Shloka 2
अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
भीष्म उवाच स्ववृत्तिमभिपन्नाय लिज़्िने चेतराय च । देयमाहुर्महाराज उभावेतौ तपस्विनौ
bhīṣma uvāca | svavṛttim abhipannāya liṅgine cetarāya ca | deyam āhur mahārāja ubhāv etau tapasvinau ||
ભીષ્મે કહ્યું— મહારાજ! પ્રાણરક્ષા માટે પોતાની વર્ણાશ્રમોચિત જીવનવૃત્તિનો આશ્રય લેનાર બ્રાહ્મણ—તે ચિહ્નધારી હોય કે ચિહ્નરહિત—બન્નેને દાન આપવું યોગ્ય કહેવાયું છે; કારણ કે સ્વધર્મમાં સ્થિત આ બન્ને જ તપસ્વી અને દાનપાત્ર છે.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Charity should be guided by dharma rather than mere outward appearance: a Brahmin who sustains himself through a rightful, dharmic livelihood for preserving life is a fit recipient of alms whether he displays ascetic insignia (liṅga) or not.
In the Anushasana Parva’s instruction on dāna-dharma, Bhishma advises the king (Yudhiṣṭhira) about who deserves gifts, affirming that both marked ascetics and those without external marks—if grounded in proper duty—are worthy recipients.