Shloka 39
सुप्रसाद: प्रसन्नात्मा विश्वधृग विश्वभुग् विभु: । सत्कर्ता सत्कृत: साधुर्जह्लुनरायणो नर:,२३६ सुप्रसाद:-शिशुपालादि अपराधियोंपर भी कृपा करनेवाले, २३७ प्रसन्नात्मा- प्रसन्न स्वभाववाले, २३८ विश्वधृक्ू-जगत्को धारण करनेवाले, २३९ विश्वभुक्-विश्वका पालन करनेवाले, २४० विश्व॒ुः-सर्वव्यापी, २४१ सत्कर्ता-भक्तोंका सत्कार करनेवाले, २४२ सत्कृत:-पूजितोंसे भी पूजित, २४३ साधु:-भक्तोंके कार्य साधनेवाले, २४४ जह्लु:-संहारके समय जीवोंका लय करनेवाले, २४५ नारायण:-जलमें शयन करनेवाले, २४६ नर:- भक्तोंको परमधाममें ले जानेवाले
suprasādaḥ prasannātmā viśvadhṛg viśvabhug vibhuḥ | satkartā satkṛtaḥ sādhur jahlur nārāyaṇo naraḥ ||
ભીષ્મે કહ્યું—તે પરમ પ્રસાદી, સદા પ્રસન્નાત્મા; વિશ્વને ધારણ કરનાર અને પાલન કરનાર, સર્વવ્યાપી પ્રભુ છે. તે ભક્તોનું સન્માન કરે છે અને પોતે પૂજનીયોમાં પણ પૂજિત છે; સાધુજનના કાર્યો સિદ્ધ કરે છે; પ્રલયકાળે જીવોને લયમાં લીન કરે છે; નારાયણરૂપે મહાજળ પર શયન કરે છે; અને નરરૂપે ભક્તોને પરમધામે લઈ જાય છે.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine is simultaneously compassionate and sustaining: serene in nature, all-pervading, honoring the virtuous, and guiding devotees to the highest good. It encourages trust in dharma and devotion by portraying God as the ultimate support of the world and the moral order.
Bhīṣma is describing and praising the Lord through a sequence of epithets (names/attributes), presenting a theological portrait: protector of the cosmos, recipient of worship, accomplisher of devotees’ aims, and the one who withdraws creation at dissolution—identified as Nārāyaṇa and Nara.