Adhyaya 151

Verse 1

सूत उवाच । अन्धकोऽपि परां विद्यां ज्ञात्वा शुक्रार्जितां तदा । केलीश्वर्याः प्रसादं च भक्तिजं बलवृद्धिदम्

સૂતએ કહ્યું—ત્યારે અંધકે પણ શુક્ર દ્વારા પ્રાપ્ત પરા વિદ્યા જાણી, અને ભક્તિજન્ય બળવર્ધક કેળીશ્વરીનો પ્રસાદ મેળવી શક્તિમાન બન્યો.

Verse 2

अवध्यतामात्मनश्च पितामहवरोद्भवम् । महेश्वरं समुद्दिश्य कोपं चक्रे ततः परम्

ત્યારબાદ પિતામહ (બ્રહ્મા)ના વરપ્રભાવથી પોતાને અવધ્ય માની તેણે મહેશ્વરને ઉદ્દેશીને ક્રોધ કર્યો અને પછી અત્યંત ક્રોધિત થયો।

Verse 3

दूतं च प्रेषयामास कैलासं पर्वतं प्रति । गच्छ दूत हरं ब्रूहि मम वाक्येन सांप्रतम्

તેણે કૈલાસ પર્વત તરફ દૂત મોકલ્યો અને કહ્યું—“જા દૂત! હવે મારા વચનથી હર (શિવ)ને આ વાત કહેજે।”

Verse 4

शक्रमेनं परित्यज्य सुखं तिष्ठात्र पर्वते । नो चेद्द्रुतं समागत्य सकैलासं सभार्यकम्

“આ શક્ર (ઇન્દ્ર)ને ત્યજીને આ પર્વત પર સુખથી રહો; નહીંતર તુરંત આવી જાઓ—કૈલાસ સહિત અને પત્ની સહિત।”

Verse 5

सगणं च रणे हत्वा सुखी स्थास्यामि नंदने । त्वामहं नाशयिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

“યુદ્ધમાં તને તારા ગણો સહિત મારીને હું નંદનમાં સુખથી રહીશ; હું તને નાશ કરી દઈશ—આ સત્યથી હું મારા પ્રાણની પ્રતિજ્ઞા કરું છું।”

Verse 6

एवमुक्तः स दैत्येन दूतो गत्वा द्रुतं ततः । प्रोवाच शंकरं वाक्यैः परुषैः स विशेषतः

દૈત્યે એમ કહ્યે પછી દૂત તુરંત ગયો અને શંકરને તે વચનો કહ્યા—જે કઠોર અને વિશેષ કરીને અહંકારભર્યા હતા।

Verse 7

ततः कोपपरीतात्मा भगवान्वृषभध्वजः । गणान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

ત્યારે ધર્મસંગત ક્રોધથી આવૃત વૃષભધ્વજ ભગવાન શિવે તે દુર્મતિના વધાર્થે પોતાના ગણોને મોકલ્યા।

Verse 8

वीरभद्रं महाकालं नंदिं हस्तिमुखं तथा । अघोरं घोरनादं च घोरघंटं महाबलम्

તેમણે વીરભદ્ર, મહાકાલ, નંદી, હસ્તિમુખ તથા અઘોર, ઘોરનાદ અને મહાબલી ઘોરઘંટને આહ્વાન કર્યા।

Verse 9

एतेषामनुगाश्चान्ये कोटिरेका पृथक्पृथक् । सर्वान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

આ ઉપરાંત અન્ય અનુગામી પણ હતા—દરેક અલગ દળમાં એક-એક કરોડ—તે દુર્મતિના વિનાશાર્થે સૌને મોકલવામાં આવ્યા।

Verse 10

अथ संप्रेषितास्तेन गणास्ते विकृताननाः । हर्षेण महताविष्टा गर्जमाना यथा घनाः

પછી તેમના દ્વારા મોકલાયેલા તે વિકૃતમુખ ગણો મહાન હર્ષથી ભરાઈ વાદળોની જેમ ગર્જના કરતા આગળ વધ્યા।

Verse 11

धृतायुधा गताः सर्वे युद्धार्थं यत्र सा पुरी । शक्रस्यासादिता तेन दानवेन बलीयसा

તેઓ બધા શસ્ત્ર ધારણ કરીને યુદ્ધાર્થે તે નગરી તરફ ગયા, જેને શક્રના શત્રુ એવા બલવાન દાનવે આક્રમણ કર્યું હતું।

Verse 12

अथ प्राप्तान्गणान्दृष्ट्वा दानवास्ते धृतायुधाः । निश्चक्रमुर्वै सहसा युद्धार्थमतिगर्विताः

ત્યારે આવેલા ગણોને જોઈ, શસ્ત્રધારી તે દાનવો અતિગર્વથી ફૂલેલા, અચાનક યુદ્ધાર્થે બહાર નીકળી પડ્યા।

Verse 13

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । परस्परं महारौद्रं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

પછી ગણો અને દાનવો વચ્ચે યુદ્ધ ઊભું થયું—પરસ્પર મહારૌદ્ર—જ્યાં પાછા ફરવું જાણે મૃત્યુનું મૂલ્ય ચૂકવવું હતું।

Verse 14

ततो हरगणाः सर्वे दानवैस्तै रणाजिरे । जिता जग्मुर्दिशो भीता हरवीक्षणतत्पराः

ત્યારે રણભૂમિમાં તે દાનવો દ્વારા પરાજિત થઈ, હરનાં સર્વ ગણ ભયથી દિશાઓ તરફ દોડી ગયા, હરદર્શન-શરણ માટે તત્પર બની।

Verse 15

हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश

હરે પણ પોતાના ભંગ થયેલા ગણોને જોઈ ક્રોધથી બહાર નીકળ્યા; અને હરનું દર્શન થતાં જ તે દૈત્યો ભયથી દસેય દિશામાં દોડી ગયા।

Verse 16

अन्धकोऽपि हरं दृष्ट्वा युद्धार्थं संमुखो ययौ । ततो युद्धं समभवदंधकस्य हरेण तु । वृत्रवासवयोः पूर्वं यथा युद्धमभून्महत्

અંધક પણ હરનું દર્શન કરીને યુદ્ધાર્થે સામે આગળ વધ્યો. ત્યાર પછી અંધક અને હર વચ્ચે મહાયુદ્ધ થયું, જેમ પૂર્વે વૃત્ર અને વાસવ (ઇન્દ્ર) વચ્ચે મહાસંગ્રામ થયો હતો।

Verse 17

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । एवं न शक्यते हंतुं दानवो विविधायुधैः

ચક્ર, બાણ, લોખંડના શૂલ, ખડ્ગ અને મુદગર વગેરે વિવિધ આયુધોથી પ્રહાર કર્યાં છતાં તે દાનવનો આ રીતે વધ શક્ય ન હતો।

Verse 18

अस्त्रयुद्धं परित्यज्य बाहु युद्धमुपागतौ । करं करेण संगृह्य मुष्टिप्रहरणौ तदा

અસ્ત્રયુદ્ધ ત્યજી તેઓ બન્ને બાહુયુદ્ધમાં પ્રવૃત્ત થયા. હાથમાં હાથ પકડી ત્યારબાદ પરસ્પર મુષ્ટિપ્રહાર કરવા લાગ્યા।

Verse 19

दानवेनाथ देवेशो बंधेनाक्रम्य पीडितः । निष्पंदभावमापन्नस्ततो मूर्च्छामुपागतः

ત્યારે દાનવે બંધનથી દેવેશ્વરને દબાવી પીડિત કર્યો. તેઓ નિષ્પંદ બની ત્યાં જ મૂર્છામાં પડ્યા।

Verse 20

मूर्छागतं तु तज्ज्ञात्वा ह्यन्धको निर्ययौ गृहात् । तावत्स्थाणुः क्षणाल्लब्ध्वा चेतनामात्तकार्मुकः

તે મૂર્છિત થયો છે એમ જાણી અંધક પોતાના ગૃહમાંથી બહાર નીકળ્યો. એટલામાં સ્થાણુ ક્ષણમાં ચેતના પામી ધનુષ ધારણ કર્યું।

Verse 21

आयसीं लकुटीं गृह्य प्रभुर्भारसहसि काम् । दानवेन्द्रं ततः प्राप्य ताडयामास मूर्धनि

પછી પ્રભુએ ભારે લોખંડની લકુટી ઉઠાવી દાનવેન્દ્રને પહોંચી તેના મસ્તક પર પ્રહાર કર્યો।

Verse 22

सोऽपि खड्गेन देवेशं ताडयामास वेगतः । अथ देवोऽपि सस्मार कौबेरास्त्रं महाहवे

તેણે પણ વેગથી તલવાર વડે દેવેશ પર પ્રહાર કર્યો. ત્યારે તે મહાયુદ્ધમાં દેવે પણ કૌબેરાસ્ત્રનું સ્મરણ કર્યું.

Verse 23

अस्त्रेण तेन हृदये ताडयामास दानवम् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

તે અસ્ત્ર વડે તેમણે દાનવના હૃદય પર પ્રહાર કર્યો. તેનાથી ઘાયલ થઈને તે લોહીની ઉલટી કરવા લાગ્યો.

Verse 24

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । शूलाग्रसंस्थितः पापश्चक्रवद्भ्रमते ततः

તે ઊંધા માથે પડ્યો અને ત્રિશૂળથી વીંધાઈ ગયો. ત્રિશૂળની અણી પર રહેલો તે પાપી ચક્રની જેમ ફરવા લાગ્યો.

Verse 25

अन्धकोऽपि तदात्मानं तथावस्थमवेक्ष्य च । ततो वाग्भिः सुपुष्टाभिरस्तौद्देवं महेश्वरम्

અંધકે પણ પોતાને તેવી અવસ્થામાં જોઈને, સુપુષ્ટ વચનો વડે ભગવાન મહેશ્વરની સ્તુતિ કરી.

Verse 26

अन्धक उवाच । नमस्ते जगतां धात्रे शर्वाय त्रिगुणात्मने । वृषभासनसंस्थाय शशांककृतभूषण

અંધક બોલ્યો - હે જગતના પાલનહાર, ત્રિગુણાત્મક શર્વ! તમને નમસ્કાર. તમે વૃષભ પર બિરાજમાન છો અને ચંદ્ર તમારું આભૂષણ છે.

Verse 27

नमः खट्वांगहस्ताय नमः शूलधराय च । नमो डमरुकोदण्डकपालानलधारिणे

ખટ્વાંગ હસ્તધારીને નમસ્કાર, શૂલધારીને નમસ્કાર। ડમરુ, દંડ, કપાલ અને અગ્નિ ધારણ કરનાર પ્રભુને વારંવાર નમઃ॥

Verse 28

स्मरदेहविनाशाय मूर्त्यष्टकमयात्मने । नमः स्वरूपदेहाय ह्यरूपबहुरू पिणे

સ્મર (કામ) ના દેહનો વિનાશ કરનાર, અષ્ટમૂર્તિમય આત્માને નમઃ। સ્વરૂપમય દેહધારી, નિરાકાર હોવા છતાં બહુરૂપી પ્રભુને નમસ્કાર॥

Verse 29

उत्तमांगविनाशाय विरिंचेः सृष्टिकारिणे । स्मशानवासिने नित्यं नमो भैरवरूपिणे

ઉત્તમાંગ (અહંકાર-શિખર) નો વિનાશ કરનાર, વિરિંચિ (બ્રહ્મા) ની સૃષ્ટિનો કારણભૂત પ્રભુને નમઃ। શ્મશાનવાસી ભૈરવરূপ પ્રભુને નિત્ય નમસ્કાર॥

Verse 30

सर्वगः सर्वकर्ता च त्वं हर्ता नान्य एव हि । त्वं भूमिस्त्वं रजश्चैव त्वं ज्योतिस्त्वं तमस्तथा

તમે સર્વવ્યાપી છો, તમે સર્વના કર્તા છો; તમે જ સંહારક છો—તમારા સિવાય બીજો કોઈ નથી. તમે ભૂમિ છો, તમે રજોગુણ છો; તમે જ્યોતિ છો અને તમે તમસ પણ છો॥

Verse 31

त्वं वपुः सर्वभूतानां जीवभूतो महेश्वर । अस्तौदेवं दानवेन्द्रो देवशूलाग्र संस्थितः

હે મહેશ્વર, તમે સર્વ ભૂતોનું દેહ છો અને તેમના જીવનરૂપે સ્થિત છો. આ રીતે દાનવોના ઇન્દ્રે, દેવત્રિશૂલના અગ્ર પર સ્થિર રહી, દેવની સ્તુતિ કરી॥

Verse 32

सूत उवाच । एवं तस्य स्तुतिं श्रुत्वा परितुष्टो महेश्वरः । ततः प्रोवाच तं हर्षाच्छूलाग्रस्थं दनूत्तमम्

સૂત બોલ્યા—આ રીતે તેની સ્તુતિ સાંભળી મહેશ્વર પરમ પ્રસન્ન થયા. ત્યારબાદ હર્ષપૂર્વક ત્રિશૂલના અગ્ર પર સ્થિત તે શ્રેષ્ઠ દનુ-સંતાનને તેમણે કહ્યું.

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नेदं वीरव्रतं दैत्य यच्छत्रुकरपीडनात् । प्रोच्यन्ते सामवाक्यानि विशेषाद्दैत्यजन्मना

શ્રીભગવાન બોલ્યા—હે દૈત્ય! શત્રુના હાથની પીડાથી દબાઈને સામ-વચનો બોલવું વીરવ્રત નથી; વિશેષ કરીને તું દૈત્યકુળમાં જન્મેલો છે.

Verse 34

अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः

અંધક બોલ્યો—હે સુરશ્રેષ્ઠ! હું અત્યંત કંટાળેલો છું અને ત્રિશૂલના અગ્રને આશ્રયે છું. તેથી મને સંહાર કરો, જેથી મારી વ્યથા ઝડપથી શમે.

Verse 35

श्रीभगवानुवाच । न तेऽस्ति मरणं दैत्य कथंचिच्चिंतितं मया । तेनेत्थं विधृतं व्योम्नि भित्त्वा शूलेन वक्षसि

શ્રીભગવાન બોલ્યા—હે દૈત્ય! તારા માટે મરણ નથી; એવો મેં નિશ્ચય કર્યો છે. તેથી શૂલથી તારો વક્ષ ભેદીને તને આકાશમાં આ રીતે ધારણ કર્યો છે.

Verse 36

तस्मात्त्वं गणतां गच्छ सांप्रतं पापवर्जितः । त्यक्त्वा दानवजं भावं श्रद्धया परया युतः

અતએવ હવે પાપરહિત બની મારા ગણપદને પ્રાપ્ત થા. દાનવભાવ ત્યજી પરમ શ્રદ્ધાથી યુક્ત થા.

Verse 37

अन्धक उवाच । गतो मे दानवो भावः सांप्रतं तव किंकरः । भविष्यामि न सन्देहः सत्येनात्मानमालभे

અંધક બોલ્યો—મારો દાનવી ભાવ હવે દૂર થયો છે; હાલમાં હું તમારો સેવક છું. કોઈ સંશય નથી; સત્યની શપથ લઈને હું પોતાને તમને અર્પું છું.

Verse 38

शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स ब्रूहि यत्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

શંકર બોલ્યા—વત્સ, હું તારા પર પ્રસન્ન છું. તને જે ખરેખર ઇચ્છિત છે તે કહો. માગ; તે અતિ દુર્લભ હોય તોય હું આપું છું.

Verse 39

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण शृलाग्रस्थितमत्तनुम् । यो मर्त्योर्च्चां प्रकृत्वा ते स्थापयिष्यति भूतले

અંધક બોલ્યો—આ જ રૂપમાં, ત્રિશૂલના અગ્ર પર સ્થિત તમારા દેહને આધારે—જે કોઈ મર્ત્ય તમારી પૂજાર્થે પ્રતિમા બનાવી ભૂતલ પર સ્થાપિત કરશે…

Verse 40

तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः

હે દેવશ્રેષ્ઠ, મારા વચનથી તેને મોક્ષ આપવો. એમ કહ્યા પછી મહેશે “તથાસ્તુ” કહી તેને ત્રિશૂલના અગ્ર પરથી મુક્ત કર્યો. હે દ્વિજોઃ તે અસ્થિમાત્ર શેષ, કૃશ દેહવાળો, ચામુંડાસદૃશ દેખાતો રહ્યો.

Verse 41

ततः स गणतां प्राप्तो गीतं चक्रे मनोहरम् । पुरतो देवदेवस्य पार्वत्याश्च विशेषतः

પછી તે ગણપદને પ્રાપ્ત થયો અને દેવોના દેવના સમક્ષ—વિશેષ કરીને પાર્વતીની હાજરીમાં—મનોહર સ્તુતિગીત ગાયું.

Verse 42

भृंगवद्रटनं यस्मात्तस्य श्रोत्रसुखा वहम् । भृंगीरिटि इति प्रोक्तस्ततः स त्रिपुरारिणा

જેનો નાદ ભમરાની ગુંજન સમાન કાનને સુખ આપતો હતો, તેથી ત્રિપુરારિ શિવે તેને “ભૃઙ્ગીરિટી” નામે કહ્યો.

Verse 43

एवं स गणतां प्राप्तो देवदेवस्य शूलिनः । विश्वास्यः सर्वकृत्येषु तत्परं समपद्यत

આ રીતે દેવોના દેવ ત્રિશૂલધારીના ગણપદને પામી, તે સર્વ કાર્યોમાં વિશ્વાસપાત્ર બન્યો અને તે સેવામાં સંપૂર્ણ રીતે તત્પર રહ્યો.

Verse 44

ततःप्रभृति लोकेऽत्र देवदेवो महेश्वरः । तादृशेनैव रूपेण स्थाप्यते भूतले जनैः

ત્યાંથી આ લોકમાં દેવોના દેવ મહેશ્વરને લોકો ભૂતલ પર એ જ સ્વરૂપે સ્થાપિત કરતા આવ્યા છે.

Verse 45

प्राप्यतेऽत्र परा सिद्धिस्तत्प्रसादादलौ किकी । कस्यचित्त्वथ कालस्य राज्याद्भ्रष्टो महीपतिः

અહીં તેની કૃપાથી કલિયુગમાં પણ પરમ સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે; પછી થોડા સમય બાદ એક રાજા પોતાના રાજ્યથી ચ્યૂત થયો.

Verse 46

सुरथाख्यः प्रसिद्धोऽत्र सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो वसिष्ठमासाद्य स चात्मीयं पुरो हितम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा बाष्पव्याकुललोचनः

અહીં સૂર્યવંશમાં જન્મેલો સુરથ નામનો પ્રસિદ્ધ રાજા હતો. તે પોતાના કુલપુરોહિત વસિષ્ઠ પાસે જઈ પ્રણામ કરીને, આંસુઓથી વ્યાકુળ નેત્રો સાથે બોલ્યો.

Verse 47

त्वया नाथेन मे ब्रह्मन्संस्थितेनाऽपि शत्रुभिः । बलाच्च यद्धृतं राज्यं मन्द भाग्यस्य सांप्रतम्

હે બ્રાહ્મણ! તમે મારા નાથ અને રક્ષક હોવા છતાં શત્રુઓએ બળપૂર્વક મારું રાજ્ય હરી લીધું છે. અત્યારે મારું ભાગ્ય અત્યંત મંદ છે.

Verse 48

तस्मात्कुरु प्रसादं मे येन मे राज्यसंस्थितिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन नान्या मे विद्यते गतिः

અતએવ મારી ઉપર પ્રસાદ કરો, જેથી મારું રાજ્ય દૃઢપણે સ્થિર થાય. વારંવાર પણ માત્ર તમારા અનુગ્રહથી જ—મારે બીજો કોઈ આશ્રય નથી.

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं ते महाराज मद्वाक्यात्सत्वरं व्रज । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

વસિષ્ઠ બોલ્યા—જો એમ જ હોય, હે મહારાજ, તો મારા વચનથી ત્વરિત જાઓ. હાટકેશ્વરનું તે પવિત્ર ક્ષેત્ર સર્વ સિદ્ધિ આપનારું છે.

Verse 50

तत्र भैरवरूपेण स्थापयित्वा महेश्वरम् । भुजोद्यतोग्रशूलाग्रविद्धान्धककलेवरम्

ત્યાં ભૈરવરૂપે મહેશ્વરની સ્થાપના કરો—જેનુ ભુજ ઊંચું છે અને જેના ઉગ્ર ત્રિશૂલના અગ્રથી અંધકનું શરીર વિદ્ધ થયું છે.

Verse 51

नारसिंहेन मंत्रेण ततः पूजय तं नृप । रक्तपुष्पैस्तथा धूपै रक्तैश्चैवानुलेपनैः

પછી, હે નૃપ, નારસિંહ મંત્રથી તેમની પૂજા કરો—લાલ પુષ્પો, લાલ ધૂપ અને લાલ અનુલેપનથી.

Verse 52

ततः सद्वीर्य मासाद्य तेजोवीर्यसमन्वितः । हनिष्यस्यखिलाञ्छत्रूंस्तत्प्रसादादसंशयम्

ત્યારે તું સાચું પરાક્રમ પ્રાપ્ત કરીને, તેજ અને બળથી યુક્ત બની, તેમના પ્રસાદથી નિઃસંદેહ સર્વ શત્રુઓનો નાશ કરીશ।

Verse 53

परं शौचसमेतेन संपूज्यो भगवांस्त्वया । अन्यथा प्राप्स्यसे विघ्नान्सत्यमेतन्मयोदितम्

પરંતુ પરમ શુચિતાથી તારે ભગવાનની યથાવિધી પૂજા કરવી જોઈએ; નહિંતર તને વિઘ્નો મળશે—આ હું સત્ય કહી રહ્યો છું।

Verse 54

अथ तस्य वचः श्रुत्वा स राजा सत्वरं ययौ । तत्र क्षेत्रे ततो देवं स्थापयामास भैरवम्

તેના વચન સાંભળી રાજા ત્વરિત ગયો; અને તે પવિત્ર ક્ષેત્રમાં તેણે ત્યારબાદ ભૈરવ દેવની સ્થાપના કરી।

Verse 55

ततः संपूजयामास नारसिंहेन भक्तितः । मन्त्रेण प्रयतो भूत्वा ब्रह्मचर्यपरायणः

પછી તેણે ભક્તિપૂર્વક નારસિંહ મંત્રથી (ભૈરવની) યથાવિધી પૂજા કરી; સંયમી બની બ્રહ્મચર્યમાં પરાયણ રહ્યો।

Verse 56

ततो दशसहस्रांते तस्य मंत्रस्य संख्यया । भैरवस्तुष्टिमापन्नः प्रोवा च तदनन्तरम्

પછી તે મંત્રની ગણતરી દસ હજાર પૂર્ણ થતાં ભૈરવ પ્રસન્ન થયા અને તરત પછી બોલ્યા।

Verse 57

श्रीभैरव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते राजन्मंत्रेणानेन पूजितः । तस्मात्प्रार्थय यच्चेष्टं येन सर्वं ददाम्यहम्

શ્રીભૈરવ બોલ્યા—હે રાજન, આ મંત્રથી પૂજિત થઈ હું તારા પર પૂર્ણ પ્રસન્ન છું. તેથી જે તને ઇષ્ટ હોય તે માગ; હું તને સર્વ કંઈ આપું છું।

Verse 58

सुरथ उवाच । शत्रुभिर्मे हृतं राज्यं त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर । तन्मे भवतु भूयोऽपि शत्रुभिः परिवर्ज्जितम्

સુરથ બોલ્યો—હે સુરેશ્વર, શત્રુઓએ મારું રાજ્ય હરી લીધું. તમારી કૃપાથી એ જ રાજ્ય મને ફરી પ્રાપ્ત થાઓ, અને આ વખતે શત્રુઓના ઉપદ્રવથી રહિત થાઓ।

Verse 59

अन्योऽपि यः पुमानित्थं त्वामिहागत्य पूजयेत् । अनेनैव तु मंत्रेण तस्य सिद्धिस्त्वया विभो

અને કોઈ પણ અન્ય પુરુષ આ રીતે અહીં આવી આ જ મંત્રથી તમારી પૂજા કરે, હે વિભો, તેને તમારી કૃપાથી સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થશે।

Verse 60

देया देव सहस्रांते यथा मम सुरेश्वर । तथेति तं प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं हरः

હે સુરેશ્વર, હે દેવ, સહસ્રના અંતે જેમ મને આપવાનું વચન આપ્યું છે તેમ જ આપો. ‘તથાસ્તુ’ કહી હરએ પ્રતિજ્ઞા કરી અને અદૃશ્ય થયા।

Verse 61

सुरथोऽपि निजं राज्यं प्राप हत्वा रणे रिपून्

સુરથે પણ યુદ્ધમાં શત્રુઓનો સંહાર કરીને પોતાનું રાજ્ય ફરી પ્રાપ્ત કર્યું।