકાને પ્રસ્થાન કર્યા.

Verse 17

तस्मिञ्छ्राद्धं नरः कृत्वा वाजिमेधफलं लभेत् । प्रसादाद्देवदेवस्य विष्णोरमिततेजसः

ત્યાં શ્રાદ્ધ કરવાથી મનુષ્ય અશ્વમેધ યજ્ઞનું ફળ મેળવે છે—દેવોના દેવ, અમિત તેજસ્વી વિષ્ણુના પ્રસાદથી.

Verse 18

तदर्धं तर्पणेनैव स्नानात्पादमवाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत्

માત્ર તર્પણથી તે પુણ્યનું અડધું અને સ્નાનથી ચોથો ભાગ મળે છે; તેથી સર્વ પ્રયત્નથી ત્યાં શ્રાદ્ધ કરવું જોઈએ.

Verse 19

ज्येष्ठस्य पौर्णमास्यां यः स्नानं श्राद्धं करिष्यति । सावित्रीं चैव संपूज्य स यास्यति परमं पदम्

જે જ્યેષ્ઠ પૂર્ણિમાએ સ્નાન અને શ્રાદ્ધ કરે તથા સાવિત્રીદેવીની પણ વિધિપૂર્વક પૂજા કરે, તે પરમ પદને પ્રાપ્ત થાય.

Verse 20

गोदानं तत्र देयं तु सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

જે યાત્રાનું પૂર્ણ ફળ ઇચ્છે છે, તેમણે ત્યાં નિશ્ચયે ગોદાન કરવું જોઈએ.