Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 43
जैवातृकी यतोह्नः स्याद्दूरीभूता दृशोर्मम । अहो जैवातृकी ज्योत्स्ना ततोह्नोति दुनोति माम्
jaivātṛkī yatohnaḥ syāddūrībhūtā dṛśormama | aho jaivātṛkī jyotsnā tatohnoti dunoti mām
જ્યારે મારી આંખોથી તે જૈવાતૃકી જ્યોત્સ્ના દૂર થઈ ગઈ, ત્યારે જાણે દિવસ આવી ગયો હોય તેમ લાગે છે. અહો! એ જ જ્યોત્સ્ના જતાં દિવસની તાપને જગાવી મને દહે છે અને પીડાવે છે।
Skanda (contextual attribution: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda → Agastya)
Tirtha: Kāśī-ghāṭa ambience (implied)
Type: ghat
Listener: Agastya
Scene: Moonlight fading from Śiva’s eyes; the environment shifts from cool silver to harsh golden daylight tones, symbolizing inner burning caused by absence.
FAQs
Separation transforms perception: what once soothed (moonlight) becomes a cause of pain when it is absent—devotion reshapes experience.
The verse sits within the Kāśī-khaṇḍa narrative world; it does not explicitly name a particular tīrtha.
None; it is an emotive, poetic description supporting the narrative mood.