Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 14
उपलभ्य सुदारुणामिमामपि पीडामवितास्म्यहं तदा । यदिदं विधुनोति कल्मषं खलु तन्मां समुपेत्य लक्षवृद्धिम्
upalabhya sudāruṇāmimāmapi pīḍāmavitāsmyahaṃ tadā | yadidaṃ vidhunoti kalmaṣaṃ khalu tanmāṃ samupetya lakṣavṛddhim
આ અત્યંત દારુણ પીડા પ્રાપ્ત થઈ છતાં હું ત્યારે પણ જીવતી રહીશ; કારણ કે આ ખરેખર પાપમલને ઝાડી નાખે છે. તેથી આ મારે પર આવે અને મારું પુણ્ય લાખગણું વધારેઃ.
Rukmiṇī
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A devoted royal woman (Rukmiṇī contextually) resolves to endure a dreadful affliction, viewing it as a purifier that multiplies merit; the sea-city’s sacred ambience frames her vow-like utterance.
FAQs
Adversity can function as purification (kalmaṣa-kṣaya) when borne with dharmic resolve and devotional intent.
The broader Dvārakā Māhātmya context continues to sanctify Dvārakā as the narrative landscape of Hari’s līlā.
No formal ritual is prescribed; the verse frames suffering itself as a purifying discipline when accepted rightly.