Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 20
एवं नाशमनुप्राप्ते तस्मिंस्तीर्थे स्थलोच्चये । जाते जाताः क्रियाः सर्वा भूयोऽपि क्रतुसंभवाः
evaṃ nāśamanuprāpte tasmiṃstīrthe sthaloccaye | jāte jātāḥ kriyāḥ sarvā bhūyo'pi kratusaṃbhavāḥ
આ રીતે જ્યારે તે તીર્થસ્થળનો નાશ થયો, ત્યારે સર્વ ધાર્મિક ક્રિયાઓ ફરી પ્રગટ થઈ અને વિધિપૂર્વક ક્રતુજન્ય યજ્ઞકર્મો પણ પુનઃ પ્રવર્ત્યા।
Narrator (contextual Purāṇic voice within Nāgarakhaṇḍa; likely Sūta/Lomaharṣaṇa addressing sages)
Tirtha: Nāgabila (contextual; name explicit in 8.24)
Type: kshetra
Listener: Dvija-uttamāḥ / brāhmaṇa audience (vocative implied in passage)
Scene: A once-devastated sacred mound/complex where ritual fires and sacrificial activity reappear—priests rekindling āhavanīya, offerings rising as smoke, the landscape subtly returning to sanctity.
FAQs
The Purāṇic worldview values balance: when extraordinary conditions subside, regular dharmic rites and sacrifices resume.
The passage continues the account of the Hāṭakeśvara tīrtha-site (sthaloccaya) in Nāgarakhaṇḍa.
It emphasizes the return of kriyā and kratu (ritual acts and sacrifices) as the normative dharmic practice.