Adhyaya 29

Verse 1

एकोनत्रिंशोऽध्यायः । पुलस्त्यौवाच । तथैवान्यत्प्रवक्ष्यामि सर्वकामफलप्रदम् । सौभाग्यशयनंनाम यत्पुराणविदो विदुः

ઓગણત્રીસમો અધ્યાય। પુલસ્ત્ય બોલ્યા—“આ જ રીતે હવે હું સર્વ કામનાઓનું ફળ આપનારું બીજું વિધાન કહું છું; પુરાણવિદો જેને ‘સૌભાગ્ય-શયન’ નામે જાણે છે।”

Verse 2

पुरा दग्धेषु लोकेषु भूर्भुवः स्वर्महादिषु । सौभाग्यं सर्वभूतानामेकस्थमभवत्तदा

પૂર્વકાળે ભૂઃ, ભુવઃ, સ્વઃ, મહઃ વગેરે લોકો દગ્ધ થયા ત્યારે સર્વ ભૂતોનું સૌભાગ્ય એક જ સ્થાને એકત્રિત થયું।

Verse 3

वैकुंठं सर्वमासाद्य विष्णोर्वक्षस्थले स्थितम् । ततः कालेन कियता पुनः सर्गविधौ नृपः

તે સર્વ વૈકુંઠને પ્રાપ્ત કરીને વિષ્ણુના વક્ષસ્થળે સ્થિત થયું। ત્યારબાદ થોડો સમય વીત્યા પછી, હે નૃપ, ફરી સૃષ્ટિની વિધિ આરંભાઈ।

Verse 4

अहंकारवृतेलोके प्रधानपुरुषान्विते । स्पर्द्धायां च प्रवृद्धायां कमलासनकृष्णयोः

અહંકારથી આવૃત લોકમાં પ્રધાન અને પુરુષ તત્ત્વો પ્રવર્તમાન હતા ત્યારે કમલાસન (બ્રહ્મા) અને કૃષ્ણ (વિષ્ણુ) વચ્ચે સ્પર્ધા ઉદ્ભવીને વધવા લાગી।

Verse 5

पिंगाकारा समुद्भूता वह्निज्वालातिभीषणा । तयाभितप्तस्य हरेर्वक्षसस्तद्विनिःसृतम्

અગ્નિજ્વાળાઓ સમાન અતિભયંકર પિંગળવર્ણી એક આકૃતિ પ્રગટ થઈ; તેના તાપથી તપ્ત થયેલા હરિના વક્ષસ્થળમાંથી તે તેજ/તત્ત્વ બહાર નીકળ્યું।

Verse 6

यद्वक्षःस्थलमाश्रित्य विष्णोः सौभाग्यमास्थितम् । रसरूपं न तद्यावदाप्नोति वसुधातले

વિષ્ણુના વક્ષસ્થળનો આશ્રય લઈને ત્યાં સ્થિત રહેલું તે સૌભાગ્ય, જેટલો સમય ત્યાં રહે છે તેટલો સમય વસુધાતળે સામાન્ય રસ-રૂપ (પાર્થિવ સ્વરૂપ) પ્રાપ્ત કરતું નથી।

Verse 7

उत्क्षिप्तमंतरिक्षात्तु ब्रह्मपुत्रेण धीमता । दक्षेण पीतमात्रं तद्रूपलावण्यकारकम्

જ્ઞાની બ્રહ્મપુત્રે આકાશમાં ઉછાળેલું તે દ્રવ્ય દક્ષે માત્ર પી લીધું; અને એ જ તેના રૂપ‑લાવણ્યનું કારણ બન્યું।

Verse 8

बलंतेजोमहज्जातं दक्षस्य परमेष्ठिनः । शेषं यदपतद्भूमावष्टधा तद्व्यजायत

પરમેષ્ઠી દક્ષમાંથી મહાબળ અને તેજ પ્રગટ્યાં; અને જે શેષ ભાગ ધરતી પર પડ્યો, તે આઠ ભાગોમાં વિભક્ત થઈ ઉત્પન્ન થયો।

Verse 9

ततस्त्वोषधयो जाताः सप्त सौभाग्यदायिकाः । इक्षवस्तरुराजश्च निष्पवावश्शालिधान्यकम्

પછી સૌભાગ્યદાયી સાત ઔષધિઓ ઉત્પન્ન થઈ—ઇક્ષુ (ગણું), તરુરાજ (વૃક્ષરાજ), નિષ્પવ (દાળવર્ગ), અને શાલી ધાન્ય (ચોખા)।

Verse 10

विकारवच्च गोक्षीरं कुसुंभं कुसुमं तथा । लवणं चाष्टमं तद्वत्सौभाग्याष्टकमुच्यते

તેમજ વિકૃત (સંસ્કૃત) ગોદૂધ, કુસુંભ, પુષ્પ અને આઠમું લવણ—આને ‘સૌભાગ્યાષ્ટક’ કહેવામાં આવે છે।

Verse 11

पीतं यद्ब्रह्मपुत्रेण योगज्ञानविदा पुरा । दुहिता साभवत्तस्माद्या सतीत्यभिधीयते

યોગ અને જ્ઞાનના વિદ્વાન બ્રહ્મપુત્રે પૂર્વે જે પાન કર્યું હતું, તેમાંથી એક પુત્રી જન્મી; તે ‘સતી’ નામે પ્રસિદ્ધ છે।

Verse 12

लोकानतीत्य लालित्याल्ललिता तेन चोच्यते । त्रैलोक्यसुंदरीं देवीमुपयेमे पिनाकधृत्

પોતાના લાવણ્ય અને કૃપાથી લોકોને પણ અતિક્રમણ કરનાર તે દેવી તેથી ‘લલિતા’ કહેવાય છે. ત્રૈલોક્યસુંદરી એવી તે દેવીએ પિનાકધારી શિવે પત્નીરૂપે સ્વીકારી.

Verse 13

त्रिविश्वसौभाग्यमयीं भुक्तिमुक्तिफलप्रदाम् । तामाराध्य पुमान्भक्त्या नारी वा किं न विंदति

તે ત્રિવિશ્વના સૌભાગ્યનું સ્વરૂપ છે અને ભોગ તથા મોક્ષ—બન્નેના ફળ આપનારી છે. ભક્તિપૂર્વક તેની આરાધના કરનાર પુરુષ હોય કે સ્ત્રી—એવું શું છે જે ન મળે?

Verse 14

भीष्म उवाच । कथमाराधनं तस्या ललिताया मुने वद । यद्विधानं च जगतः शांतये तद्वदस्व मे

ભીષ્મ બોલ્યા—હે મુનિ, તે લલિતાની આરાધના કેવી રીતે કરવી તે મને કહો. અને જે વિધાનથી જગતને શાંતિ મળે, તે રીત પણ મને જણાવો.

Verse 15

पुलस्त्य उवाच । वसंतमासमासाद्य तृतीयायां जनप्रियः । शुक्लपक्षस्य पूर्वाह्णे तिलैः स्नानं समाचरेत्

પુલસ્ત્ય બોલ્યા—હે જનપ્રિય, વસંત માસ આવે ત્યારે શુક્લપક્ષની તૃતીયા તિથિના પૂર્વાહ્ને તલથી વિધિપૂર્વક સ્નાન કરવું જોઈએ.

Verse 16

तस्मिन्नहनि सा देवी किल विश्वात्मना सती । पाणिग्रहणिकैर्मंत्रैरुदूढा वरवर्णिनी

એ જ દિવસે ‘સતી’ તરીકે પ્રસિદ્ધ તે દેવીને વિશ્વાત્માએ પાણિગ્રહણના મંત્રોથી વિધિપૂર્વક પરણી; તે ઉત્તમ વર્ણવાળી હતી.

Verse 17

तया सहैव विश्वेशं तृतीयायामथार्चयेत् । फलैर्नानाविधैर्दीपैर्धूपैर्नैवेद्यसंयुतैः

પછી તેણી સાથે તૃતીયાના દિવસે વિશ્વેશ્વરનું વિધિપૂર્વક પૂજન કરવું—નાનાવિધ ફળો, અનેક દીવા, ધૂપ અને નૈવેદ્ય સહિત અર્પણ કરીને.

Verse 18

प्रतिमां पंचगव्येन तथा गंधोदकेन च । स्नापयित्वार्चयेद्गौरीमिंदुशेखरसंयुताम्

પંચગવ્ય તથા સુગંધિત જળથી પ્રતિમાને સ્નાન કરાવી, ઇન્દુશેખર (ચંદ્રશેખર શિવ) સાથે સંયુક્ત દેવી ગૌરીનું પૂજન કરવું.

Verse 19

नमोस्तु पाटलायै तु पादौ देव्याः शिवस्य च । शिवायेति च संकीर्त्य जयायै गुल्फयोर्द्वयोः

દેવી અને શિવના પાદરૂપ પાટલાને નમસ્કાર. ‘શિવા’ એમ સંકીર્તન કરીને, બંને ગુલ્ફ (ગોઢા/એડી) રૂપ જયા ને નમસ્કાર કરવો.

Verse 20

त्र्यंबकायेति रुद्रस्य भवान्यै जंघयोर्युगम् । शिरो रुद्रेश्वरायेति विजयायै च जानुनी

‘ત્ર્યંબકાય’ કહી રુદ્રને બંને જાંઘ (પિંડળી) અર્પણ કરવી; ‘ભવાન્યૈ’ કહી બંને ઊરુ; ‘રુદ્રેશ્વરાય’ કહી શિર; અને ‘વિજયાયૈ’ કહી બંને જાનુ અર્પણ કરવાં.

Verse 21

संकीर्त्य हरिकेशाय तथोरुवरदे नमः । ईशायेति कटिं रत्यै शंकरायेति शंकरम्

‘હરિકેશાય’ એમ સંકીર્તન કરીને, ‘ઊરુવરદાય નમઃ’ કહી પ્રણામ કરવો. ‘ઈશાય’ કહી રતિ માટે કટિ સ્પર્શ કરવો, અને ‘શંકરાય’ કહી શંકરને સ્પર્શ કરવો.

Verse 22

कुक्षिद्वयं च कोटव्यै शूलिनं शूलपाणये । मंगलायै नमस्तुभ्यमुदरं चाभिभूजयेत्

કમરના બંને બાજુઓને કોટવીરૂપે પૂજવી અને ત્રિશૂલધારી શૂલિન/શૂલપાણિને નમસ્કાર કરવો. મંગલાને નમઃ અર્પીને ઉદરનું પણ વિધિવત્ પૂજન કરવું.

Verse 23

सर्वात्मने नमो रुद्रमीशान्यै च कुचद्वयम् । शिवं वेदात्मने तद्वद्रुद्राण्यै कंठमर्चयेत्

‘સર્વાત્મા રુદ્રાય નમઃ’ કહી નમસ્કાર કરવો અને ઈશાનીના બંને સ્તનોનું પૂજન કરવું. તેમ જ ‘વેદાત્મા શિવાય નમઃ’ કહી વંદન કરીને રુદ્રાણીના કંઠનું અર્ચન કરવું.

Verse 24

त्रिपुरघ्नाय विश्वेशमनंतायै करद्वयम् । त्रिलोचनायेति हरं बाहू कालानलप्रिये

‘ત્રિપુરઘ્નાય, વિશ્વેશાય નમઃ’ કહી અનંતાને બંને હાથ અર્પણ કરવાં. ‘ત્રિલોચનાય’ એમ કહી, હે કાલાનલપ્રિયે, બંને બાહુઓથી હરનું આલિંગન કરવું.

Verse 25

सौभाग्यभवनायेति भूषणानि सदार्चयेत् । स्वाहास्वधायै च मुखमीश्वरायेति शूलिनम्

‘સૌભાગ્યભવનાય’ મંત્રથી આભૂષણોની સદા અર્ચના કરવી. ‘સ્વાહા, સ્વધા’ કહી મુખનું પૂજન કરવું અને ‘ઈશ્વરાય’ મંત્રથી શૂલિનની આરાધના કરવી.

Verse 26

अशोकवनवासिन्यै पूज्यावोष्ठौ च भूतिदौ । स्थाणवे च हरं तद्वदास्यं चंद्रमुखप्रिये

અશોકવનવાસિની દેવીને નમસ્કાર કરીને, સમૃદ્ધિ આપતા પૂજ્ય અધરોનું અર્ચન કરવું. સ્થાણુ (શિવ)ને પણ તેમ જ નમઃ અર્પણ કરવું અને હે ચંદ્રમુખપ્રિયે, મુખ પણ સમર્પિત કરવું.

Verse 27

नमोर्धनारीशहरमसितांगीति नासिकाम् । नम उग्राय लोकेशं ललितेति पुनर्भ्रुवौ

અર્ધનારીશ્વર અને હર ને નમસ્કાર; ‘અસિતાંગી’ કહી નાસિકાને પ્રણામ. ઉગ્રા અને લોકેશને નમસ્કાર; ‘લલિતા’ કહી ફરી ભ્રૂદ્વયને પ્રણામ.

Verse 28

शर्वाय पुरहर्त्तारं वासुदेव्यै तथालकम् । नमः श्रीकंठनाथाय शिवकेशांस्तथार्चयेत्

પુરત્રયનો સંહાર કરનાર શર્વનું પૂજન કરવું; તેમજ વાળની લટ અર્પણ કરીને વાસુદેવીનું પણ આરાધન કરવું. ‘શ્રીકંઠનાથાય નમઃ’ કહી પછી ‘શિવકેશ’ રૂપનું પણ અર્ચન કરવું.

Verse 29

भीमोग्रभीमरूपिण्यै शिरः सर्वात्मने नमः । हरमभ्यर्च्य विधिवत्सौभाग्याष्टकमग्रतः

અતિ ભયંકર ઉગ્રરૂપિણી દેવીને શિર નમાવી પ્રણામ; સર્વાત્માને નમસ્કાર. વિધિપૂર્વક હર (શિવ)નું પૂજન કરીને, તેમના સમક્ષ સૌભાગ્યાષ્ટકનું પાઠ કરવું.

Verse 30

स्थापयेत्स्निग्धनिष्पावान्कुसुंभक्षीरजीरकम् । तरुराजेक्षुलवणं कुस्तुंबुरुमथाष्टमम्

સ્નિગ્ધ નિષ્પાવ દાણા, કુસુંભ, દૂધ અને જીરું મૂકવું; તેમજ તરુરાજ, ઇક્ષુ, મીઠું અને આઠમું—ધાણા (કુસ્તુંબુરુ) પણ મૂકવું.

Verse 31

दद्यात्सौभाग्यकृद्यस्मात्सौभाग्याष्टकमित्युत । एवंनिवेद्य तत्सर्वमग्रतः शिवयोः पुनः

આ અર્પણ સૌભાગ્ય આપનાર છે; તેથી તેને ‘સૌભાગ્યાષ્ટક’ કહેવામાં આવે છે—એથી તેને અર્પણ કરવું. આમ સર્વ નિવેદન કરીને, ફરી શિવ અને શિવા સમક્ષ સ્થાપવું.

Verse 32

चैत्रे शृंगाटकान्प्राश्य स्वपेद्भूमावरिंदम । पुनः प्रभाते च तथा कृतस्नानजपः शुचिः

ચૈત્ર માસમાં શૃંગાટક (સિંઘોડા) પ્રાશન કરીને, હે શત્રુદમન, ભૂમિ પર શયન કરવું. પછી પ્રભાતે શુચિ થઈ સ્નાન અને જપ કરવો.

Verse 33

संपूज्य द्विजदांपत्यं माल्यवस्त्रं विभूषणैः । सौभाग्याष्टकसंयुक्त सौवर्णं प्रतिमाद्वयम्

માલ્ય, વસ્ત્ર અને આભૂષણોથી દ્વિજ દંપતીનું વિધિવત્ પૂજન કરીને, સૌભાગ્ય અષ્ટકসহ સુવર્ણની બે પ્રતિમાઓ અર્પણ કરવી.

Verse 34

प्रीयतां मेत्र ललिता ब्राह्मणाय निवेदयेत् । एवं संवत्सरं यावत्तृतीयायां सदा नृप

‘અહીં મારી લલિતા પ્રસન્ન થાઓ’ એમ કહીને તે બ્રાહ્મણને નિવેદિત કરવું. હે નૃપ, આ રીતે એક વર્ષ સુધી હંમેશાં તૃતીયાએ કરવું.

Verse 35

प्राशने दानमंत्रे च विशेषोयं निबोध मे । गोशृंगांबु मधौ प्रोक्तं वैशाखे गोमयं पुनः

પ્રાશન અને દાનમંત્રમાં આ વિશેષ નિયમ મારી પાસેથી જાણો: મધુ માસમાં ગોશૃંગનું જળ કહેલું છે, અને વૈશાખમાં ફરી ગોમયનું વિધાન છે.

Verse 36

ज्येष्ठे मंदारकुसुमं बिल्वपत्रं शुचौ स्मृतम् । श्रावणे दधिसंप्राश्यं नभस्ये तु कुशोदकम्

જ્યેષ્ઠમાં મંદારનાં પુષ્પો, અને શુચિ (આષાઢ) માં બિલ્વપત્ર સ્મૃત છે. શ્રાવણમાં દહીંનું પ્રાશન, અને નભસ (ભાદ્રપદ) માં કુશોદકનું વિધાન છે.

Verse 37

क्षीरं चाश्वयुजे मासि कार्त्तिके पृषदाज्यकम् । मार्गशीर्षे तु गोमूत्रं पौषे संप्राशयेद्घृतम्

આશ્વયુજ માસમાં દૂધ સેવન કરવું; કાર્તિકમાં પૃષદાજ્યક; માર્ગશીર્ષમાં ગોમૂત્ર; અને પૌષમાં ઘી પ્રાશન કરવું.

Verse 38

माघे कृष्णतिलांस्तद्वत्पंचगव्यं च फाल्गुने । ललिता विजया भद्रा भवानी कुमुदा शिवा

માઘ માસમાં કાળા તલ અર્પણ કરવા; અને ફાલ્ગુનમાં એ જ રીતે પંચગવ્ય. (દિવ્ય નામો:) લલિતા, વિજયા, ભદ્રા, ભવાની, કુમુદા, શિવા.

Verse 39

वासुदेवी तथा गौरी मंगला कमला सती । उमा च दानकाले तु प्रीयतामिति कीर्त्तयेत्

દાનકાળે ‘વાસુદેવી, ગૌરી, મંગલા, કમલા, સતી અને ઉમા પ્રસન્ન થાઓ’ એમ કીર્તન કરવું.

Verse 40

तस्मिंस्तु द्वादशे मासि द्वादश्यां कृष्णमर्चयेत् । तथा लक्ष्मीं च तत्रैव भर्त्रा सार्धमथार्चयेत्

પછી બારમા માસમાં દ્વાદશી તિથિએ કૃષ્ણની પૂજા કરવી; અને એ જ સ્થળે લક્ષ્મીદેવીની પણ તેમના પતિ (વિષ્ણુ) સાથે આરાધના કરવી.

Verse 41

पौर्णमास्यामतस्तद्वत्सपत्नीकः पितामहः । उपासनीयो विदुषा परत्रा भीतिमिच्छता

એ જ રીતે પૂર્ણિમાએ પણ, પત્ની સહિત પિતામહ (બ્રહ્મા)ની ઉપાસના તે વિદ્વાને કરવી જોઈએ, જે પરલોકમાં ભયથી મુક્તિ ઇચ્છે છે.

Verse 42

सौभाग्याष्टकं तद्वच्च दातव्यं भूतिमिच्छता । मल्लिकाशोककमलं कदंबोत्पलचंपकम्

એ જ રીતે જે સમૃદ્ધિ ઇચ્છે તે સૌભાગ્યાષ્ટક અર્પણ કરે; તેમજ મલ્લિકા (ચમેલી), અશોક, કમળ, કદંબ, ઉત્પલ અને ચંપકનાં પુષ્પો પણ ચઢાવે।

Verse 43

कुब्जकं करवीरं च बाणमम्लानपंकजम् । सिंदुवारं च सर्वेषु मासेषु कुसुमं स्मृतम्

કુબ્જક, કરવીર (કનેર), બાણ, કદી ન મરઝાતું કમળ અને સિંદુવાર—આ પુષ્પો સર્વ માસોમાં અર્પણયોગ્ય ગણાય છે।

Verse 44

जपाकुसुंभकुसुमं मालती शतपत्रिका । यथालाभं प्रशस्तानि करवीरं च सर्वदा

જપા (જાસૂદ), કુસુંભનું પુષ્પ, માલતી અને શતપત્રિકા—યથાલાભ અર્પણ કરાય તો પ્રશસ્ત; અને કરવીર (કનેર) તો સર્વદા સ્વીકાર્ય છે।

Verse 45

एवं संवत्सरं यावदुपोष्य विधिवन्नरः । स्त्री च नक्तं कुमारी च शिवमभ्यर्च्य भक्तितः

આ રીતે વિધિપૂર્વક એક વર્ષ સુધી ઉપવાસ પાળી, પુરુષે પત્ની સહિત અને રાત્રે જ ભોજન કરનારી કન્યાએ પણ ભક્તિથી શિવની આરાધના કરવી।

Verse 46

व्रतांते शयनं दद्यात्सर्वोपस्करसंयुतम् । उमामहेश्वरौ हैमौ वृषभं च गवा सह

વ્રતના અંતે સર્વ ઉપસ્કરો સહિત શય્યા દાન કરવી; તેમજ ઉમા-મહેશ્વરના સુવર્ણ પ્રતિમાઓ અને એક વృషભ સાથે એક ગાય પણ દાન કરવી।

Verse 47

स्थापयित्वा च शयनं ब्राह्मणाय निवेदयेत् । द्वादश्यां वत्सरं त्वेकं महालक्ष्म्या च केशवम्

શય્યા સ્થાપી તેને બ્રાહ્મણને અર્પણ કરવી. દ્વાદશી તિથિએ એક વર્ષ સુધી મહાલક્ષ્મી સહિત કેશવનું પૂજન કરવું.

Verse 48

ब्रह्माणं सह सावित्र्या पूजयित्वा नरस्त्विह । सर्वान्कामानवाप्नोति मनसा समभीप्सितान्

અહીં જે મનુષ્ય સાવિત્રી સહિત બ્રહ્માનું પૂજન કરે છે, તે મનમાં ઇચ્છિત સર્વ કામનાઓ પ્રાપ્ત કરે છે.

Verse 49

अन्यान्यपि यथाशक्ति मिथुनान्यंबरादिभिः । धान्यालङ्कारगोदानैरन्यैश्च धनसञ्चयैः

અને પોતાની શક્તિ મુજબ અન્ય દાન પણ કરવું—જોડિયા પદાર્થો, વસ્ત્રાદિ, ધાન્ય, આભૂષણ, ગોદાન તથા અન્ય સંગ્રહિત ધન.

Verse 50

वित्तशाठयेन रहितः पूजयेद्गतविस्मयः । एवं करोति यः सम्यक्सौभाग्यशयनव्रतम्

ધન બાબતે કપટ વિના અને દેખાડાના ગર્વથી રહિત થઈ પૂજન કરવું. જે આ રીતે સૌભાગ્ય-શયન વ્રતને યોગ્ય રીતે આચરે છે, તે જ સમ્યક્ કરે છે.

Verse 51

सर्वान्कामानवाप्नोति पदं वा नित्यमश्नुते । फलस्यैकस्य च त्यागमेतत्कुर्वन्समाचरेत्

આ કરવાથી સર્વ ઇચ્છાઓ પ્રાપ્ત થાય છે, અથવા નિત્ય પદ પ્રાપ્ત થાય છે. તેથી આ આચરતાં એક ફળનો ત્યાગ નિયમપૂર્વક કરવો જોઈએ.

Verse 52

यशः कीर्तिमवाप्नोति प्रतिमासं नराधिप । सौभाग्यारोग्यरूपैश्च वस्त्रालंकारभूषणैः

હે નરાધિપ! તે પ્રતિમાસ યશ અને કીર્તિ પ્રાપ્ત કરે છે; સાથે સૌભાગ્ય, આરોગ્ય, રૂપ તથા વસ્ત્રો, અલંકારો અને ભૂષણો પણ મેળવે છે।

Verse 53

न वियुक्तो भवेद्राजन्सौभाग्यशयनप्रदः । यस्तु द्वादशवर्षाणि सौभाग्यशयनव्रतम्

હે રાજન! આથી દાંપત્ય વિયોગ થતો નથી; આ વ્રત ‘સૌભાગ્ય-શયન’ એટલે ધન્ય દાંપત્ય-શય્યા પ્રદાન કરે છે. જે કોઈ બાર વર્ષ સુધી ‘સૌભાગ્ય-શયન-વ્રત’ કરે છે…

Verse 54

करोति सप्त चाष्टौ वा ब्रह्मलोके महीयते । पूज्यमानो वसेत्सम्यक्यावत्कल्पायुतं नरः

તે સાત કે આઠ (અનુષ્ઠાન) કરે તો પણ બ્રહ્મલોકમાં મહિમાવાન બને છે; પૂજિત થઈ તે મનુષ્ય દસ હજાર કલ્પો સુધી ત્યાં યોગ્ય રીતે નિવાસ કરે છે।

Verse 55

विष्णोर्लोकमथासाद्य शिवलोकगतस्तथा । नारी वा कुरुते या तु कुमारी वा नरेश्वर

વિષ્ણુલોક પ્રાપ્ત કરીને તે તેવી જ રીતે શિવલોક પણ પ્રાપ્ત કરે છે. હે નરેશ્વર! આ કર્મ જે સ્ત્રી કરે—વિવાહિતા હોય કે કુંવારી—તેને પણ એ જ ફળ મળે છે।

Verse 56

सापि तत्फलमाप्नोति देव्यनुग्रहलालिता । शृणुयादपि यश्चैव प्रदद्यादथवा मतिम्

દેવીના અનુગ્રહથી લાડકાઈ પામેલી તે પણ એ જ ફળ પ્રાપ્ત કરે છે; અને જે આ સાંભળે છે, અથવા બીજાને અપાવડાવે છે, કે સંમતિ/પ્રેરણા આપે છે—તે પણ એ જ ફળ પામે છે।

Verse 57

सोपि विद्याधरो भूत्वा स्वर्गलोके चिरं वसेत् । इदमिह मदनेन पूर्वसृष्टं शतधनुषा च कृतं नरेण तद्वत्

તે પણ વિદ્યાધર બની સ્વર્ગલોકમાં દીર્ઘકાળ નિવાસ કરશે. અહીંની આ વ્યવસ્થા પૂર્વે મદને રચી હતી; તેમજ શતધનુ નામના નરે પણ એ જ રીતે કરી હતી.

Verse 58

कृतमथ पवनेन नंदिना च किमु जननाथमहाद्भुतं न वा स्यात्

જ્યારે પવન અને નંદીએ આવું કાર્ય સિદ્ધ કર્યું, તો પ્રજાનાથ પરમેશ્વર માટે મહા અદ્ભુત કાર્ય કેમ અશક્ય હોય?