Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । गतेषु तेषु गोलोकं वैष्णवं तमसः परम् । शिवशर्मा महाप्राज्ञः कनिष्ठं वाक्यमब्रवीत्

સૂતજી બોલ્યા—જ્યારે તેઓ તમસથી પરે વૈષ્ણવધામ ગોલોકને ગયા, ત્યારે મહાપ્રાજ્ઞ શિવશર્માએ કનિષ્ઠને ઉદ્દેશીને વચન કહ્યું।

Verse 2

ब्राह्मण उवाच । सोमशर्मन्महाप्राज्ञ त्वं पितुर्भक्तितत्परः । अमृतस्य महाकुंभं रक्ष दत्तं मयाधुना

બ્રાહ્મણ બોલ્યા—હે મહાપ્રાજ્ઞ સોમશર્મન, તું પિતૃભક્તિમાં તત્પર છે; તેથી મેં અત્યારે તને સોંપેલો અમૃતનો મહાકુંભ રક્ષ કર।

Verse 3

तीर्थयात्रां प्रयास्यामि अनया भार्यया सह । एवमस्तु महाभाग करिष्ये रक्षणं शुभम्

“હું આ મારી પત્ની સાથે તીર્થયાત્રા માટે પ્રસ્થાન કરું છું.” — “એવમસ્તુ, મહાભાગ; હું શુભ રીતે તેની રક્ષા કરીશ.”

Verse 4

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मोपाख्याने चतुर्थोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીપદ્મપુરાણના ભૂમિખંડમાં શિવશર્મા-ઉપાખ્યાનનો ચોથો અધ્યાય સમાપ્ત થયો।

Verse 5

कुंभं रक्षति धर्मात्मा दिवारात्रमतंद्रितः । पुनः स हि समायातः शिवशर्मा महायशाः

ધર્માત્મા પુરુષે દિવસ-રાત અવિરત તે કુંભની રક્ષા કરી; પછી મહાયશસ્વી શિવશર્મા ફરી પાછો આવ્યો।

Verse 6

मायां कृत्वा महाप्राज्ञो भार्यया सह तं सुतम् । कुष्ठरोगातुरो भूत्वा तस्य भार्या च तादृशी

માયાનો ઉપાય કરીને તે મહાપ્રાજ્ઞે પત્ની સાથે મળીને તે પુત્રને ઉત્પન્ન કર્યો. ત્યારબાદ તે કુષ્ઠરોગથી પીડિત થયો અને તેની પત્ની પણ તેવી જ રીતે રોગગ્રસ્ત બની.

Verse 7

मांसपिंडोपमौ जातौ द्वावेतौ मायया कृतौ । संनिधिं तस्य घोरस्य विप्रस्य सोमशर्मणः

માયાથી રચાયેલા તે બે જણ મांसપિંડ જેવા દેખાતા જન્મ્યા. તેઓ ભયંકર બ્રાહ્મણ સોમશર્મણના સાન્નિધ્યમાં પહોંચ્યા.

Verse 8

समागतौ हि तौ दृष्ट्वा सर्वतो हि सुदुःखितौ । कृपया परयाविष्टः सोमशर्मा महायशाः

તે બંનેને આવતાં અને સર્વ રીતે અત્યંત દુઃખિત જોઈ, મહાયશસ્વી સોમશર્મા પરમ કરુણાથી વ્યાપ્ત થયો.

Verse 9

तयोः पादं नमस्कृत्य भक्त्या नमितकंधरः । भवादृशौ न पश्यामि तपसाभिसमन्वितम्

ભક્તિપૂર્વક તેમના ચરણોમાં નમસ્કાર કરીને, ગળું નમાવી તેણે કહ્યું—“તપસ્સાથી પરિપૂર્ણ આપ જેવા હું કોઈને જોતો નથી.”

Verse 10

गुणव्रातैः सुपुण्यैश्च किमिदं वर्तितं त्वयि । दासवद्देवताः सर्वा वर्तंते सर्वदा तव

ગુણસમૂહો અને ઉત્તમ પુણ્યોથી તું એવું શું કર્યું છે કે સર્વ દેવતાઓ સદાય દાસની જેમ તારી સેવા કરે છે?

Verse 11

आदेशं प्राप्य विप्रेंद्र आकृष्टास्तेजसा तव । तवांगे केन पापेन गदोयं वेदनान्वितः

હે વિપ્રેન્દ્ર! તમારી આજ્ઞા પ્રાપ્ત કરીને અમે તમારા તેજથી અહીં આકર્ષાઈ આવ્યા છીએ. કયા પાપથી તમારા અંગમાં આ વેદનાયુક્ત રોગ ઉત્પન્ન થયો છે?

Verse 12

संजातो ब्राह्मणश्रेष्ठ तन्मे कथय कारणम् । इयं पुण्यवती माता महापुण्या पतिव्रता

હે બ્રાહ્મણશ્રેષ્ઠ! આ (અવસ્થા/જન્મ) કેમ થયું તેનું કારણ મને કહો. આ માતા પુણ્યવતી, મહાપુણ્યા અને પતિવ્રતા છે.

Verse 13

या हि भर्तृप्रसादेन त्रैलोक्यं कर्तुमिच्छति । सा कथं दुःखमाप्नोति किं नास्ति तपसः फलम्

જે સ્ત્રી પતિના પ્રસાદથી ત્રિલોક પર અધિકાર કરવાનું ઇચ્છે છે, તે દુઃખને કેવી રીતે પામે? શું તપસ્યાનું ફળ નથી?

Verse 14

रागद्वेषौ परित्यज्य विविधेनापि कर्मणा । या च शुश्रूषते कांतं देववद्गुरुवत्सला

રાગ-દ્વેષ ત્યજીને અને વિવિધ કર્મોથી જે પોતાના કાંતની સેવા કરે છે—તે તેને દેવ સમાન અને ગુરુ સમાન માનીને સ્નેહ કરે છે.

Verse 15

सा कथं दुःखमाप्नोति कुष्ठरोगं सुदुःखदम् । शिवशर्मोवाच । मा शुचस्त्वं महाभाग भुज्यते कर्मजं फलम्

તે કેવી રીતે દુઃખ પામે—અતિ દુઃખદ કুষ্ঠરોગથી? શિવશર્માએ કહ્યું: હે મહાભાગ! શોક ન કર; કર્મજન્ય ફળ ભોગવવું જ પડે છે.

Verse 16

नरेण कर्मयुक्तेन पापपुण्यमयेन हि । शोधनं च कुरुष्व त्वमुभयो रोगयुक्तयोः

પાપ-પુણ્યમિશ્ર કર્મોમાં પ્રવૃત્ત એવા મનુષ્ય દ્વારા, તું પણ રોગથી પીડિત તે બંનેનું શोधन અને શુદ્ધિકરણ કરાવ।

Verse 17

शुश्रूषणं महाभाग यदि पुण्यमिहेच्छसि । एवमुक्ते शुभे वाक्ये सोमशर्मा महायशाः

હે મહાભાગ! જો તું આ લોકમાં પુણ્ય ઇચ્છે છે, તો શૂશ્રૂષા-સેવા કર. આવા શુભ વચન કહ્યા પછી, મહાયશસ્વી સોમશર્મા…

Verse 18

शुश्रूषां वा करिष्यामि युवयोः पुण्ययुक्तयोः । मया पापेन दुष्टेन कृपणेन द्विजोत्तम

પુણ્યયુક્ત એવા તમારાં બંનેની હું શૂશ્રૂષા-સેવા કરીશ. હે દ્વિજોત્તમ! પાપી, દુષ્ટ અને કૃપણ એવો હું આમ કહું છું।

Verse 19

किं कर्तव्यमिहाद्यैव यो गुरुं न हि पूजयेत् । एवमाभाष्य दुःखाद्वा तयोर्दुःखेन दुःखितः

જે ગુરુનું પૂજન નથી કરતો, તેના વિષે અહીં—આજ જ—શું કરવું? એમ કહીને તે પોતાનાં દુઃખથી અથવા તે બંનેનાં દુઃખથી દુઃખિત થયો।

Verse 20

श्लेष्ममूत्रपुरीषं च उभयोः पर्यशोधयत् । पादप्रक्षालनं चक्रे अंगसंवाहनं तथा

તેણે તે બંનેનું કફ, મૂત્ર અને મલ સંપૂર્ણ રીતે સાફ કર્યું; પછી તેમના પગ ધોઈ અને તેમ જ અંગસંવાહન કર્યું।

Verse 21

स्नानस्थानादिकं सोपि तयोर्भक्त्यान्वितः स्वयम् । द्वावेतौ हि गुरू विप्रः सोमशर्मा महायशाः

તે પણ સ્વયં તે બંને પ્રત્યે ભક્તિયુક્ત થઈ સ્નાનસ્થાન વગેરે પવિત્ર વ્યવસ્થાઓ દર્શાવે છે. નિશ્ચયે તે બંને ગુરુ છે—એવું મહાયશસ્વી બ્રાહ્મણ સોમશર્મા કહે છે.

Verse 22

तीर्थं नयति धर्मात्मा स्कंधमारोप्य सत्तमः । द्वावेतौ हि स्वहस्तेन स्नापयित्वा तु मंगलैः

એ ધર્માત્મા શ્રેષ્ઠ પુરુષ તેમને ખભા પર ઉઠાવી તીર્થ સુધી લઈ જાય છે. પછી પોતાના જ હાથોથી મંગલમય વિધિઓ સાથે તે બંનેને સ્નાન કરાવે છે.

Verse 23

सुमंत्रैर्वेदविच्चैव स्नानस्य विधिपूर्वकम् । तर्पणं च पितॄणां तु देवतानां तु पूजनम्

શુભ મંત્રો સાથે અને વેદવિદ્વાનના સાન્નિધ્યમાં સ્નાન વિધિપૂર્વક કરવું જોઈએ. સાથે પિતૃઓનું તર્પણ અને દેવતાઓનું પૂજન પણ કરવું જોઈએ.

Verse 24

द्वाभ्यामपि स धर्मात्मा स कारयति नित्यशः । स्वयं होमं ददात्यग्नौ पचत्यन्नमनुत्तमम्

એ ધર્માત્મા તે બંનેને નિત્ય કર્મ કરાવે છે. અને પોતે અગ્નિમાં હોમની આહુતિ આપી ઉત્તમ અન્ન રાંધે છે.

Verse 25

संज्ञापयति सुप्रीतौ द्वावेतौ च महागुरू । शय्यासने च तौ विप्रः प्रस्वापयति नित्यशः

એ બ્રાહ્મણ પ્રસન્ન થયેલા તે બંને મહાગુરુઓની ભક્તિપૂર્વક સેવા કરે છે. અને દરરોજ તેમને શય્યા તથા આસન પર વિશ્રામ કરાવે છે.

Verse 26

वस्त्रपुष्पादिकं सर्वं ताभ्यां नित्यं प्रयच्छति । तांबूलं बहुगंधाढ्यमुभयोरर्पयेत्स तु

તે રોજ તેમને વસ્ત્ર, પુષ્પ વગેરે સર્વ અર્પણ કરે; અને અનેક સુગંધોથી સુવાસિત તાંબૂલ પણ બંનેને સમર્પિત કરે.

Verse 27

सोमशर्मा महाभागस्ताभ्यामपि च पूरयेत् । मूलं पयः सुभक्ष्याद्यं नित्यमेव ददात्यसौ

મહાભાગ્યશાળી સોમશર્મા તે બંનેને પણ તૃપ્ત કરતો; તે રોજ મૂળ, દૂધ અને અન્ય ઉત્તમ ભક્ષ્ય પદાર્થો નિત્ય આપતો હતો.

Verse 28

तयोस्तु वांछितं नित्यं सोमशर्मा महायशाः । अनेन क्रमयोगेन नित्यमेव प्रसादयेत्

આ રીતે મહાયશસ્વી સોમશર્મા તે બંને પાસેથી પોતાનું ઇચ્છિત ફળ નિત્ય પ્રાપ્ત કરતો; અને આ ક્રમબદ્ધ ઉપાયથી તેમને સદા પ્રસન્ન રાખતો.

Verse 29

सोमशर्मा सुधर्मात्मा पितरौ परिपूजयेत् । सोमशर्माणमाहूय पिता कुत्सति निष्ठुरः

સુધર્માત્મા સોમશર્મા માતા-પિતાનું યથાવિધી પરિપૂજન કરતો; છતાં પિતાએ સોમશર્માને બોલાવી નિષ્ઠુરતાથી તેની નિંદા કરી.

Verse 30

निंदितैर्निष्ठुरैर्वाक्यैस्ताडयेन्मुनिसन्निधौ । कृतकार्ये कृते पुण्ये नित्यमेव सुते पुनः

મુનિના સાન્નિધ્યમાં નિંદાત્મક અને કઠોર વચનોથી તાડના કરવી; અને કાર્ય સિદ્ધ થઈ પુણ્ય પ્રાપ્ત થયા પછી પણ પુત્રને ફરી ફરી નિત્ય શાસન કરવું.

Verse 31

न कृतं शोभनं मह्यं त्वयैव कुलपांसन । एवं नानाविधैर्वाक्यैर्निष्ठुरैर्दुःखदायकैः

હે કુલકલંક! તું મારા માટે કંઈ પણ શુભ કર્યું નથી; ઉપરથી નાનાવિધ કઠોર અને દુઃખદાયક વચનો વડે મને પીડા આપી છે.

Verse 32

अताडयद्दंडघातैः शिवशर्मा सदातुरः । एवं कृतेपि धर्मात्मा नैव कुप्यति कर्हिचित्

સદા વ્યાકુળ શિવશર્માએ દંડના ઘા વડે તેને માર્યો; છતાં પણ એવું થતાં તે ધર્માત્મા ક્યારેય ક્રોધિત થયો નહીં.

Verse 33

मनसा वचसा चैव कर्मणा त्रिविधेन च । संतुष्टः सर्वदा सोपि पितरं परिपूजयेत्

મન, વાણી અને કર્મ—આ ત્રિવિધ ઉપાયથી—સદા સંતોષમાં રહી પિતાનું યથાવિધિ માન-પૂજન કરવું જોઈએ.

Verse 34

तद्वत्स सोमशर्मा वै मातरं च दिनेदिने । यज्ज्ञात्वा शिवशर्मा च चरितं स्वीयमीक्षते

એ જ રીતે સોમશર્મા પણ દિનપ્રતિદિન માતાની સેવા કરતો; આ જાણીને શિવશર્માએ પોતાના જ આચરણ પર વિચાર કર્યો.

Verse 35

अमृतं मत्कृते चापि आनीतं विष्णुशर्मणा । पुण्ययुक्तः स धर्मात्मा पितृभक्तिपरः सदा

મારા હિતાર્થે વિષ્ણુશર્માએ અમૃત પણ લાવી આપ્યું. તે પુણ્યયુક્ત, ધર્માત્મા અને સદા પિતૃભક્તિમાં પરાયણ હતો.

Verse 36

एवं बहुतिथे काले शतसंख्ये गते सति । शिवशर्मा पितस्यैव भक्तिं दृष्ट्वा विचिंत्य वै

આ રીતે ઘણો સમય વીતી ગયો અને સૈકડો વખત પસાર થયા પછી પણ, શિવશર્માએ પિતાની પરમ ભક્તિ જોઈને મનમાં વિચાર કર્યો।

Verse 37

मया वै पूर्वमित्युक्तं सुपुत्रं यज्ञसंज्ञकम् । मातृखंडानिमान्पुत्र यत्र तत्र क्षिपस्व हि

મેં અગાઉ જ કહ્યું હતું, હે યજ્ઞ નામના સુપુત્ર! હે પુત્ર, આ માતૃખંડોને જ્યાં ત્યાં, જ્યાં હો ત્યાં જ ફેંકી દે।

Verse 38

मद्वाक्यं पालितं तेन कृता न मातरि कृपा । एतत्स्वल्पतरं दुःखं निर्जीवे घातमिच्छतः

તેણે મારા વચનનું પાલન કર્યું, પરંતુ માતા પ્રત્યે કરુણા ન કરી. આ દુઃખ તો નાનું છે; જીવંત પ્રાણી પર ઘાત કરવા ઇચ્છનારના શોકની સરખામણીએ ઓછું।

Verse 39

साहसं तु कृतं तेन पुत्रेण वेदशर्मणा । अस्याधिकमहं मन्ये यतोऽयं चलते न च

પરંતુ તે પુત્ર વેદશર્માએ એક ધૃષ્ટ (ઉતાવળું) કાર્ય કર્યું. છતાં હું આને વધુ અદ્ભુત માનું છું, કારણ કે આ (અહીં) જરા પણ હલતું નથી।

Verse 40

निमेषमात्रमेवापि साहसं कारयेत्पुनः । अपरं सत्यसंपन्नं प्रभावं तपसः पुनः

એક પળમાં પણ તપશ્ચર્યા ફરી એક અદભુત સાહસિક કાર્ય કરાવી શકે છે. અને તપનો બીજો પ્રભાવ એ છે કે તે સત્યથી સંપન્ન થાય ત્યારે સિદ્ધ થાય છે।

Verse 41

नित्यं समाराधनेपि अधिकं चास्य दृश्यते । तस्मादस्य परीक्षा च समये तपसः कृता

તેની નિત્ય આરાધનામાં પણ કંઈક વિશેષતા દેખાય છે; તેથી યોગ્ય સમયે તપશ્ચર્યાથી તેની પરીક્ષા કરવામાં આવી।

Verse 42

भक्तिभावात्तथा सत्यान्नैव पुत्रः प्रणश्यति । मायया च निजांगेऽपि कुष्ठरोगो निदर्शितः

ભક્તિભાવના બળથી તથા સત્યનિષ્ઠાથી પુત્ર નાશ પામતો નથી; અને દૈવી માયાથી પોતાના જ દેહ પર કুষ্ঠરોગ દર્શાવવામાં આવ્યો।

Verse 43

श्लेष्ममूत्रमलानां च घृणां नैव करोति च । व्रणान्विशोधयेन्नित्यं स्वहस्तेन महायशाः

તે કફ, મૂત્ર અને મલ વગેરે પ્રત્યે ઘૃણા કરતો નથી; તે મહાયશસ્વી પોતાના હાથથી નિત્ય ઘાવો શુદ્ધ કરે છે।

Verse 44

पादसंवाहनं दद्याच्छौचं चैव महामतिः । दुःसहं वचनं मह्यं दारुणं सहते सदा

મહામતિએ પાદસેવા અર્પવી અને શૌચ-શુદ્ધિ પણ જાળવવી; કારણ કે તે મારા માટે સદા કઠોર અને દુઃસહ વચનો સહે છે।

Verse 45

भर्त्सने ताडने चैव सदाभीष्टप्रवाचकः । एवं दुःखसमाचारो मम पुत्रो महामतिः

તે સદા મનગમતા વચનો બોલે છે, છતાં ઠપકો આપે છે અને માર પણ કરે છે; એવો દુઃખદ સમાચાર લાવનાર મારો પુત્ર, મહામતિ હોવા છતાં।

Verse 46

दुःखानां सागरं मन्ये बहुक्लेशैस्तु क्लेशितः । अपनेष्याम्यहं दुःखं विष्णोश्चैव प्रसादतः

હું મને દુઃખોના સાગર સમાન માનું છું, અનેક ક્લેશોથી પીડિત છું. પરંતુ વિષ્ણુના પ્રસાદથી હું આ દુઃખ દૂર કરી દઈશ.

Verse 47

विचार्य मनसा विप्रः शिवशर्मा महामतिः । पुनर्मायां चकाराथ कुंभादपहृतं पयः

મહામતિ બ્રાહ્મણ શિવશર્માએ મનમાં વિચાર કરીને ફરી પોતાની માયા પ્રયોગી અને કુંભમાંથી દૂધ અપહરણ કર્યું.

Verse 48

पश्चात्तं च समाहूय सोमशर्माणमब्रवीत् । तव हस्ते मया दत्तममृतं व्याधिनाशनम्

પછી તેને બોલાવી તેણે સોમશર્માને કહ્યું—“તારા હાથમાં મેં રોગનાશક અમૃત આપ્યું છે.”

Verse 49

तन्मे शीघ्रं प्रयच्छस्व यथा पानं करोम्यहम् । येन नीरुग्भवाम्यद्य प्रसादाद्विष्णुशर्मणः

અતએવ તે મને તરત આપ, જેથી હું પી શકું; વિષ્ણુશર્માના પ્રસાદથી આજે હું નિરોગ બની જાઉં.

Verse 50

एवमुक्ते तदा वाक्ये ऋषिणा शिवशर्मणा । समुत्थाय त्वरायुक्तः सोमशर्मा कमंडलुम्

ઋષિ શિવશર્માએ એમ કહ્યે ત્યારે સોમશર્મા તરત ઊભો થયો અને ઉતાવળથી પોતાનું કમંડલુ ઉઠાવ્યું.

Verse 51

तं च रिक्तं ततो दृष्ट्वा ह्यमृतेन विना कृतम् । कस्य पापस्य वै कर्म केन मे विप्रियं कृतम्

પછી અમૃત વિના ખાલી થયેલો તે ઘટ જોઈ તેણે કહ્યું—“આ કયા પાપકર્મનું ફળ છે? મારી સાથે આ અપ્રિય કાર્ય કોણે કર્યું?”

Verse 52

इति चिंतापरो भूत्वा सोमशर्मा सुदुःखितः । पितुरग्रे च वृत्तांतं कथयिष्याम्यहं यदा

આ રીતે ચિંતામાં લીન અને અત્યંત દુઃખિત સોમશર્માએ મનમાં વિચાર્યું—“જ્યારે હું પિતાની સામે ઊભો રહીશ, ત્યારે સમગ્ર વર્તાંત તેમને કહેશ.”

Verse 53

ततः कोपं प्रयास्येत गुरुर्मे व्याधिपीडितः । सुचिरं चिंतयित्वा तु सोमशर्मा महामतिः

પછી તેણે વિચાર્યું—“રોગથી પીડિત મારા ગુરુ ક્રોધિત થઈ શકે.” લાંબા સમય સુધી વિચાર કરીને મહામતિ સોમશર્માએ યોગ્ય ઉપાય વિચાર્યો.

Verse 54

यदि मे सत्यमस्तीति गुरुशुश्रूषणं यदि । तपस्तप्तं मयापूर्वं निर्व्यलीकेन चेतसा

જો મારામાં સત્યતા હોય; જો મેં ગુરુની શুশ્રૂષા કરી હોય; જો મેં અગાઉ નિષ્કપટ ચિત્તે તપ કર્યું હોય—તો તે બધું મારા માટે સત્ય સાબિત થાઓ.

Verse 55

दमशौचादिभिः सत्यं धर्ममेव प्रपालितम् । तदा घटोऽमृतयुतो भवत्वेष न संशयः

દમ, શૌચ વગેરે સદ્ગુણોથી સત્ય અને ધર્મનું પાલન થયું હોય, તો આ ઘટ નિશ્ચયે અમૃતથી યુક્ત બને—એમાં સંશય નથી.

Verse 56

यावदेव महाभागश्चिंतयित्वा विलोकयेत् । तावच्चामृतपूर्णस्तु पुनरेवाभवद्घटः

મહાભાગ્યવાને વિચાર કરીને નજર નાખતાં જ, એ જ ક્ષણે તે ઘડો ફરી અમૃતથી પરિપૂર્ણ થયો।

Verse 57

तं दृष्ट्वा हर्षसंयुक्तः सोमशर्मा महायशाः । गत्वा गुरुं नमस्कृत्य कुंभमादाय सत्वरम्

તેને જોઈ મહાયશસ્વી સોમશર્મા હર્ષથી ભરાઈ ગયો; ગુરુ પાસે જઈ નમસ્કાર કરીને તરત જ કુંભ ઉઠાવી લીધો।

Verse 58

गृहाण त्वं पितश्चेमं पयः कुंभं समागतम् । पानं कुरु महाभाग गदान्मुक्तो भवाचिरम्

પિતાજી, અહીં લાવવામાં આવેલો આ દૂધનો કુંભ સ્વીકારો। હે મહાભાગ, તેનું પાન કરો; તમે ટૂંક સમયમાં રોગમુક્ત થશો।

Verse 59

एतद्वाक्यं महापुण्यं सत्यधर्मार्थकं पुनः । शिवशर्मा सुतस्यापि श्रुत्वा च मधुराक्षरम्

સત્ય, ધર્મ અને યોગ્ય હેતુ દર્શાવતાં, મહાપુણ્ય અને મધુર અક્ષરવાળા આ વચન સાંભળી શિવશર્માએ પોતાના પુત્રની વાત પણ સાંભળી।

Verse 60

हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

મહાન હર્ષથી વ્યાપ્ત થઈ તેણે આ વચન કહ્યાં।