Shloka 70
Adhyaya 61 — The Second Manvantara Begins: The Brahmin’s Swift Journey and Varuthini’s Temptation on Himavat
ब्राह्मण उवाच न भोगार्थाय विप्राणां शस्यते हि वरूथिनि ।
इह क्लेशाय विप्राणां चेष्टा प्रेत्याफलप्रदा ॥
brāhmaṇa uvāca na bhogārthāya viprāṇāṃ śasyate hi varūthini | iha kleśāya viprāṇāṃ ceṣṭā pretyā-phalapradā ||
બ્રાહ્મણે કહ્યું—હે વરૂથિની, બ્રાહ્મણો માટે ભોગના હેતુથી પ્રવૃત્તિ પ્રશંસનીય નથી. તેમનો પ્રયત્ન અહીં કષ્ટ માટે હોય છે, અને તેનું ફળ મૃત્યુ પછી મળે છે.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
A brāhmaṇa’s ideal is discipline: voluntary hardship (tapas, niyama) is accepted now for dharmic merit that matures beyond this life, rather than chasing immediate sensual reward.
Ācāra (normative conduct) framed as narrative instruction; ancillary to the Purāṇic core five marks rather than a direct example of them.
The polarity ‘kleśa now / fruit later’ encodes the yogic economy of transformation: heat of discipline refines saṃskāras and produces subtler ‘phala’ beyond gross pleasure.