Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

સૂત બોલ્યા—પછી તે શબરોએ પ્રયત્નપૂર્વક હૈહય વંશમાંથી ઉત્પન્ન થયેલું તે રક્ત લઈને, જ્યાં પિતૃસંબંધિત ગર્ત (પિતૃગર્ત) સ્થિત હતો ત્યાં પહોંચાડ્યું।

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

ભાર్గવ (પરશુરામ)એ પણ તેને વધ કરીને સમગ્ર રક્ત એકત્ર કર્યું; પછી જ્યાં પૈતૃક ગર્ત (પિતૃગર્ત) હતો ત્યાં તે મોકલ્યું।

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

ભાર్గવે ન બાળકને છોડ્યો, ન વૃદ્ધને; વિશેષ કરીને યુવાન ક્ષત્રિયને, અને ગર્ભસ્થને પણ, તેણે છોડ્યો નહીં।

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

તેણે પોતે રાજાઓને માર્યા, અને તેમની બાજુમાં ઊભેલા અન્ય લોકોને પણ; ક્રોધિત થઈ ચારે તરફથી સૈન્ય સાથે વિનાશ મચાવ્યો।

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

એ જ રીતે તે રક્ત પોતે એકત્ર કરતો અને આદરપૂર્વક બીજાઓ પાસેથી પણ એકત્ર કરાવતો; પછી નજીકના લોકો દ્વારા તે ઝડપથી ત્યાં પણ મોકલાવતો।

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

આ રીતે સમગ્ર પૃથ્વીને ક્ષત્રિયવિહિન કરીને ભૃગુવંશશ્રેષ્ઠ પરશુરામ ત્યારબાદ હાટકેશ્વરના પવિત્ર ક્ષેત્રે ગયા।

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

પછી તે રક્તમાં સ્નાન કરીને અને ઘણા તલ લઈને, યજ્ઞોપવીતને અપસવ્ય રીતે ધારણ કરી તેમણે પિતૃતર્પણ કર્યું।

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

બધા બ્રાહ્મણો તથા અન્ય તપસ્વીઓની પ્રત્યક્ષ હાજરીમાં પ્રતિજ્ઞા પૂર્ણ કરીને તે નિશ્ચયે શોકમુક્ત થયો।

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

પછી જ્યારે જગત ક્ષત્રિયવિહિન બન્યું, ત્યારે તેમણે અશ્વમેધ યજ્ઞ કર્યો અને સમગ્ર પૃથ્વી તથા દક્ષિણા બ્રાહ્મણોને અર્પણ કરી।

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

પછી વર પ્રાપ્ત કરેલા બ્રાહ્મણોએ ભૃગુવંશશ્રેષ્ઠને કહ્યું—“અમારી ભૂમિ પર તારે રહેવું નહીં; કારણ કે સ્મૃતિમાં એક જ રાજા હોવો જોઈએ એમ કહેવાયું છે।”

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

અતએવ મને એક સ્થાન આપ અને તું સ્વયં દૂર હટ. કારણ કે બ્રાહ્મણોને એકવાર ધરતી દાન કરીને હું ફરી તે ભૂમિ પાછી નહીં લઉં.

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

જો આજે તું મારી આજ્ઞા ન પાળે, હે નદીઓના સ્વામી, તો અગ્ન્યસ્ત્રથી તને સુકવીને સૂકી જમીન બનાવી દઈશ.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

સૂત બોલ્યા—તેના વચન સાંભળી સમુદ્ર ભયથી વ્યાકુળ થયો અને તેને જેટલું ઇચ્છિત હતું તેટલું પાછળ હટ્યો.