Shloka 4
Adhyaya 48 — The Emanation of Beings from Brahma: Night, Day, Twilight, and the Orders of Creation
ततो देवासुरान् पितॄन् मानुषांश्च चतुष्टयम् ।
सिसृक्षुरम्भांस्येतानि स्वमात्मानमयूयुजत् ॥
tato devāsurān pitṝn mānuṣāṃś ca catuṣṭayam |
sisṛkṣur ambhāṃsy etāni svam ātmānam ayūyujat ||
ત્યારબાદ પ્રજાપતિએ દેવો, અસુરો, પિતૃઓ અને મનુષ્યો—આ ચાર વર્ગોની સૃષ્ટિ કરવાની ઇચ્છાથી—પોતાના આત્માને તે કાર્યમાં પ્રવૃત્ત કર્યો.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The cosmos is portrayed as arising from deliberate, purposive agency (Prajāpati’s resolve), not mere accident—supporting a teleological view of order (ṛta/dharma).
Sarga: the narrative specifies the intended differentiation into four key classes of beings.
‘Yoking the self’ hints that creation is a self-modification of the creator principle: multiplicity emerges through self-engagement rather than from an external material.