Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 34
प्रह्लाद उवाच । इति ता विविधैर्वाक्यैर्विलपंत्यो व्रजस्त्रियः । रुरुदुः सुस्वरं देव्यः स्मरंत्यः कृष्ण चेष्टितम्
prahlāda uvāca | iti tā vividhairvākyairvilapaṃtyo vrajastriyaḥ | ruruduḥ susvaraṃ devyaḥ smaraṃtyaḥ kṛṣṇa ceṣṭitam
પ્રહ્લાદ બોલ્યા—આ રીતે વિવિધ વચનો વડે વિલાપ કરતી વ્રજની સ્ત્રીઓ, તે દિવ્ય સ્ત્રીઓ, મધુર સ્વરે ઊંચે ઊંચે રડી પડી, શ્રીકૃષ્ણની લીલાઓનું સ્મરણ કરતી.
Prahlāda
Tirtha: Vraja (as smaraṇa-kshetra invoked within Dvārakā-māhātmya)
Type: kshetra
Scene: The gopīs of Vraja, radiant yet grief-stricken, weep in sweet, musical lament while recalling Kṛṣṇa’s playful deeds—flute, footprints, and forest memories implied.
FAQs
Smaraṇa of the Lord’s līlā sustains devotion; even sorrow becomes sacred when centered on Kṛṣṇa.
Vraja is the emotional setting, while the text belongs to Dvārakā-māhātmya; this verse itself is narrative, not a tīrtha eulogy.
None explicitly; it implicitly elevates smaraṇa (remembrance) as devotional practice.