गौतमविघ्नप्रकरणम् (Episode of Obstacles to Gautama; Gaṇeśa’s Appearing Through Misguided Worship)

Verse 1

सूत उवाच । कदाचिद्गौतमेनैव जलार्थं प्रेषिता निजाः । शिष्यास्तत्र गता भक्त्या कमंडलुकरा द्विजाः

સૂત બોલ્યા—એક વખત ગૌતમએ પોતાનાં શિષ્યોને જલ લાવવા મોકલ્યા. તે દ્વિજ શિષ્યો ભક્તિપૂર્વક હાથમાં કમંડલુ લઈને ત્યાં ગયા.

Verse 2

शिष्याञ्जलसमीपे तु गतान्दृष्ट्वा न्यषेधयन् । जलार्थमगतांस्तत्र चर्षिपत्न्योप्यनेकशः

શિષ્યોને જળની નજીક આવતા જોઈ તેમણે તેમને અટકાવ્યા. તેમજ ત્યાં જળ લેવા આવેલી અનેક ઋષિપત્નીઓને પણ રોકવામાં આવી.

Verse 3

ऋषिपत्न्यो वयं पूर्वं ग्रहीष्यामो विदूरतः । पश्चाच्चैव जलं ग्राह्यमित्येवं पर्यभर्त्सयन्

તેઓ બોલ્યા—“અમે ઋષિઓની પત્નીઓ છીએ; અમે પહેલાં દૂરથી જ જળ લઈશું. ત્યાર પછી જ જળ લેવો.” એમ કહીને તેમણે ઠપકો આપ્યો.

Verse 4

परावृत्य तदा तैश्च ऋषिपत्न्यै निवेदितम् । सा चापि तान्समादाय समाश्वास्य च तैः स्वयम्

પછી તેઓ પાછા ફરીને ઋષિની પત્નીને તે વાત નિવેદિત કરી. તેણીએ પણ તેમને પોતાના પાસે લઈ, પોતાના વચનોથી જ તેમને સાંત્વના આપી।

Verse 5

जलं नीत्वा ददौ तस्मै गौतमाय तपस्विनी । नित्यं निर्वाहयामास जलेन ऋषिसत्तमः

તપસ્વિની સ્ત્રીએ પાણી લાવી ગૌતમને આપ્યું. અને તે શ્રેષ્ઠ ઋષિ એ જ પાણીથી નિત્યના નિયમ-આચારો સતત નિભાવતા રહ્યા।

Verse 6

ताश्चैवमृषिपत्न्यस्तु क्रुद्धास्तां पर्यभर्त्सयन् । परावृत्य गतास्सर्वास्तूटजान्कुटिलाशयाः

આ રીતે ઋષિપત્નીઓ ક્રોધથી પ્રજ્વલિત થઈ તેને કઠોર રીતે ઠપકો આપતી રહી. પછી હૃદયમાં કૂટિલ આશય લઈને આશ્રમની તે સ્ત્રીઓ બધી પાછી ફરીને ચાલી ગઈ।

Verse 7

स्वाम्यग्रे विपरीतं च तद्वृत्तं निखिलं ततः । दुष्टाशयाभिः स्त्रीभिश्च ताभिर्वै विनिवेदितम्

પછી પોતાના સ્વામીની હાજરીમાં, દुष્ટ આશયવાળી તે સ્ત્રીઓએ સમગ્ર ઘટનાને વાંકી વાળી, વિપરીત રીતે નિવેદિત કરી।

Verse 8

अथ तासां वचः श्रुत्वा भाविकर्मवशात्तदा । गौतमाय च संकुद्धाश्चासंस्ते परमर्षयः

તેમનાં વચનો સાંભળી, તે સમયે ભાવિ કર્મના બળથી પ્રેરિત થઈ, પરમર્ષિઓ ગૌતમ પર ક્રોધિત થયા અને તેને તિરસ્કારવચન કહ્યાં।

Verse 9

विघ्नार्थं गौतमस्यैव नानापूजोपहारकैः । गणेशं पूजयामासुस्संकुद्धास्ते कुबुद्धयः

માત્ર ગૌતમ માટે વિઘ્ન ઊભું કરવા હેતુથી, ક્રોધિત તે કુબુદ્ધિ લોકો નાનાવિધ પૂજા અને વિવિધ ઉપહારોથી ગણેશની પૂજા કરવા લાગ્યા.

Verse 10

आविर्बभूव च तदा प्रसन्नो हि गणेश्वरः । उवाच वचनं तत्र भक्ताधीनः फलप्रदः

ત્યારે પ્રસન્ન થયેલા ગણેશ્વર ત્યાં પ્રગટ થયા. ભક્તિપ્રેમને આધીન અને ફળ આપનાર તે પ્રભુએ ત્યાં વચન કહ્યું.

Verse 11

गणेश उवाच । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूत यूयं किं करवाण्यहम् । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा ऋषयस्तेऽबुवंस्तदा

ગણેશ બોલ્યા—“હું પ્રસન્ન છું. વર કહો; હું તમારાં માટે શું કરું?” તેની વાણી સાંભળી તે ઋષિઓએ ત્યારે ઉત્તર આપ્યો.

Verse 12

ऋषय ऊचुः । त्वया यदि वरो देयो गौतमस्स्वाश्रमाद्बहिः । निष्कास्यं नो ऋषिभिः परिभर्त्स्य तथा कुरु

ઋષિઓ બોલ્યા—“જો તું વર આપવાનો હોય, તો ગૌતમને તેના પોતાના આશ્રમમાંથી બહાર કાઢ. અમે ઋષિઓ તેને હાંકી કાઢી ધિક્કારીએ—એ રીતે જ કર.”

Verse 13

सूत उवाच । स एवं प्रार्थितस्तैस्तु विहस्य वचनं पुनः । प्रोवाचेभमुखः प्रीत्या बोधयंस्तान्सतां गतिः

સૂત બોલ્યા—તેઓએ પ્રાર્થના કરતાં તે હસ્યો અને આનંદથી ફરી વચન બોલ્યો. તે સજ્જનોનો આશ્રય અને સાચી ગતિ હતો; સ્નેહપૂર્વક તેમને બોધ આપ્યો.

Verse 14

गणेश उवाच । श्रूयतामृषयस्सर्वे युक्तं न क्रियतेऽधुना । अपराधं विना तस्मै क्रुध्यतां हानिरेव च

ગણેશ બોલ્યા—હે સર્વ ઋષિઓ, સાંભળો. અત્યારે યોગ્ય કાર્ય થતું નથી. તે નિર્દોષ હોવા છતાં તેના પર ક્રોધ કરવામાં આવે છે; તેથી માત્ર હાનિ જ થશે.

Verse 15

उपस्कृतं पुरा यैस्तु तेभ्यो दुःखं हितं न हि । यदा च दीयते दुःखं तदा नाशो भवेदिह

જે લોકો પહેલાં સન્માનિત અને સુસેવિત હતા, તેમને દુઃખ આપવું કદી હિતકારક નથી. જ્યારે દુઃખ આપવામાં આવે છે, ત્યારે આ લોકમાં જ વિનાશ નિશ્ચિત થાય છે.

Verse 16

ईदृशं च तपः कृत्वा साध्यते फलमुत्तमम् । शुभं फलं स्वयं हित्वा साध्यते नाहितं पुनः

આવી તપશ્ચર્યા કરવાથી ઉત્તમ ફળ સિદ્ધ થાય છે. પરંતુ જે પોતે શુભ ફળ ત્યજી દે છે, તે ફરી અહિતકારક ફળ જ પ્રાપ્ત કરે છે.

Verse 17

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तस्य ते मुनिसत्तमाः । बुद्धिमोहं तदा प्राप्ता इदमेव वचोऽब्रुवन्

સૂત બોલ્યા—તેના વચન સાંભળી તે મુનિશ્રેષ્ઠો ત્યારે બુદ્ધિ-મોહને પામ્યા અને પ્રતિઉત્તરમાં આ જ વચન બોલ્યા.

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कर्तव्यं हि त्वया स्वामिन्निदमेव न चान्यथा । इत्युक्तस्तु तदा देवो गणेशो वाक्यमब्रवीत्

ઋષિઓએ કહ્યું—હે સ્વામી, આ કાર્ય તમારાથી જ કરાવું જોઈએ; આ જ, અન્યથા નહીં. એમ કહ્યા પછી દેવ ગણેશે ઉત્તર આપ્યો.

Verse 19

गणेश उवाच । असाधुस्साधुतां चैव साधुश्चासाधुतां तथा । कदाचिदपि नाप्नोति ब्रह्मोक्तमिति निश्चितम्

ગણેશએ કહ્યું—અસાધુ માણસ ક્યારેય સાચી સાધુતા પ્રાપ્ત કરતો નથી, અને સાધુ ક્યારેય અસાધુતા તરફ પડતો નથી. આ નિશ્ચિત છે—એવું બ્રહ્માએ કહ્યું છે.

Verse 20

यदा च भवतां दुःखं जातं चानशनात्पुरा । तदा सुखं प्रदत्तं वै गौतमेन महर्षिणा

પૂર્વકાળમાં અનશનથી જ્યારે તમને દુઃખ થયું હતું, ત્યારે મહર્ષિ ગૌતમે જ તમને સુખ અને શાંતિ આપી હતી.

Verse 21

इदानीं वै भवद्भिश्च तस्मै दुःखं प्रदीयते । नेतद्युक्ततमं लोके सर्वथा सुविचार्यताम्

હવે તમારા કર્મોથી જ તેને દુઃખ આપવામાં આવે છે. આ લોકમાં આ માર્ગ સર્વથા યોગ્ય નથી—દરેક રીતે સારી રીતે વિચાર કરો.

Verse 22

स्त्रीबलान्मोहिता यूयं न मे वाक्यं करिष्यथ । एतद्धिततमं तस्य भविष्यति न संशयः

સ્ત્રીબળથી મોહીત થઈ તમે મારી વાત નહીં કરો. છતાં સંશય નથી—અંતે આ જ તેના માટે પરમ હિતકારક બનશે.

Verse 23

पुनश्चायमृषिश्रेष्ठो दास्यते वस्सुखं ध्रुवम् । तारणं न च युक्तं स्याद्वरमन्यं वृणीत वै

ફરી આ ઋષિશ્રેષ્ઠ નિશ્ચયે તને સુખ આપશે. પરંતુ (તેને) સીધું તારવું યોગ્ય નથી; તેથી ખરેખર બીજો વર પસંદ કર.

Verse 24

सूत उवाच । इत्येवं वचनं तेन गणेशेन महात्मना । यद्यप्युक्तमृषिभ्यश्च तदप्येते न मेनिरे

સૂત બોલ્યા—આ રીતે મહાત્મા ગણેશે તે વચન કહ્યું. છતાં ઋષિઓને કહેલું હોવા છતાં પણ તેમણે તેને સ્વીકાર્યું નહીં.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां गौतमव्यवस्थावर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીશિવમહાપુરાણના ચોથા કોટિરુદ્રસંહિતામાં “ગૌતમવ્યવસ્થાવર્ણન” નામનો પચ્ચીસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો।

Verse 26

गणेश उवाच । भवद्भिः प्रार्थ्यते यच्च करिष्येऽहं तथा खलु । पश्चाद्भावि भवेदेव इत्युक्त्वांतर्दधे पुनः

ગણેશજી બોલ્યા— તમે જે પ્રાર્થના કરી છે તે હું નિશ્ચયે કરીશ; સમય આવતાં તે અવશ્ય સિદ્ધ થશે। એમ કહી તેઓ ફરી અંતર્ધાન થયા।

Verse 27

गौतमस्स न जानाति मुनीनां वै दुराशयम् । आनन्दमनसा नित्यं पत्न्या कर्म चकार तत्

ગૌતમને તે મુનિઓના દુષ્ટ આશયની ખબર પડી નહિ। તેઓ સદા આનંદમનથી પત્ની સાથે તે સેવાકર્મ કરતા રહ્યા।

Verse 28

तदन्तरे च यज्जातं चरितं वरयोगतः । तद्दुष्टर्षिप्रभावात्तु श्रूयतां तन्मुनीश्वराः

હે મુનિશ્રેષ્ઠો, તે વચ્ચે વર-યોગના પ્રભાવથી જે વૃત્તાંત બન્યો, અને જે તે દુષ્ટ ઋષિના પ્રભાવથી ઉદ્ભવ્યો—તે હવે સાંભળો।

Verse 29

गौतमस्य च केदारे तत्रासन्व्रीहयो यवाः । गणेशस्तत्र गौर्भूत्वा जगाम किल दुर्बला

ગૌતમના કેદાર-ક્ષેત્રમાં ધાન અને જવ હતાં. ત્યાં ગણેશજી ગાયનું રૂપ ધારણ કરીને જાણે દુર્બળ હોય તેમ ફર્યા.

Verse 30

कंपमाना च सा गत्वा तत्र तद्वरयोगतः । व्रीहीन्संभक्षयामास यवांश्च मुनिसत्तमाः

તે કંપતી કંપતી ત્યાં ગઈ; અને તે વરદાનના પ્રભાવથી, હે મુનિશ્રેષ્ઠો, ધાનના દાણા તથા જવ ભક્ષણ કરવા લાગી.

Verse 31

एतस्मिन्नन्तरे दैवाद्गौतमस्तत्र चागतः । स दयालुस्तृणस्तंम्बैर्वारयामास तां तदा

એ દરમિયાન દૈવયોગે ગૌતમ પણ ત્યાં આવી પહોંચ્યા. દયાળુ બની તેમણે ઘાસના ગોઠાંથી તેને તરત જ અટકાવી દીધી.

Verse 32

तृणस्तंबेन सा स्पृष्टा पपात पृथिवीतले । मृता च तत्क्षणादेव तदृषेः पश्यतस्तदा

ઘાસના એક ડાંઠના માત્ર સ્પર્શથી જ તે ધરતી પર પડી ગઈ. એ જ ક્ષણે તે મરી ગઈ—અને ઋષિ તે જોઈ રહ્યા હતા.

Verse 33

ऋषयश्छन्नरूपास्ते ऋषिपत्न्यस्तथाशुभाः । ऊचुस्तत्र तदा सर्वे किं कृतं गौतमेन च

ત્યારે તે ઋષિઓ પોતાનું સાચું સ્વરૂપ છુપાવી બેઠા હતા અને તેમની પત્નીઓ પણ અશુભ ભાવથી પ્રેરિત હતી. તે સમયે ત્યાં સૌએ કહ્યું—“ગૌતમએ ખરેખર શું કર્યું?”

Verse 34

गौतमोऽपि तथाहल्यामाहूयासीत्सुविस्मितः । उवाच दुःखतो विप्रा दूयमानेन चेतसा

પછી ગૌતમએ પણ અહલ્યાને બોલાવી અને અત્યંત આશ્ચર્યમાં ઊભો રહ્યો. દુઃખથી દગ્ધ હૃદયવાળો તે બ્રાહ્મણ બોલ્યો।

Verse 35

गौतम उवाच । किं जातं च कथं देवि कुपितः परमेश्वरः । किं कर्तव्यं क्व गन्तव्यं हत्या च समुपस्थिता

ગૌતમ બોલ્યો—“દેવી, શું બન્યું અને કેવી રીતે પરમેશ્વર ક્રોધિત થયા? હવે શું કરવું, ક્યાં જવું, અને હત્યાનું પાપ કેવી રીતે સામે આવી ઊભું રહ્યું?”

Verse 36

सूत उवाच एतस्मिन्नन्तरे विप्रो गौतमं पर्यभर्त्सयन् । विप्रपत्न्यस्तथाऽहल्यां दुर्वचोभिर्व्यथां ददुः

સૂત બોલ્યો—આ દરમિયાન એક બ્રાહ્મણ ગૌતમને ઠપકો આપવા લાગ્યો; અને બ્રાહ્મણોની પત્નીઓએ પણ અહલ્યાને કઠોર અને ઘાવક વચનોથી પીડા આપી।

Verse 37

दुर्बुद्धयश्च तच्छिष्यास्सुतास्तेषां तथैव च । गौतम परिभर्त्स्यैव प्रत्यूचुर्धिग्वचो मुहुः

તે દુર્બુદ્ધિ લોકો—તેમના શિષ્યો અને તેમ જ તેમના પુત્રો સહિત—ગૌતમને તિરસ્કારીને વારંવાર ધિક્કારભર્યા વચનો સાથે પ્રત્યुत્તર આપતા રહ્યા।

Verse 38

ऋषय ऊचुः । मुखं न दर्शनीयं ते गम्यतां गम्यतामिति । दृष्ट्वा गोघ्नमुखं सद्यस्सचैलं स्नानमाचरेत्

ઋષિઓએ કહ્યું—“તું તારો મુખ દર્શાવવાનો નથી; જા, જા.” ગોહંતકનું મુખ જોતા જ તરત વસ્ત્રসহ સ્નાન કરવું જોઈએ।

Verse 39

यावदाश्रममध्ये त्वं तावदेव हविर्भुजः । पितरश्च न गृह्णंति ह्यस्मद्दत्तं हि किञ्चन

જ્યાં સુધી તું આશ્રમની સીમામાં રહે છે, ત્યાં સુધી તું જ હવિનો ભોક્તા છે; અને પિતૃઓ અમારા દ્વારા અર્પિત કંઈપણ સ્વીકારતા નથી।

Verse 40

तस्माद्गच्छान्यतस्त्वं च परिवारसमन्वितः । विलम्बं कुरु नैव त्वं धेनुहन्पापकारक

અતએવ તું તારા પરિજન સાથે અહીંથી તરત બીજા સ્થળે ચાલ્યો જા. વિલંબ ન કર—હે ધેનુહન, પાપકારક!

Verse 41

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ते च तं सर्वे पाषाणैस्समताडयन् । व्यथां ददुरतीवास्मै त्वहल्यां च दुरुक्तिभिः

સૂતે કહ્યું—આવું કહી તેઓ સૌએ મળીને તેને પથ્થરોથી માર્યો. તેને અતિશય પીડા આપી અને અહલ્યાને પણ કઠોર દુર્વચનો વડે સતાવી।

Verse 42

ताडितो भर्त्सितो दुष्टैर्गौतमो गिरमब्रवीत् । इतो गच्छामि मुनयो ह्यन्यत्र निवसाम्यहम्

દુષ્ટ લોકોએ પ્રહાર કરી કઠોર રીતે ભર્ત્સના કરતાં ગૌતમ મુનિ બોલ્યા— “હે મુનિઓ, હું અહીંથી જઈ રહ્યો છું; નિશ્ચયે હું અન્યત્ર નિવાસ કરીશ।”

Verse 43

इत्युक्त्वा गौतमस्तस्मात्स्थानाच्च निर्गतस्तदा । गत्वा क्रोशं तदा चक्रे ह्याश्रमं तदनुज्ञया

આમ કહી ગૌતમ તે સ્થાનથી નીકળી ગયા. એક ક્રોશ દૂર જઈ, તેની અનુમતિથી ત્યાં આશ્રમ સ્થાપ્યો।

Verse 44

यावच्चैवाभिशापो वै तावत्कार्य्यं न किंचन । न कर्मण्यधिकारोऽस्ति दैवे पित्र्येऽथ वैदिके

જ્યાં સુધી તે અભિશાપ રહે, ત્યાં સુધી કોઈ કાર્ય કરવું નહીં; દૈવ, પિતૃ તથા વૈદિક કર્મોમાં અધિકાર રહેતો નથી।

Verse 45

मासार्धं च ततो नीत्वा मुनीन्संप्रार्थयत्तदा । गौतमो मुनिवर्य्यस्स तेन दुःखेन दुखितः

પછી અર્ધ માસ વીતી ગયા પછી, તે જ દુઃખથી દુઃખિત મુનિશ્રેષ્ઠ ગૌતમે મુનિઓ પાસે જઈ વિનયપૂર્વક પ્રાર્થના કરી।

Verse 46

गौतम उवाच । अनुकंप्यो भवद्भिश्च कथ्यतां क्रियते मया । यथा मदीयं पापं च गच्छत्विति निवेद्यताम्

ગૌતમ બોલ્યા—આપ સૌ કૃપા કરીને મને ઉપાય કહો. જે કર્તવ્ય હોય તે હું કરીશ, જેથી મારું પાપ દૂર થાય—કૃપા કરીને માર્ગ બતાવો.

Verse 47

सूत उवाच । इत्युक्तास्ते तदा विप्रा नोचुश्चैव परस्परम् । अत्यंतं सेवया पृष्टा मिलिता ह्येकतस्स्थिताः

સૂત બોલ્યા—આ રીતે કહ્યા પછી તે બ્રાહ્મણ ઋષિઓ ત્યારે પરસ્પર કંઈ બોલ્યા નહીં. અત્યંત વિનય અને સેવાભાવથી પૂછવામાં આવતાં તેઓ બધા એકત્ર થઈ એક જગ્યાએ ઊભા રહ્યા.

Verse 48

गौतमो दूरतः स्थित्वा नत्वा तानृषिसत्तमान् । पप्रच्छ विनयाविष्टः किं कार्यं हि मयाधुना

ગૌતમે થોડે દૂર ઊભા રહી તે શ્રેષ્ઠ ઋષિઓને નમસ્કાર કરીને વિનયપૂર્વક પૂછ્યું—“હવે હું શું કરું?”

Verse 49

इत्युक्ते मुनिना तेन गौतमेन महात्मना । मिलितास्सकलास्ते वै मुनयो वाक्यमब्रुवन्

મહાત્મા ગૌતમ મુનિએ આમ કહ્યું ત્યારે, ત્યાં ભેગા થયેલા બધા મુનિઓ એકત્ર થઈ ઉત્તર વચન બોલ્યા।

Verse 50

ऋषय ऊचुः । निष्कृतिं हि विना शुद्धिर्जायते न कदाचन । तस्मात्त्वं देहशुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं समाचर

ઋષિઓએ કહ્યું—“નિષ્કૃતિ વિના ક્યારેય શુદ્ધિ થતી નથી. તેથી દેહશુદ્ધિ માટે વિધિપૂર્વક પ્રાયશ્ચિત્ત આચર.”

Verse 51

त्रिवारं पृथिवीं सर्वां क्रम पापं प्रकाशयन् । पुनरागत्य चात्रैव चर मासव्रतं तथा

સમગ્ર પૃથ્વીની ત્રણ વાર પરિક્રમા કરીને, પાપને પ્રકાશમાં લાવી દૂર કરી, પછી ફરી અહીં આવી આ જ સ્થાને વિધિપૂર્વક માસવ્રતનું આચરણ કરવું।

Verse 52

शतमेकोत्तरं चैव ब्रह्मणोऽस्य गिरेस्तथा । प्रक्रमणं विधायैवं शुद्धिस्ते च भविष्यति

આ પર્વતની તથા બ્રહ્મદેવની પણ આ રીતે એકસો એક વાર પરિક્રમા કરી લેતાં, તારી શુદ્ધિ નિશ્ચિતરૂપે થશે।

Verse 53

अथवा त्वं समानीय गंगास्नानं समाचर । पार्थिवानां तथा कोटिं कृत्वा देवं निषेवय

અથવા તું ગંગાજળ લાવી ગંગાસ્નાન કર; અને માટીના (પાર્થિવ) એક કરોડ લિંગ બનાવી દેવ શિવની પૂજા-સેવા કર.

Verse 54

गंगायां च ततः स्नात्वा पुनश्चैव भविष्यति । पुरा दश तथा चैकं गिरेस्त्वं क्रमणं कुरु

પછી ગંગામાં સ્નાન કર; ત્યારબાદ તું ફરી નવી સ્થિતિ પ્રાપ્ત કરશ. પ્રાચીન વિધાન મુજબ પર્વતની પરિક્રમા દસ વાર અને પછી એક વાર વધુ કર.

Verse 55

शत कुंभैस्तथा स्नात्वा पार्थिवं निष्कृतिर्भवेत् । इति तैर्षिभिः प्रोक्तस्तथेत्योमिति तद्वचः

સો કુંભોના જળથી વિધિપૂર્વક સ્નાન કરવાથી પાર્થિવ વિધિનું પ્રાયશ્ચિત્ત પૂર્ણ થાય છે. એમ તે ઋષિઓએ કહ્યું; અને તેણે “તથાસ્તુ” તથા “ૐ” કહીને સંમતિ આપી.

Verse 56

पार्थिवानां तथा पूजां गिरेः प्रक्रमणं तथा । करिष्यामि मुनिश्रेष्ठा आज्ञया श्रीमतामिह

હે મુનિશ્રેષ્ઠો, અહીંના પૂજ્ય મહાત્માઓની આજ્ઞાથી હું પાર્થિવ (મૃણ્મય) લિંગની પૂજા તથા પવિત્ર ગિરિની પ્રદક્ષિણા-વિધિ વર્ણવીશ।

Verse 57

इत्युक्त्वा सर्षिवर्यश्च कृत्वा प्रक्रमणं गिरेः । पूजयामास निर्माय पार्थिवान्मुनिसत्तमः

એવું કહીને ઋષિવર્યે અન્ય ઋષિઓ સાથે ગિરિની શ્રદ્ધાપૂર્વક પ્રદક્ષિણા કરી. પછી મુનિશ્રેષ્ઠે પાર્થિવ (મૃણ્મય) રૂપ બનાવી ભક્તિથી દેવાધિદેવ શિવની પૂજા કરી।

Verse 58

अहल्या च ततस्साध्वी तच्च सर्वं चकार सा । शिष्याश्च प्रतिशिष्याश्च चक्रुस्सेवां तयोस्तदा

પછી સાધ્વી અહલ્યાએ તે બધું કરી બતાવ્યું. તે સમયે શિષ્યો અને પ્રશિષ્યો પણ તે બંનેની ભક્તિપૂર્વક સેવા કરતા રહ્યા.