Adhyaya 135

Verse 1

ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितां पश्येद्देवीं दुःखांतकारिणीम् । शीतलेति पुरा ख्याता युगे द्वापरसंज्ञिते । कलौ पुनः समाख्यातां कलिदुःखान्तकारिणीम्

ઈશ્વરે કહ્યું—ત્યાં જ સ્થિત, દુઃખનો અંત કરનાર દેવીનું દર્શન કરવું. દ્વાપર યુગમાં તે ‘શીતલા’ નામે પ્રસિદ્ધ હતી; અને કલિયુગમાં ફરી ‘કલિદુઃખાંતકારિણી’ તરીકે પ્રખ્યાત છે.

Verse 2

शीतलं कुरुते देहं बालानां रोगवर्जितम् । पूजिता भक्तिभावेन तेन सा शीतला स्मृता

ભક્તિભાવથી પૂજિત થતાં તે બાળકોના દેહને શીતળ અને રોગમુક્ત કરે છે; તેથી તે ‘શીતલા’ તરીકે સ્મરાય છે.

Verse 3

विस्फोटानां प्रशांत्यर्थं बालानां चैव कारणात् । मानेन मापितान्कृत्वा मसूरांस्तत्र कुट्टयेत्

વિસ્ફોટ જેવા રોગોની શાંતિ માટે અને બાળકોના હિતાર્થે, માપથી મસૂર દાળ માપીને ત્યાં જ કૂટીને તૈયાર કરવી (અર્પણ માટે).

Verse 4

शीतलापुरतो दत्त्वा बालाः सन्तु निरामयाः । विस्फोटचर्चिकादीनां वातादीनां शमो भवेत्

શીતલાના સમક્ષ તે અર્પણ કરીને, બાળકો નિરામય રહે; અને વિસ્ફોટ, ચર્મરોગ આદિ તથા વાતાદિ દોષોનું શમન થાય.

Verse 5

श्राद्धं तत्रैव कुर्वीत ब्राह्मणांस्तत्र भोजयेत्

ત્યાં જ શ્રાદ્ધ કરવું અને ત્યાં જ બ્રાહ્મણોને ભોજન કરાવવું જોઈએ.

Verse 6

कर्पूरं कुसुमं चैव मृगनाभिं सुचन्दनम् । पुष्पाणि च सुगन्धानि नैवेद्यं घृतपायसम् । निवेद्य देव्यै तत्सर्वं दंपत्योः परिधापयेत्

દેવીને કપૂર, પુષ્પ, કસ્તૂરી, ઉત્તમ ચંદન, સુગંધિત ફૂલો તથા ઘીથી બનેલું પાયસ નૈવેદ્ય અર્પણ કરવું. આ બધું નિવેદન કર્યા પછી તે પવિત્ર પ્રસાદ/માળા દંપતીને ધારણ કરાવવી.

Verse 7

नवम्यां शुक्लपक्षे तु मालां विल्वमयीं शुभाम् । भक्त्या निवेद्य तां देव्यै सर्वसिद्धिमवाप्नुयात्

શુક્લપક્ષની નવમીએ બિલ્વપત્રોથી બનેલી શુભ માળા ભક્તિપૂર્વક દેવીને અર્પણ કરવી; આમ કરવાથી સર્વસિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે.

Verse 135

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुःखान्तकारिणीतिलागौरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चत्रिंदुत्तरशततमोऽध्यायः

આ રીતે શ્રી સ્કંદ મહાપુરાણની એકાશીતિસાહસ્રી સંહિતાના સાતમા પ્રભાસખંડના પ્રથમ ‘પ્રભાસક્ષેત્રમાહાત્મ્ય’ વિભાગમાં ‘દુઃખાંતકારિણી તિલાગૌરીમાહાત્મ્યવર્ણન’ નામનો ૧૩૫મો અધ્યાય સમાપ્ત થયો.