Adhyaya 27

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्

શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—નારદના વચન સાંભળી રાણીએ કહ્યું: “હે વિપ્રેન્દ્ર, પ્રસન્ન થાઓ; તમારી ઇચ્છા મુજબ દાન સ્વીકારો.”

Verse 2

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्

“સુવર્ણ, મણિ-રત્નો અને વિવિધ પ્રકારનાં વસ્ત્રો—હે વિપ્રેન્દ્ર, આ બધું હું તમને અર્પણ કરું છું; અને જે કંઈ દુર્લભ હોય તે પણ.”

Verse 3

राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः

રાણીના વચન સાંભળી નારદે કહ્યું— “ભદ્રે, આ દાન અન્યને આપો; જેમની જીવનવૃત્તિ ક્ષીણ થઈ છે એવા દ્વિજ બ્રાહ્મણોને આપો।”

Verse 4

वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्

“અમે તો સર્વસંપન્ન છીએ; અમારો સ્વીકાર સદા ભક્તિથી જ થવો જોઈએ.” એમ સાંભળી રાણી ત્યારે વેદ-વેદાંગમાં પારંગત જન તરફ વળી।

Verse 5

आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्

તેણે ગરીબ બ્રાહ્મણોને બોલાવી દાન આપવાનું શરૂ કર્યું; નારદે જે જે કહ્યું હતું— સૌભાગ્ય વધારનારું તે દાન— તેણે બધું જ તેમ કર્યું।

Verse 6

तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्

“આ દાનથી હરિ અને શંકર સદા મારા પર પ્રસન્ન રહે.” એમ કહી રાણીએ મુનિશ્રેષ્ઠ નારદને કહ્યું।

Verse 7

राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम

રાણીએ કહ્યું— “તમે કહ્યા મુજબ મેં જે દાન આપ્યું છે, તે મારા પતિના કલ્યાણ અને ધર્મ માટે જ છે. હે દ્વિજોત્તમ, જન્મે જન્મે બાણ જ મારા પતિ બને.”

Verse 8

नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्

હે તાત, હે દ્વિજોત્તમ! બાણ સિવાય મારો બીજો કોઈ દેવ નથી. તે સત્યના બળે મારા પતિ શત શરદો (સો વર્ષ) જીવતા રહે.

Verse 9

नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि

સ્ત્રીઓ માટે પતિને દેવતા સમાન માનવા જેવો બીજો ધર્મ નથી. તેમ છતાં તમારા વચનથી મેં યથાવિધી દાન આપ્યું છે.

Verse 10

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्

હે માનદ! હવે અમે પતિ પ્રત્યે આપણું કર્તવ્ય કરીશું. હે બ્રહ્મર્ષિ, હવે તમે જાઓ અને અમને આશીર્વાદ આપો.

Verse 11

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः

‘તથાસ્તુ’ કહી નારદે તેણીને અનુમતિ આપી, હે નૃપસત્તમ. સર્વના મન હરીને તેણે પોતાનું મન અન્યત્ર લગાવ્યું.

Verse 12

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत

વಿಪ્ર (નારદ) ખેચરો દ્વારા પૂજિત થઈ અદૃશ્ય થયો. ત્યારબાદ મન વ્યાકુળ થયેલી તે સ્ત્રીઓ પતિ તરફ વળી, હે ભારત.

Verse 13

विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः

નારદના મોહથી મોહિત થઈ તેઓ બધા ફિક્કા અને તેજહીન બની ગયા।

Verse 27

। अध्याय

અધ્યાય—આ વિભાગ/ખંડ દર્શાવતું સૂચક પદ છે।