Adhyaya 63

Verse 1

सूत उवाच । अथ सोमेश्वराख्यं च तत्र लिंगं सुशोभनम् । अस्ति ख्यातं त्रिलोकेऽत्र स्वयं सोमेन निर्मितम्

સૂતજીએ કહ્યું—ત્યાં ‘સોમેશ્વર’ નામનું અતિ શોભન લિંગ છે. તે ત્રિલોકમાં પ્રસિદ્ધ છે; સ્વયં સોમ (ચંદ્ર) એ જ તેને ત્યાં પ્રતિષ્ઠિત કર્યું છે.

Verse 2

सोमवारेण यस्तत्र वत्सरं यावदर्चयेत् । क्षणं कृत्वा स रोगेण दारुणेनापि मुच्यते

જે ત્યાં સોમવારે એક વર્ષ સુધી આરાધના કરે છે—ક્ષણમાત્રનું વ્રત પણ કરીને—તે ભયંકર રોગમાંથી પણ મુક્ત થાય છે.

Verse 3

यक्ष्मणापि न संदेहः किं पुनः कुष्ठपूर्वकैः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोगार्त्तस्तं प्रपूजयेत्

યક્ષ્મામાં પણ મુક્તિ વિષે શંકા નથી; તો કুষ্ঠ વગેરે રોગોની તો વાત જ શું. તેથી રોગથી પીડિતે સર્વ પ્રયત્નથી તેમનું પૂજન કરવું જોઈએ.

Verse 4

तदाराध्य पुरा सोमः क्षयव्याधिसमन्वितः । बभूव नीरुग्देहोऽसौ यथा पांड्यो नराधिपः

પ્રાચીનકાળે ક્ષયવ્યાધિથી પીડિત સોમે તેમનું આરાધન કર્યું. તે નિરોગ દેહવાળો થયો—જેમ (પછી) પાંડ્ય નરાધિપ થયો હતો.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । ओषधीनामधीशस्य कथं सोमस्य सूतज । क्षयव्याधिः पुरा जाता उपशांतिं कथं गतः

ઋષિઓએ કહ્યું—હે સૂતપુત્ર! ઔષધિઓના અધિષ્ઠાતા સોમને પ્રાચીન કાળે ક્ષયરોગ કેવી રીતે થયો, અને તે કેવી રીતે શાંત થયો?

Verse 6

एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते । तथा तस्य महीपस्य पांड्यस्यापि कथां शुभाम्

હે મહામતિ! આ બધું અમને વિસ્તારે કહો; તેમજ તે પાંડ્ય નામના રાજાની શુભ કથા પણ વર્ણવો.

Verse 7

सूत उवाच । दक्षस्य कन्यकाः पूर्वं सप्तविंशतिसंख्यया । उपयेमे निशानाथो देवाग्निगुरुसंनिधौ

સૂતે કહ્યું—પૂર્વકાળે દક્ષની સત્તાવીસ કન્યાઓને દેવો, અગ્નિ અને ગુરુઓની સાન્નિધ્યમાં નિશાનાથ સોમએ પરણ્યા.

Verse 8

नक्षत्रसंज्ञिता लोके कीर्त्यंते या द्विजोत्तमैः । दैवज्ञैरश्विनीपूर्वा रूपौदार्यगुणान्विताः

તેઓ લોકમાં ‘નક્ષત્ર’ નામે પ્રસિદ્ધ છે; દ્વિજોત્તમો અને દૈવજ્ઞો અશ્વિનીથી આરંભ કરીને તેમને રૂપ, ઔદાર્ય અને ગુણોથી યુક્ત કહી સ્તુતિ કરે છે.

Verse 9

अथ तासां समस्तानां मध्ये तस्य निशापतेः । रोहिणी वल्लभा जज्ञे प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

પછી તે સૌમાં નિશાપતિ સોમને રોહિણી જ વલ્લભા બની—જે તેને પોતાના પ્રાણોથી પણ વધુ પ્રિય હતી.

Verse 10

ततः समं परित्यज्य सर्वास्ता दक्षकन्यकाः । रोहिण्या सह संयुक्तः संबभूव दिवानिशम्

ત્યારબાદ તેણે દક્ષની તે સર્વ કન્યાઓ પ્રત્યેનો સમભાવ ત્યજી, રોહિણી સાથે જ દિવસ-રાત સતત સંયુક્ત રહ્યો।

Verse 11

ततस्ताः काम संतप्ता दौर्भाग्येन समन्विताः । प्रोचुर्दुःखान्विता दक्षं गत्वा बाष्पप्लुताननाः

પછી તે કન્યાઓ અધૂરા કામથી સંતપ્ત અને દૌર્ભાગ્યથી યુક્ત, આંસુઓથી ભીંજાયેલા મુખવાળી, દુઃખ સાથે દક્ષ પાસે જઈને બોલી।

Verse 12

वयं यस्मै त्वया दत्ताः पत्न्यर्थं तात पापिने । ऋतुमात्रमपि प्रीत्या सोऽस्माकं न प्रयच्छति

‘પિતા, તમે અમને તે પાપીને પત્ની તરીકે આપ્યા; પરંતુ તે પ્રેમથી અમને ઋતુમાત્ર પણ આપતો નથી, અમારી પાસે આવતો પણ નથી।’

Verse 14

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षो दुःखसमन्वितः । सर्वास्ताः स्वयमादाय जगाम शशिसंनिधौ

સૂત બોલ્યા—તેમનું વચન સાંભળી દક્ષ દુઃખથી ભરાઈ ગયો; તે સર્વને પોતે સાથે લઈને શશિ (ચંદ્ર)ની સન્નિધિએ ગયો।

Verse 15

ततः प्रोवाच सोऽन्वक्षं तासां दक्षः प्रजापतिः । भर्त्सयन्परुषैर्वाक्यैर्निशानाथं मुहुर्मुहुः

ત્યારબાદ પ્રજાપતિ દક્ષ તેમની સામે ઊભો રહી, નિશાનાથ (ચંદ્ર)ને કઠોર વચનોથી વારંવાર ઠપકો આપ્યો।

Verse 16

किमिदं युज्यते कर्तुं त्वया रात्रिपतेऽधम । कर्म मूढ सतां बाह्य धर्मशास्त्रविगर्हितम्

હે રાત્રિપતિ, અધમ! તારે આ કરવું કેવી રીતે યોગ્ય છે? હે મૂઢ, આ કર્મ સજ્જનોના આચારથી બહાર છે અને ધર્મશાસ્ત્રો દ્વારા નિંદિત છે।

Verse 17

ऋतुकालेऽपि संप्राप्ते सुता मम समुद्भवाः । यन्न संभाषसि प्रीत्या धर्मशास्त्रं न वेत्सि किम्

ઋતુકાળ આવી પહોંચ્યો હોવા છતાં મારીમાંથી જન્મેલી દીકરીઓ સાથે તું પ્રેમથી વાત કરતો નથી; શું તને ધર્મશાસ્ત્ર ખબર નથી?

Verse 18

ऋतु स्नातां तु यो भार्यां संनिधौ नोपगच्छति । घोरायां भ्रूणहत्यायां युज्यते नात्र संशयः

ઋતુકાળમાં સ્નાન કરીને તૈયાર થયેલી પત્ની નજીક હોવા છતાં જે તેની પાસે નથી જતો, તે ઘોર ભ્રૂણહત્યાના પાપમાં જોડાય છે; તેમાં શંકા નથી।

Verse 19

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सलज्जो रात्रिनायकः । प्रोवाचाधोमुखो दक्षं प्रकरिष्ये वचस्तव

તેનું વચન સાંભળી રાત્રિનાયક લજ્જિત થયો; મસ્તક ઝુકાવી તેણે દક્ષને કહ્યું—‘તમારું વચન હું પૂર્ણ કરીશ।’

Verse 20

ततो हृष्टमना दक्षः सुताः सर्वा हिमद्युते । निवेद्यामंत्र्य तं पश्चाज्जगाम निजमंदिरम्

પછી હર્ષિત મનવાળા દક્ષે હિમદ્યુતિધર (ચંદ્ર)ને પોતાની સર્વ પુત્રીઓ અર્પણ કરી; તેને નમસ્કાર કરીને વિદાય લઈ પોતાના મંદિરે ગયો।

Verse 21

चन्द्रोऽपि पूर्ववत्सर्वास्ताः परित्यज्य दक्षजाः । रोहिण्या सह संसर्गं प्रचकारानुरागतः

ચંદ્રમા પૂર્વવત્ દક્ષની સર્વ પુત્રીઓને ત્યજી, આસક્તિથી રોહિણી સાથે જ સંયોગ કરતો રહ્યો।

Verse 22

अथ ता दुःखिता भूयो जग्मुर्यत्र पिता स्थितः । प्रोचुश्च बाष्पपूर्णाक्षास्तत्कालसदृशं वचः

પછી તેઓ દુઃખિત થઈ ફરી જ્યાં પિતા સ્થિત હતા ત્યાં ગયા; આંસુભરી આંખોથી તે ક્ષણને યોગ્ય એવા વચનો બોલ્યા।

Verse 23

एतत्तात महद्दुःखमस्माकं वर्तते हृदि । यद्दौर्भाग्यं प्रसंजातं सर्वस्त्रीजनगर्हितम्

‘પિતાજી, અમારા હૃદયમાં મહાદુઃખ છે—કારણ કે અમારે માટે એવું દુર્ભાગ્ય ઉપજ્યું છે, જે સર્વ સ્ત્રીઓ દ્વારા નિંદિત છે.’

Verse 24

यत्पुनस्त्वं कृतस्तेन कामुकेन दुरात्मना । व्यर्थश्रमोऽप्रमाणीव कृतेऽस्माकं गतः स्वयम्

‘અને તે કામુક દુષ્ટાત્માના કારણે તમને એવું કરવામાં આવ્યું છે કે જાણે તમારો પરિશ્રમ વ્યર્થ અને તમારો અધિકાર અવગણાયેલો—જ્યારે તમે અમારા માટે સ્વયં પ્રયત્ન કર્યો હતો.’

Verse 25

तद्दुःखं न वयं शक्ता हृदि धर्तुं कथंचन । रमते स हि रोहिण्या चंद्रमाः सहितोऽनिशम्

‘એ દુઃખ અમે કોઈ રીતે હૃદયમાં ધારણ કરી શકતી નથી; કારણ કે ચંદ્રમા રોહિણી સાથે જ અવિરત રમે છે।’

Verse 26

विशेषात्तव वाक्येन निषिद्धो रात्रिनायकः । अनुज्ञां देहि तस्मात्त्वमस्माकं तत्र सांप्रतम् । दौर्भाग्यदुःखसंतप्तास्त्यजामो येन जीवितम्

વિશેષ કરીને તમારા વચનથી રાત્રિનાયક નિષિદ્ધ થયો છે. તેથી અત્યારે અમને ત્યાં જવાની અનુમતિ આપો; દુર્ભાગ્યના દુઃખથી દગ્ધ અમે એ રીતે પ્રાણ ત્યજી દઈશું.

Verse 27

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षः कोपसमन्वितः । शशाप शर्वरीनाथं गत्वा तत्संनिधौ ततः

સૂત બોલ્યા—તેમનું તે વચન સાંભળી ક્રોધથી ભરાયેલ દક્ષ, પછી શર્વરીનાથના સન્નિધિમાં જઈને તેને શાપ આપ્યો.

Verse 28

यस्मात्पाप न मे वाक्यं त्वया धर्मसमन्वितम् । कृतं तस्मात्क्षयव्याधिस्त्वां ग्रसिष्यति दारुणः

હે પાપી! ધર્મસમન્વિત મારું વચન તું પાળ્યું નથી; તેથી ભયંકર ક્ષયરોગ તને ગ્રસી જશે.

Verse 29

एवमुक्त्वा ययौ दक्षश्चन्द्रोऽपि द्विजसत्तमाः । तत्क्षणाद्यक्ष्मणाश्लिष्टः क्षयं याति दिने दिने

આવું કહી દક્ષ ચાલ્યો ગયો; અને હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો, ચંદ્ર પણ તે ક્ષણથી યક્ષ્માથી ગ્રસ્ત થઈ દિવસે દિવસે ક્ષીણ થવા લાગ્યો.

Verse 30

ततोऽसौ कृशतां प्राप्तः संपरित्यज्य रोहिणीम् । अशक्तः सेवितुं कामं वभ्राम जगतीतले

પછી તે કૃશ થયો; રોહિણીને ત્યજી, કામભોગ સેવવામાં અશક્ત બની પૃથ્વીતળ પર ભટકવા લાગ્યો.

Verse 31

क्षयव्याधिप्रणाशाय पृच्छ मानश्चिकित्सकान् । औषधानि विचित्राणि प्रकुर्वाणो जितेन्द्रियः

ક્ષયરોગના નાશ માટે તેણે વૈદ્યોને પૂછ્યું; અને જીતેન્દ્રિય બનીને વિવિધ પ્રકારની ઔષધિઓ તૈયાર કરી।

Verse 32

तथापि मुच्यते नैव यक्ष्मणा स निशापतिः । दक्षशापेन रौद्रेण क्षयं याति दिनेदिने

તથાપિ નિશાપતિ (ચંદ્ર) યક્ષ્માથી મુક્ત થતો નથી; દક્ષના રૌદ્ર શાપથી તે દિનપ્રતિદિન ક્ષીણ થાય છે।

Verse 33

ततो वैराग्यमापन्नस्तीर्थयात्रापरायणः । बभूव श्रद्धयायुक्तस्त्यक्त्वा भेषजमुत्तमम्

પછી વૈરાગ્ય પામી તે તીર્થયાત્રામાં પરાયણ થયો; શ્રદ્ધાયુક્ત બનીને ઉત્તમ ભેષજ પણ ત્યજી દીધું।

Verse 34

अथासौ भ्रममाणस्तु तीर्थान्यायतनानि च । संप्राप्तो ब्राह्मणश्रेष्ठाः प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

પછી તે તીર્થો અને દેવાયતનોમાં ભ્રમણ કરતો—હે બ્રાહ્મણશ્રેષ્ઠો—પ્રભાસ નામના પરમ ઉત્તમ ક્ષેત્રે પહોંચ્યો।

Verse 35

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा प्रभासं वीक्ष्य रात्रिपः । यावत्संप्रस्थितोन्यत्र तावदग्रे व्यवस्थितम्

ત્યાં સ્નાન કરીને શુદ્ધ બની નિશાપતિએ પ્રભાસનું દર્શન કર્યું; અને અન્યત્ર જવા ઉદ્યત થયો ત્યારે તેણે આગળ કોઈને ઊભેલો જોયો।

Verse 36

अपश्यद्रोमकंनाम स मुनि संशितव्रतम् । तपोवीर्यसमोपेतं सर्वसत्त्वानुकम्पकम्

તેમણે રોમક નામના મુનિને જોયા, જે કઠોર વ્રતધારી, તપોબળથી યુક્ત અને સર્વ જીવો પર દયા કરનારા હતા.

Verse 37

तं दृष्ट्वा स प्रणम्योच्चै स्ततः प्रोवाच सादरम् । क्षयव्याधियुतश्चन्द्रो निर्वेदाद्द्विजसत्तमाः

તેમને જોઈને, ક્ષય રોગથી પીડિત ચંદ્રએ પ્રણામ કર્યા અને પછી આદરપૂર્વક તથા નિરાશાથી મોટેથી કહ્યું—હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ!

Verse 38

परिक्षीणोऽस्मि विप्रेंद्र क्षयव्याधिप्रभावतः । तस्मात्कुरु प्रतीकार महं त्वां शरणं गतः

'હે વિપ્રેન્દ્ર! ક્ષય રોગના પ્રભાવથી હું અત્યંત ક્ષીણ થઈ ગયો છું. તેથી તેનો ઉપચાર કરો—હું આપના શરણે આવ્યો છું.'

Verse 39

मया चिकित्सकाः पृष्टास्तैरुक्तं भेषजं कृतम् । अनेकधा महाभाग परिक्षीणो दिनेदिने

'મેં વૈદ્યોને પૂછ્યું અને તેમણે બતાવેલી દવાઓ અનેક રીતે લીધી; છતાં પણ, હે મહાભાગ! હું દિન-પ્રતિદિન ક્ષીણ થતો જાઉં છું.'

Verse 40

यदि नैवोपदेशं मे कञ्चित्त्वं संप्रदास्यसि । व्याधिनाशाय तत्तेन त्यक्ष्याम्यद्य कलेवरम्

'જો આપ આ રોગના નાશ માટે મને કોઈ ઉપદેશ નહીં આપો, તો તે જ કારણે હું આજે મારો દેહ ત્યાગી દઈશ.'

Verse 41

रोमक उवाच । अन्यस्यापि निशानाथ न शापः कर्तुमन्यथा । शक्यते किं पुनस्तस्य दक्षस्यामिततेजसः

રોમક બોલ્યો—હે નિશાનાથ! અન્યનો શાપ પણ અન્યથા કરી શકાય નહિ; તો અમિત તેજવાળા દક્ષનો શાપ તો કેટલો અચલ!

Verse 42

तस्मादत्रोपदेशं ते प्रयच्छामि सुसंमतम् । येन ते स्यादसंदिग्धं क्षयव्याधि परिक्षयः

અતએવ અહીં હું તને સુસંમમત ઉપદેશ આપું છું; જેના દ્વારા નિઃસંદેહ તારો ક્ષયરોગ સંપૂર્ણપણે શમશે।

Verse 43

नादेयं किंचिदस्तीह देवदेवस्य शूलिनः । संप्रहृष्टस्य तद्वाक्यात्तस्मादाराधयस्व तम्

અહીં દેવોના દેવ શૂલિન પ્રસન્ન થાય તો ‘ન આપવાનું’ કંઈ જ નથી; તે વચન-આશ્વાસનથી તેથી તું તેમની આરાધના કર।

Verse 44

अष्टषष्टिषु तीर्थेषु सत्यं वासः सदा क्षितौ । तेषु संस्थाप्य तल्लिंगं तस्य नाशाय रात्रिप

અષ્ટષષ્ટિ તીર્થોમાં ખરેખર પૃથ્વી પર સદા તેમનો નિવાસ છે; હે રાત્રિપ! તે તીર્થોમાં તે લિંગ સ્થાપ, તે વ્યાધિના નાશ માટે।

Verse 45

आराधय ततो नित्यं श्रद्धापूतेन चेतसा । संप्राप्स्यसि न संदेहः क्षयव्याधि परिक्षयम्

પછી શ્રદ્ધાથી પવિત્ર થયેલા ચિત્તથી નિત્ય આરાધના કર; કોઈ સંશય નથી, તને ક્ષયરોગનો સંપૂર્ણ અંત મળશે।

Verse 46

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संप्रहृष्टो निशापतिः । तस्मिन्प्रभासके क्षेत्रे दिव्यलिंगानि शूलिनः । संस्थाप्य पूजयामास स्वनामांकानि भक्तितः

સૂત બોલ્યા—તે વચન સાંભળી નિશાપતિ ચંદ્ર અતિ પ્રસન્ન થયો. પ્રભાસ ક્ષેત્રમાં તેણે શૂલધારી શિવનાં દિવ્ય લિંગો, પોતાના નામથી અંકિત, ભક્તિપૂર્વક સ્થાપી વિધિવત્ પૂજા કરી.

Verse 47

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य संदर्शनं गतः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

પછી પ્રસન્ન મહાદેવે તેને દર્શન આપ્યું અને કહ્યું—“હું વરદાતા છું; તને જે ઇચ્છિત હોય તે વર માગ.”

Verse 48

चन्द्र उवाच । परं क्षीणोऽस्मि देवेश यक्ष्मणाहं पदांतिकम् । प्राप्तस्तस्मात्परित्राहि नान्यत्संप्रार्थयाम्यहम्

ચંદ્ર બોલ્યો—હે દેવેશ! હું અત્યંત ક્ષીણ થયો છું; યક્ષ્માએ મને અંતિમ કિનારે પહોંચાડ્યો છે. તેથી મને બચાવો; હું બીજું કશું માગતો નથી.

Verse 49

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । दक्षमाहूय तत्रैव ततः प्रोवाच सादरम्

તેના વચન સાંભળી વૃષભધ્વજ ભગવાન શિવે ત્યાં જ દક્ષને બોલાવ્યો અને પછી આદરપૂર્વક કહ્યું.

Verse 50

एष चंद्रस्त्वया शप्तो जामाता न कृतं शुभम् । तस्मादनुग्रहं चास्य मम वाक्यात्समाचर

આ ચંદ્ર—તારો જમાઈ—તારા શાપથી શપ્ત થયો છે; તેણે શુભ આચરણ કર્યું નથી. તેથી મારા વચન અનુસાર તેના પર અનુગ્રહ કર.

Verse 51

दक्ष उवाच । मया धर्म्यमपि प्रोक्तो वाक्यमेष कुबुद्धिमान् । नाकरोन्मे पुरः प्रोच्य करिष्यामीत्य सत्यवाक्

દક્ષ બોલ્યા—મેં તેને ધર્મયુક્ત વચન પણ કહ્યાં, છતાં તે કુબુદ્ધિએ તે ન કર્યું. મારી સામે ‘હું કરીશ’ એમ કહીને પણ તે પોતાના વચનથી ફરી ગયો અને અસત્ય સાબિત થયો।

Verse 52

तेन शप्तस्तु कोपेन सुतार्थे वृषभध्वज । हास्येनापि मया प्रोक्तं नान्यथा संप्रजायते

હે વૃષભધ્વજ! પુત્રીના હિત માટે તેણે ક્રોધમાં (ચંદ્રને) શાપ આપ્યો; અને મેં પણ હાસ્યમાં જે કહ્યું, તે પણ અન્યથા થઈ શકે નહીં—મારું વચન અવશ્ય ફળશે।

Verse 53

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति सर्वास्ताः सुता एष निशाकरः । समाः संवीक्षते नित्यं मम वाक्यादसंशयम्

દેવદેવ બોલ્યા—આજથી આ નિશાકર તે સર્વ પુત્રીઓને સદા સમાન ભાવથી નિહાળશે; મારા વચનથી, નિઃસંદેહ, એમ જ થશે।

Verse 54

तस्मात्पक्षं क्षयं यातु पक्षं वृद्धिं प्रगच्छतु । येन ते स्याद्वचः सत्यं मत्प्रसादसमन्वितम्

અતએવ એક પક્ષ ક્ષય પામે અને બીજો પક્ષ વૃદ્ધિ પામે—જેથી તારો વચન સત્ય સાબિત થાય, મારા પ્રસાદથી સમન્વિત થઈ।

Verse 55

ततो दक्षस्तथेत्युक्त्वा जगाम निजमन्दिरम् । देवोऽपि शंकरो भूयः प्रोवाच शशलांछनम्

ત્યારે દક્ષ ‘તથાસ્તુ’ કહી પોતાના મંદિરે ગયો. અને દેવ શંકરે પણ ફરી શશલાઞ્છિત ચંદ્રને સંબોધન કર્યું।

Verse 56

भूयोऽपि प्रार्थयाभीष्टं मत्तस्त्वं शशलांछन । येन सर्वं प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

હે શશલાઞ્છન ચંદ્ર! ફરીથી મારી પાસે તારો અભીષ્ટ માગ; તે રીતે હું સર્વ કંઈ આપું છું, ભલે તે અત્યંત દુર્લભ હોય।

Verse 57

चन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तत्स्थापितेषु लिंगेषु मया सर्वेषु सर्वदा । संनिधानं त्वया कार्यं लोकानां हित काम्यया

ચંદ્ર બોલ્યો—હે દેવેશ! જો તમે પ્રસન્ન હો અને જો મને વર આપવો હોય, તો મારા દ્વારા સ્થાપિત સર્વ લિંગોમાં સર્વદા, લોકહિતની ઇચ્છાથી, તમારું પવિત્ર સાન્નિધ્ય પ્રગટ થાઓ।

Verse 58

देव उवाच । अष्टषष्टिषु लिंगेषु स्थापितेषु त्वया विभो । सोमवारेण सांनिध्यं करिष्ये वचनात्तव

પ્રભુ બોલ્યા—હે વિભો! તારા દ્વારા સ્થાપિત અડસઠ લિંગોમાં, તારા વચન અનુસાર, હું સોમવારે વિશેષ સાન્નિધ્ય કરિશ।

Verse 59

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । चन्द्रोऽपि हर्षसंयुक्तः समं पश्यति तास्ततः

આમ કહી દેવેશ્વર પછી અદૃશ્ય થઈ ગયા. અને ચંદ્ર પણ હર્ષથી યુક્ત થઈ, ત્યારબાદ તે બધાને સમભાવથી જોવા લાગ્યો।

Verse 60

सुता दक्षस्य विप्रेंद्रा शंकरस्य वचः स्मरन् । ततो हर्ष समायुक्ता वभूवुस्तदनंतरम्

હે વિપ્રેન્દ્ર! દક્ષની પુત્રીઓ શંકરના વચનને સ્મરીને, તરત પછી હર્ષથી પરિપૂર્ણ થઈ ગઈ।

Verse 61

एवं सोमेश्वरास्तत्र बभूवुर्द्विजसत्तमाः । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु तथान्येषु ततः परम्

આ રીતે, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો, ત્યાં સોમેશ્વરો પ્રગટ થયા—અડસઠ તીર્થોમાં તથા તેનાથી પરના અન્ય સ્થાનોમાં પણ।