Shloka 29
Adhyaya 76 — The Sixth Manvantara: Cakshusha Manu, the Child-Snatcher, and the Problem of Kinship
भक्षयामास च सुतं तस्य बोधद्विजन्मनः ।
स तत्र द्विजसंस्कारैः संस्कृतो हैमिनीसुतः ॥
bhakṣayāmāsa ca sutaṃ tasya bodhadvijanmanaḥ | sa tatra dvijasaṃskāraiḥ saṃskṛto haiminīsutaḥ ||
અને તે બાળક-અપહરણ કરનારી સ્ત્રીએ તે બ્રાહ્મણ બોધના પુત્રને ભક્ષી લીધો. ત્યારબાદ હું—હૈમિનીનો (માની લેવાયેલો) પુત્ર—ત્યાં દ્વિજ-સંસ્કારો દ્વારા સંસ્કૃત/દીક્ષિત થયો.
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Ritual formation (saṃskāra) powerfully shapes social identity, yet the verse also warns that such identity can be built atop injustice; dharma requires confronting the truth behind one’s position.
Ethical-narrative instruction; not one of the five cosmological characteristics, though it uses family-story elements typical of purāṇic vaṃśānucarita narration.
‘Devouring the son’ can symbolize ignorance consuming rightful inheritance; the ‘dvija-saṃskāra’ then represents a second birth that may be externally correct yet internally conflicted without truth.