Shloka 27
सर्वगः सर्वविद्धानुर्विष्वक्सेनो जनार्दन: । वेदो वेदविदव्यज्जी वेदाड़ो वेदवित् कवि:
sarvagaḥ sarvavid dhānur viṣvakseno janārdanaḥ | vedo vedavid avyajī vedāṅgo vedavit kaviḥ ||
ભીષ્મ બોલ્યા—તે સર્વગ છે—કારણરૂપે સર્વત્ર વ્યાપ્ત; સર્વવિત્ ધાનુ—સર્વજ્ઞ પ્રકાશસ્વરૂપ; વિષ્વક્સેન—જે શત્રુસેનાને વિખેરી નાખે; અને જનાર્દન—જેનાં સમક્ષ ભક્તો અભ્યুদય અને નિઃશ્રેયસની યાચના કરે છે. તે જ વેદ છે; વેદવિત્—વેદ અને તેના અર્થનો યથાર્થ જ્ઞાતા; અવ્યંગ્ય—સર્વાંગપૂર્ણ, કશામાંય અપૂર્ણ નહીં; વેદાંગ—વેદો જેના અંગ છે; વેદવિત્—વેદવિચારક; અને કવિ—સર્વજ્ઞ દ્રષ્ટા।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the supreme Lord (Viṣṇu/Janārdana) is simultaneously the protector in worldly struggle and the very ground of sacred knowledge. Ethical life (dharma) is anchored in devotion to the all-knowing, all-pervading source of the Veda, who grants both abhyudaya (worldly flourishing) and niḥśreyasa (ultimate liberation).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction through praise of Nārāyaṇa/Viṣṇu using a chain of epithets. This functions as a devotional and doctrinal affirmation within his teachings, presenting the Lord as the refuge and the authority behind Vedic dharma.