Shloka 3
अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
युधिछिर उवाच श्रद्धया परया पूतो यः प्रयच्छेद् द्विजातये । हव्यं कव्यं तथा दानं को दोष: स्यात् पितामह
yudhiṣṭhira uvāca
śraddhayā parayā pūto yaḥ prayacched dvijātaye |
havyaṃ kavyaṃ tathā dānaṃ ko doṣaḥ syāt pitāmaha ||
યુધિષ્ઠિરે પૂછ્યું— પિતામહ! જે મનુષ્ય માત્ર પરમ શ્રદ્ધાથી જ પવિત્ર બની દ્વિજ (બ્રાહ્મણ)ને હવ્ય, કવ્ય તથા અન્ય દાન આપે છે, તો અન્ય પ્રકારની શૌચ-શુદ્ધિ ન હોવાને કારણે તેને કયો દોષ લાગે?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-question: whether inner purity through supreme faith (śraddhā) is sufficient to sanctify acts of giving—especially sacred offerings to gods and ancestors—or whether lack of external/ritual purity still produces a moral or ritual fault.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira addresses Bhīṣma as ‘Grandfather’ and asks him to judge the status of a donor who gives havya, kavya, and other gifts to a brāhmaṇa relying primarily on faith, seeking clarification about any remaining दोष (defect) due to other impurities.