Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 103
अघोरवक्त्रं त्रितयं प्रपद्ये अथर्वजुष्टं तव रूपकाणि । अघोरघोराणि च घोरघोराण्यहं सदानौमि भूतानि तुभ्यम्
aghoravaktraṃ tritayaṃ prapadye atharvajuṣṭaṃ tava rūpakāṇi | aghoraghorāṇi ca ghoraghorāṇyahaṃ sadānaumi bhūtāni tubhyam
તમારા ત્રીજા મુખ ‘અઘોર’ની હું શરણ લઉં છું; અથર્વ પરંપરામાં પ્રિય એવા તમારા આ રૂપો છે. તે સૌમ્ય હોય કે ભયંકર, તમારા અધિન રહેનારા સર્વ ભૂત-પ્રાણીઓને હું સદા પ્રણામ કરું છું.
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Scene: Śiva’s Aghora face appears luminous yet formidable; around him are bhūta-gaṇas—yakṣas, piśācas, pramathas—rendered not as mere horrors but as disciplined attendants; the devotee bows without fear.
FAQs
Śiva encompasses both the benign and the fearsome; reverence to Him includes honoring the cosmic hosts (bhūtas) under His command.
No explicit tirtha is named; the focus is on Śiva’s Aghora aspect and His attendants.
Perpetual reverence (sadā naumi) and refuge-taking (prapadye) are emphasized, reflecting devotional discipline.