Adhyaya 136

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्

ઈશ્વરે કહ્યું—હે મહાદેવી! ત્યારબાદ દુઃખાંતકારિણીના પૂર્વમાં સાત ધનુષ જેટલા અંતરે સ્થિત ઉત્તમ લોમશેશ્વર પાસે જવું જોઈએ.

Verse 2

स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

હે દેવેશી! ત્યાં મહર્ષિ લોમશે અતિ દુષ્કર તપ કરીને ગુહાની અંદર મહાલિંગની સ્થાપના કરી હતી.

Verse 3

कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्

પ્રિયે, ઇન્દ્રાદિ સ્વર્ગભોગી સાડા ત્રણ કરોડ (વર્ષો) સુધી સ્થિર રહે છે; જ્યારે તેઓ નાશને પામશે ત્યારે તે વ્યવસ્થાનો ક્ષય નિશ્ચિત છે.

Verse 4

यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्

દેહમાં જેટલા રોમ છે તેટલા જ ઇન્દ્રો છે; અને ક્રમશઃ જ્યારે કોઈ ઇન્દ્ર નષ્ટ થાય, ત્યારે તે મુજબ એક-એક રોમ પડી જાય છે.

Verse 5

एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे

આ રીતે ઈશ (શિવ)ની કૃપાથી લોમશ દીર્ઘાયુ બન્યો; લોમશના પૂર્ણ આયુષ્યમાં છ બ્રહ્માઓ પણ લય પામે છે.

Verse 6

य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी

જે ભક્તિપૂર્વક લોમશે પૂજેલા તે લિંગની ઉપાસના કરે છે, તે પણ દીર્ઘાયુ પામે છે—રોગરહિત, પીડારહિત અને સુખી બને છે.

Verse 136

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીસ્કંદ મહાપુરાણની એકાશીતિસાહસ્રી સંહિતાના સાતમા પ્રભાસખંડના પ્રથમ ‘પ્રભાસક્ષેત્રમાહાત્મ્ય’માં ‘લોમશેશ્વરમાહાત્મ્યવર્ણન’ નામનો એકસો છત્રીસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો.