Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 44
सदाशिवशिवेत्येवं विह्वलो वक्ति यो मुहुः । धन्योऽमीदृशी यस्य भक्तिस्त्वयि महेश्वरे
sadāśivaśivetyevaṃ vihvalo vakti yo muhuḥ | dhanyo'mīdṛśī yasya bhaktistvayi maheśvare
તે વિહ્વળ થઈ વારંવાર ‘સદાશિવ! શિવ!’ એમ બોલતો રહે છે. હે મહેશ્વર, જેના હૃદયમાં તારા પ્રત્યે આવી ભક્તિ છે તે ધન્ય છે.
Devī
Listener: Maheśvara (Śiva)
Scene: A devotee-gaṇa, trembling with emotion, repeatedly cries ‘Sadāśiva! Śiva!’; Devī declares such devotion supremely blessed.
FAQs
Constant remembrance of Śiva’s name is portrayed as the mark of blessed devotion, capable of overwhelming the heart with divine love.
No particular sacred site is named; the verse glorifies nāma-smaraṇa (repetition of Śiva’s names).
Nāma-japa is implied—repeating “Sadāśiva, Śiva”—though not laid down as a formal injunction.