Shloka 10
Adhyaya 13 — The Son’s Account of Hell and the Question of Unseen Sin
पुरुष उवाच
भो याम्यपुरुषाचक्ष्व किं मया दुष्कृतं कृतम् ।
येनॆदं यातनाभीमं प्राप्तोऽस्मि नरकं परम् ॥
puruṣa uvāca bho yāmya-puruṣācakṣva kiṃ mayā duṣkṛtaṃ kṛtam | yenedaṃ yātanābhīmaṃ prāpto 'smi narakaṃ param
તે પુરુષે કહ્યું—હે યમદૂત, મને કહો; મેં કયું પાપકર્મ કર્યું છે કે જેના કારણે હું આ ભયંકર યાતનાભર્યા નરકમાં આવી પડ્યો છું?
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "bhayanaka", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse models ethical introspection: rather than denying or blaming, one asks what action produced the result—an essential Purāṇic method for dharma-teaching.
Dharma instruction through narrative dialogue; not directly Sarga/Pratisarga/Vaṃśa/Manvantara/Vaṃśānucarita, though it may be embedded within a larger vaṃśānucarita storyline.
The question ‘what did I do?’ is the awakening of buddhi within suffering—pain becomes the catalyst for discernment (viveka).