Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 20
यावत्ससागरा पृथ्वी यावच्च कुलपर्वताः । तावत्कालं वसेत्स्वर्गे नान्यथा मम भाषितम्
yāvatsasāgarā pṛthvī yāvacca kulaparvatāḥ | tāvatkālaṃ vasetsvarge nānyathā mama bhāṣitam
જ્યાં સુધી સમુદ્રો સહિત પૃથ્વી ટકી રહે અને જ્યાં સુધી પર્વતમાળાઓ ટકી રહે, તેટલા જ સમય સુધી તે સ્વર્ગમાં વસે છે—આ મારું વચન છે, અન્યથા નહીં।
Skanda (deduced from Skanda Purāṇa context within Māhātmya narration)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: Pilgrim-inquirer
Scene: A visionary tableau: the devotee’s merit is shown as a path to celestial realms; below, the earth with oceans and mountain chains; above, svarga with radiant palaces, indicating duration ‘as long as earth endures’.
FAQs
Purāṇic dharma frames devotion and sacred observance as yielding vast, enduring merit, expressed through the idiom of long svarga-vāsa.
Dvārakā, within whose Māhātmya these merit-results are proclaimed.
This verse gives the promised fruit (phalaśruti) rather than a new rite; it continues the results of the preceding jāgaraṇa/Bhāgavata practice.