Adhyaya 35
આ અધ્યાયમાં સંવાદરૂપે પ્રહ્લાદ દ્વારકા-ક્ષેત્રની અદ્વિતીય પવિત્રતા વર્ણવે છે. તેઓ કહે છે કે ત્યાંના ચતુર્ભુજ વૈષ્ણવ ભક્તો અને નિવાસીઓનું દર્શન માત્રથી ચિત્તમાં પરિવર્તન થાય છે; દ્વારકાની મહિમા એટલી વ્યાપક છે કે દેવતાઓને પણ તે પ્રત્યક્ષ દેખાય છે. પથ્થર, ધૂળકણ અને નાનાં જીવ પણ મુક્તિના સાધનરૂપે વર્ણવાઈ, ક્ષેત્રની તારક શક્તિ વધારી બતાવવામાં આવે છે. પછી નૈતિક નિયંત્રણ આવે છે—દ્વારકાના વૈષ્ણવોની નિંદા (વૈષ્ણવ-નિંદા) મહાદોષ છે. જયંતના દંડપ્રસંગથી સમજાવવામાં આવે છે કે નિંદકને ઘોર દુઃખ ભોગવવું પડે છે. ત્યારબાદ દ્વારકામાં શ્રીકૃષ્ણસેવા, ભક્તિપૂર્વક નિવાસ અને અલ્પદાન પણ અન્ય તીર્થોના મહાન કર્મોથી વધુ ફળદાયી કહેવાય છે—કુરુક્ષેત્રના દાન કે ગોદાવરીના પુણ્યથી પણ વિશેષ. ગુરુ સિંહરાશિમાં હોય ત્યારે ગોમતીસ્નાનનું વિશેષ ફળ અને કેટલાક માસોમાં પુણ્યવૃદ્ધિનો ઉલ્લેખ છે. અંતે લોકહિત ધર્મ—છત્રશાળા, જળવ્યવસ્થા, વિશ્રામગૃહ, તળાવ-કૂવા મરામત અને વિષ્ણુ પ્રતિમા સ્થાપના—આ બધું ક્રમે સ્વર્ગસુખ અને અંતે વિષ્ણુલોકપ્રાપ્તિ આપે છે; અને દ્વારકામાં પુણ્ય ઝડપથી વધે તથા પાપનું ‘અંકુરણ’ કેમ અટકે છે એવો પ્રશ્ન ઉઠે છે.
Shlokas
Verse 1
प्रह्लाद उवाच । अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं समंताद्दशयोजनम् । दिविष्ठा यत्र पश्यंति सर्वानेव चतुर्भुजान्
પ્રહ્લાદ બોલ્યા—અહો! આ ક્ષેત્રનું માહાત્મ્ય અદભુત છે; તે સર્વ દિશામાં દશ યોજન સુધી વિસ્તરેલું છે. જ્યાં સ્વર્ગવાસીઓ સર્વને ચતુર્ભુજ દિવ્યરૂપે જુએ છે.
Verse 2
अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा नित्यं चतुर्भुजान् । द्वारकावासिनः सर्वान्नमस्यंति दिवौकसः
અહો! આ ક્ષેત્રનું માહાત્મ્ય એવું છે કે દ્વારકાવાસીઓને નિત્ય ચતુર્ભુજ રૂપે જોઈ સ્વર્ગવાસીઓ તેઓ સૌને નમસ્કાર કરે છે.
Verse 3
अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं सर्वशास्त्रेषु विश्रुतम् । अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं शृण्वंतु ऋषयोऽमलाः
અહો! આ ક્ષેત્રનું માહાત્મ્ય સર્વ શાસ્ત્રોમાં વિશ્રુત છે. અહો! નિર્મળ ઋષિઓ આ ક્ષેત્રની મહિમા ફરી સાંભળો.
Verse 4
मुक्तिं नेच्छंति यत्रस्थाः कृष्णसेवोत्सुकाः सदा । यत्रत्याश्चैव पाषाणा यत्र क्वापि विमुक्तिदाः
તે પવિત્ર સ્થાને વસનારા, જે સદા કૃષ્ણસેવામાં ઉત્સુક છે, તેઓ મુક્તિની પણ ઇચ્છા કરતા નથી. ત્યાંના પથ્થરો પણ જ્યાં ક્યાંય હોય, ત્યાં પણ મોક્ષદાતા બની જાય છે.
Verse 5
अपि कीट पतंगाद्याः पशवोऽथ सरीसृपाः । विमुक्ताः पापिनः सर्वे द्वारकायाः प्रसादतः । किं पुनर्मानवा नित्यं द्वारकायां वसंति ये
કીટ-પતંગાદિ, પશુઓ તથા સરિસૃપો—પાપી હોવા છતાં—દ્વારકાના પ્રસાદથી સર્વે મુક્ત થાય છે. તો જે માનવો નિત્ય દ્વારકામાં વસે છે, તેમનું તો શું કહેવું!
Verse 6
या गतिः सर्वजंतूनां द्वारकापुरवासिनाम् । सा गतिर्दुर्लभा नूनं मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम्
દ્વારકાપુરમાં વસતા સર્વ જીવોને જે ગતિ પ્રાપ્ત થાય છે, એ જ ગતિ ઊર્ધ્વરેતા તપસ્વી મુનિઓને પણ નિશ્ચયે દુર્લભ છે.
Verse 7
सर्वेषु क्षेत्रतीर्थेषु वसतां वर्षकोटिभिः । तत्फलं निमिषाद्धेंन द्वारकायां दिनेदिने
સર્વ ક્ષેત્ર-તીર્થોમાં કરોડો વર્ષ વસવાથી જે ફળ મળે છે, એ જ ફળ દ્વારકામાં દિનપ્રતિદિન એક નિમેષમાં જ પ્રાપ્ત થાય છે.
Verse 8
द्वारकायां स्थिताः सर्वे नरा नार्य्यश्चतुर्भुजाः । द्वारकावासिनः सर्वान्यः पश्येत्कलुषापहान् । सत्यंसत्यं द्विजश्रेष्ठाः कृष्णस्यातिप्रियो भवेत्
દ્વારકામાં સ્થિત સર્વ નર-નારી ચતુર્ભુજ સમાન (દિવ્ય) ગણાય છે. જે કોઈ દ્વારકાવાસીઓ સર્વને કલુષાપહારી તરીકે જુએ—સત્યં સત્યં, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો—તે કૃષ્ણનો અતિપ્રિય બને છે.
Verse 9
द्वारकावासिनो ये वै निंदंति पुरुषाधमाः । कृष्णस्नेहविहीनास्ते पतंति दुःखसागरे
જે અધમ પુરુષો દ્વારકાવાસીઓની નિંદા કરે છે, તેઓ કૃષ્ણપ્રેમવિહોણા બની દુઃખસાગરમાં પડી જાય છે.
Verse 10
जयंतेन भृशं त्रस्ताः शूलाग्रारोपिताश्चिरम् । कर्षितास्ताडितास्ते वै मूर्च्छिताः पुनरुत्थिताः
જયંતથી અત્યંત ભયભીત થઈ તેઓ લાંબા સમય સુધી શૂલના અગ્ર પર ચઢાવવામાં આવ્યા; ખેંચાઈને અને માર ખાઈને મૂર્છિત થઈ ફરી ઊઠતા.
Verse 11
त्राहित्राहि जयंत त्वं वदंतो हि भयातुराः । स्मरंतः पूर्वपापं ते जयंतेन प्रताडिताः
ભયથી વ્યાકુળ થઈ તેઓ બોલતા રહ્યા—“ત્રાહિ ત્રાહિ, હે જયંત!” પૂર્વપાપ સ્મરીને તેઓ જયંત દ્વારા વારંવાર પ્રહૃત થયા.
Verse 12
जयंत उवाच । किं कृतं मंदभाग्यैर्वो यत्पापं च सुदारुणम् । सर्वं पुण्यफलं लब्ध्वा द्वारकावासमुत्तमम्
જયંત બોલ્યો—“હે મંદભાગ્યવાળાઓ! સર્વ પুণ્યફળ પ્રાપ્ત કરીને દ્વારકામાં ઉત્તમ નિવાસનો અધિકાર મળ્યા પછી પણ તમે કયું અતિ દારુણ પાપ કર્યું?”
Verse 13
द्वारकावासिनां निंदा महापापाधिका ध्रुवम् । न निवर्तेत तत्पापं सा ज्ञेया परमेश्वरी
દ્વારકાવાસીઓની નિંદા નિશ્ચિત રીતે મહાપાપોથી પણ અધિક છે; તે પાપ સહેલાઈથી નિવર્તતું નથી—તેની ફલશક્તિ પરમેશ્વરી સમાન જાણો.
Verse 14
अतः कृष्णाज्ञया सर्वान्पापिनो दंडयाम्यहम् । वैष्णवानां च निंदायाः फलं भुक्त्वा सुदारुणम्
અતએવ શ્રીકૃષ્ણની આજ્ઞાથી હું આ સર્વ પાપીઓને દંડ આપું છું, જેથી તેઓ વૈષ્ણવોની નિંદાનું અતિ દારુણ ફળ ભોગવે।
Verse 15
ततस्तु द्वारकायां च पुण्यं जन्म भविष्यति । कृष्णं प्रतोष्य संसिद्धिर्भविष्यति सुदुर्ल्लभा
ત્યારબાદ દ્વારકામાં પુણ્યમય જન્મ થશે; અને શ્રીકૃષ્ણને સંપૂર્ણ પ્રસન્ન કરવાથી અતિ દુર્લભ સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થશે।
Verse 16
तस्मात्तद्भुज्यतां पापं जातं वैष्णवनिंदनात् । तत्रत्यानां प्रभुर्नैव यम ईष्टे महेश्वरः
અતએવ વૈષ્ણવ-નિંદાથી ઉત્પન્ન તે પાપ ભોગવીને ક્ષીણ કરવું જોઈએ; કારણ કે ત્યાં વસનારાઓ માટે યમ પ્રભુ નથી, મહેશ્વર જ પરમ અધિપતિ પૂજ્ય છે।
Verse 17
श्रीप्रह्लाद उवाच । तस्माद्द्वारवतीं गत्वा संसेव्यो देवनायकः
શ્રીપ્રહ્લાદે કહ્યું—અતએવ દ્વારવતીમાં જઈ દેવોના નાયક પ્રભુની ભક્તિપૂર્વક સેવા કરવી જોઈએ।
Verse 18
गोमतीतीरमाश्रित्य द्वारकायां प्रयच्छति । यत्तु किंचिद्धनं विप्राः श्रूयतां तत्फलोदयम्
દ્વારકામાં ગોમતીના તટનો આશ્રય લઈને જે કંઈ ધન દાન કરવામાં આવે—હે વિપ્રો, તેના ફળનો ઉદય સાંભળો।
Verse 19
हेमभारसहस्रैस्तु रविवारे रविग्रहे । कुरुक्षेत्रे यदाप्नोति गजाश्वरथदानतः
રવિવારે સૂર્યગ્રહણ સમયે કુરુક્ષેત્રમાં હાથી, ઘોડા અને રથનું દાન કરવાથી જે પુણ્ય મળે છે, તે સહસ્ર સુવર્ણભાર સમાન ગણાય છે।
Verse 20
सहस्रगुणितं तस्मात्सत्यंसत्यं मयोदितम् । हेममाषार्द्धमानेन द्वारकादानयोगतः
અતએવ તે પુણ્ય સહસ્રગણું થાય છે—આ સત્ય છે, સત્ય છે, એમ મેં કહ્યું છે। દ્વારકામાં દાનયોગથી અર્ધ માષા પ્રમાણનું સોનું દાન કરવાથી પણ તે બહુગણું ફળ મળે છે।
Verse 21
पत्राणां चैव पुष्पाणां नैवेद्यसिक्थसंख्यया । कृष्णदेवस्य पूजायामनंतं भवति द्विजाः
હે દ્વિજગણ, શ્રીકૃષ્ણદેવની પૂજામાં પત્ર-પુષ્પોની સંખ્યાથી હોય કે નૈવેદ્ય અને દીપ (સિક્થ) અર્પણની સંખ્યાથી—ફળ અનંત થાય છે।
Verse 22
अन्नदानं तु यः कुर्य्याद्द्वारकायां तु तत्फलम् । नैव शक्नोम्यहं वक्तुं ब्रह्मा शेषमहेश्वरौ
દ્વારકામાં જે અન્નદાન કરે છે, તેનું ફળ હું કહી શકતો નથી; બ્રહ્મા, શેષ અને મહેશ્વર પણ તેને પૂર્ણ રીતે વર્ણવી શકતા નથી।
Verse 23
ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वाऽप्यथ वांऽत्यजः । नारी वा द्वारकायां वै भक्त्या वासं करोति वै
બ્રાહ્મણ, ક્ષત્રિય, વૈશ્ય, શૂદ્ર અથવા અંત્યજ—અથવા સ્ત્રી—જે કોઈ દ્વારકામાં ભક્તિપૂર્વક નિવાસ કરે છે, તે નિશ્ચયે તે પવિત્ર પુણ્યનો ભાગી બને છે।
Verse 24
कुलकोटिं समुद्धृत्य विष्णुलोके महीयते । सत्यंसत्यं द्विजश्रेष्ठा नानृतं मम भाषितम्
પોતાની કુલ-કોટિનો ઉદ્ધાર કરીને તે વિષ್ಣુલોકમાં પૂજિત થાય છે. હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો, સત્ય સત્ય કહું છું—મારું વચન અસત્ય નથી.
Verse 25
द्वारकावासिनं दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा चैव विशेषतः । महापापविनिर्मुक्ताः स्वर्गलोके वसंति ते
દ્વારકાવાસીને માત્ર જોઈને, અને વિશેષ કરીને સ્પર્શ કરીને, તેઓ મહાપાપોથી મુક્ત થઈ સ્વર્ગલોકમાં વસે છે.
Verse 26
पांसुवो द्वारकाया वै वायुना समुदीरिताः । पापिनां मुक्तिदाः प्रोक्ताः किं पुनर्द्वारका भुवि
દ્વારકાની ધૂળ પણ, જે પવનથી ઉડી જાય છે, પાપીઓને મુક્તિ આપનારી કહેવાય છે—તો પછી ધરતી પર આવેલી સ્વયં દ્વારકાનું તો શું કહેવું!
Verse 27
श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रूयतां द्विजशार्दूला महामोहविनाशनम् । द्वारकायाश्च माहात्म्यं गोमतीकृष्णसन्निधौ
શ્રીપ્રહ્લાદ બોલ્યા—હે દ્વિજશાર્દૂલોએ, સાંભળો: મહામોહનો નાશ કરનારું દ્વારકાનું માહાત્મ્ય, ગોમતી અને શ્રીકૃષ્ણના સાન્નિધ્યમાં.
Verse 28
कुशावर्त्तात्समारभ्य यावद्वै सागरावधि । यस्यां तिथौ समायाति सिंहे देवपुरोहितः
કુશાવર્તથી આરંભ કરીને સમુદ્રની સીમા સુધી—જે તિથિએ દેવપુરોહિત બૃહસ્પતિ સિંહ રાશીમાં પ્રવેશ કરે છે.
Verse 29
तस्यां हि गोमतीस्नानं द्विषङ्गोदावरीफलम् । अवगाहिता प्रयत्नेन सिंहांते गौतमी सकृत्
તે સમયે ગોમતીમાં સ્નાન કરવાથી ગોદાવરીના પુણ્યનું દ્વિગુણ ફળ મળે છે. જે પ્રયત્નપૂર્વક સિંહરાશિના અંતે ગૌતમીમાં એકવાર પણ અવગાહન કરે, તે જ તે ફળ પામે છે.
Verse 30
गोदावर्य्यां भवेत्पुण्यं वसतो वर्षसंख्यया । तत्फलं समवाप्नोति गोमतीसेवनाद्द्विजाः
હે દ્વિજોએ! ગોદાવરી કાંઠે વર્ષો સુધી વસવાથી જે પુણ્ય થાય છે, તે જ ફળ માત્ર પવિત્ર ગોમતીનું ભક્તિપૂર્વક સેવન કરવાથી પ્રાપ્ત થાય છે.
Verse 31
गोमत्यां श्रद्धया स्नानं पूर्णे सिंहस्थिते गुरौ । सहस्रगुणितं तत्स्याद्द्वारवत्यां दिनेदिने
જ્યારે ગુરુ (બૃહસ્પતિ) પૂર્ણરૂપે સિંહરાશિમાં સ્થિત હોય, ત્યારે ગોમતીમાં શ્રદ્ધાપૂર્વક કરેલું સ્નાન દ્વારવતી (દ્વારકા)માં દિનપ્રતિદિન સહસ્રગુણ પુણ્યદાયક બને છે.
Verse 32
गच्छगच्छ महाभाग द्वारकामिति यो वदेत् । तस्यावलोकनादेव मुच्यते सर्वपातकैः
જે કહે—‘જા, જા, હે મહાભાગ, દ્વારકામાં’—તે વ્યક્તિના માત્ર દર્શનથી જ મનુષ્ય સર્વ પાપોથી મુક્ત થાય છે.
Verse 33
द्वारकेति च यो ब्रूयाद्द्वारकाभिमुखो नरः । कृपया कृष्णदेवस्य मुक्तिभागी भवेद्ध्रुवम्
દ્વારકાની તરફ મુખ કરીને જે મનુષ્ય ‘દ્વારકા’ કહે છે, તે શ્રીકૃષ્ણદેવની કૃપાથી નિશ્ચિતપણે મુક્તિનો ભાગી બને છે.
Verse 34
द्वारकां गोमतीं पुण्यां रुक्मिणीं कृष्णमेव च । स्मरंति येऽन्वहं भक्त्या द्वारकाफलभागिनः
જે ભક્તિપૂર્વક દરરોજ દ્વારકા, પુણ્ય ગોમતી, રુક્મિણી અને શ્રીકૃષ્ણનું સ્મરણ કરે છે, તે દ્વારકાના ફળના ભાગી બને છે।
Verse 35
सहस्रयोजनस्थानां येषां स्यादिति मानसम् । द्वारवत्यां गमिष्यामो द्रक्ष्यामो द्वारकेश्वरम्
સહસ્ર યોજન દૂર રહેનારના મનમાં પણ જો ‘અમે દ્વારવતી જઈશું, દ્વારકેશ્વરનું દર્શન કરીશું’ એવો સંકલ્પ ઊઠે, તો એ ભાવથી પણ પുണ્યવૃદ્ધિ થાય છે।
Verse 36
सर्वपापैः प्रमुच्यंते धन्यास्ते लोकपावनाः । किं वाच्यं द्वारकायात्रां ये प्रकुर्वंति मानवाः । किं पुनर्द्वारकानाथं कृष्णं पश्यंति ये नराः
તેઓ સર્વ પાપોથી મુક્ત થાય છે; તેઓ ધન્ય છે, લોકને પાવન કરનાર છે. જે માનવો દ્વારકા-યાત્રા કરે છે, તેમની મહિમા શું કહીએ? અને જે દ્વારકાનાથ શ્રીકૃષ્ણનું દર્શન કરે છે, તેઓ તો વધુ જ ધન્ય છે।
Verse 37
मित्रध्रुग्ब्रह्महा गोघ्नः परदारापहारकः । मातृहा पितृहा चैव ब्रह्मस्वापहरस्तथा
મિત્રદ્રોહી, બ્રાહ્મણહંતક, ગોહંતક, પરસ્ત્રીનું અપહરણ કરનાર; માતૃહંતક, પિતૃહંતક તથા બ્રાહ્મણધનનો અપહર્તા—
Verse 38
एते चान्ये च पापिष्ठा महापापयुताश्च ये । सर्वपापैः प्रमुच्यंते कृष्णदेवस्य दर्शनात्
આવા અને અન્ય અતિ પાપી, મહાપાપથી યુક્ત હોવા છતાં, શ્રીકૃષ્ણદેવના દર્શનથી સર્વ પાપોથી મુક્ત થઈ જાય છે।
Verse 39
किं वेदैः श्रद्धया हीनैर्व्याख्यानैरपि कृत्स्नशः । हेमभारसहस्रैः किं कुरुक्षेत्रे रविग्रहे
શ્રદ્ધાવિહિન વેદોનો શું ઉપયોગ, ભલે તેમનું સર્વથા વ્યાખ્યાન કરવામાં આવે? અને કુરુક્ષેત્રે રવિગ્રહણકાળે સોનાના હજારો ભારથી પણ શું ફળ?
Verse 40
गजाश्वरथदानैः किं किं मंदिरप्रतिष्ठया । तेषां पूजादिना सम्यगिष्टा पूर्तादिभिश्च किम्
હાથી-ઘોડા-રથોના દાનથી શું, અથવા મંદિરપ્રતિષ્ઠાથી પણ શું? તેમની વિધિવત પૂજા, યજ્ઞ અને કૂપ-તડાગાદિ પૂર્તકર્મોથી પણ શું પ્રયોજન?
Verse 41
राजसूयाश्वमेधाद्यैः सर्वयज्ञैश्च किं भवेत् । सेवनैः क्षेत्रतीर्थानां तपोभिर्विविधैस्तु किम्
રાજસૂય, અશ્વમેધ વગેરે સર્વ યજ્ઞોથી પણ શું પ્રાપ્ત થાય? અને અનેક ક્ષેત્ર-તીર્થસેવા તથા વિવિધ તપોથી પણ શું પ્રયોજન?
Verse 42
किं मोक्षसाधनैः क्लेशैर्ध्यानयोगसमाधिभिः । द्वारकेश्वरकृष्णस्य दर्शनं यस्य जायते
મોક્ષસાધન કહેવાતા કષ્ટદાયક ઉપાયો—ધ્યાન, યોગ અને સમાધિ—એ બધાનું શું કામ, જેને દ્વારકેશ્વર શ્રીકૃષ્ણનું દર્શન થાય છે?
Verse 43
माहात्म्यं द्वारकायास्तु अथवा यः शृणोति च । विशेषेण तु वैशाख्यां जयंत्याश्चैव जागरे
જે ભક્તિપૂર્વક દ્વારકાનું માહાત્મ્ય સાંભળે છે—વિશેષ કરીને વૈશાખ માસમાં અને જયંતીની રાત્રિ-જાગરણમાં—તેને વિશેષ પુણ્ય પ્રાપ્ત થાય છે.
Verse 44
माघ्यां च फाल्गुने चैत्रे ज्येष्ठे चैव विशेषतः । अद्यापि द्वारका पुण्या कलावपि विशेषतः
માઘ, ફાલ્ગુન, ચૈત્ર અને જ્યેષ્ઠ—વિશેષ કરીને આ માસોમાં—દ્વારકા પરમ પુણ્યમય છે. આજેય, કલિયુગમાં પણ, તે વિશેષ રીતે પવિત્ર છે.
Verse 45
यस्यां सत्रं प्रपां कृत्वा प्रासादं मंचमेव च । यतीनां शरणं कृत्वा तीरे मंडपमेव च
તે (દ્વારકામાં) જે સત્ર (અન્નદાન-વ્યવસ્થા), પ્રપા (જલછત્ર), પ્રાસાદ/ધર્મશાળા અને વિશ્રામ-મંચ સ્થાપે; યતિઓને શરણ આપે અને કિનારે મંડપ પણ બનાવે—
Verse 46
वापीकूपतडागानां जीर्णोद्धारमथापि वा । मूर्तिं विष्णोः प्रतिष्ठाप्य दत्त्वा वा भोगसाधनम्
વાપી, કૂવો અને તળાવોના જીર્ણોદ્ધાર કરે; અથવા વિષ્ણુની મૂર્તિ પ્રતિષ્ઠાપિત કરે; કે ભોગ-પૂજાના સાધનો દાન કરે—
Verse 47
श्रूयतां तत्फलं विप्राः सर्वोत्कृष्टं वदाम्यहम् । संप्राप्य वांछितान्कामान्कृष्णानुग्रहभाजनम्
હે વિપ્રો, તેનું ફળ સાંભળો; હું સર્વોત્કૃષ્ટ પરિણામ કહું છું—માનવ ઇચ્છિત કામનાઓ મેળવી કૃષ્ણની અનુગ્રહનો પાત્ર બને છે.
Verse 48
तेजोमयेषु लोकेषु भुक्त्वा भोगाननुक्रमात् । प्राप्नोति विष्णुलोकं वै नरो देवनमस्कृतम्
તેજોમય લોકોમાં ક્રમશઃ ભોગો ભોગવીને તે મનુષ્ય નિશ્ચયે દેવોથી પણ નમસ્કૃત એવા વિષ્ણુલોકને પ્રાપ્ત કરે છે.
Verse 49
स्थापयेद्द्वारकायां वै मूर्तिं दारुशिलामयीम् । त्रैलोक्यं स्थापितं तेन विष्णोः सायुज्यतामियात्
દ્વારકામાં લાકડાં કે પથ્થરથી બનેલી ભગવાનની મૂર્તિ સ્થાપવી જોઈએ. આ પુણ્યકર્મથી જાણે ત્રિલોક સ્થાપિત થાય અને સાધક વિષ્ણુના સાયુજ્યને પામે છે.
Verse 50
प्ररोहो नास्ति पापस्य पुण्यस्य वृद्धिरुत्तमा । द्वारकायां कथं जातं वैलक्षण्यमिदं प्रभो । क्षेत्रेभ्यः सर्वतीर्थेभ्य आश्चर्य्यं कथयंति ते
પ્રભો! દ્વારકામાં પાપનું અંકુરણ થતું નથી અને પુણ્યની ઉત્તમ વૃદ્ધિ થાય છે. આ અનોખું વૈશિષ્ટ્ય દ્વારકામાં કેવી રીતે ઉત્પન્ન થયું? લોકો તેને સર્વ ક્ષેત્રો અને તીર્થોથી પણ વિશેષ આશ્ચર્ય કહે છે.