Shloka 20
अग्राहा: शाश्वत: कृष्णो लोहिताक्ष: प्रतर्दन: । प्रभूतस्त्रिककुब्धाम पवित्र मड़लं परम्
agrāhyaḥ śāśvataḥ kṛṣṇo lohitākṣaḥ pratardanaḥ | prabhūtas trikakubdhāma pavitra-maṇḍalaṁ param ||
ભીષ્મ બોલ્યા—તે મનથી પણ અગૃહ્ય, શાશ્વત છે; કૃષ્ણ—સર્વના ચિત્તને પોતાની તરફ આકર્ષી લેતો પરમાનંદસ્વરૂપ પ્રભુ; લોહિતાક્ષ, લાલ નેત્રવાળો; પ્રતિર્દન, જે કાળાંતમાં પ્રાણીઓનો સંહાર કરે છે। તે જ્ઞાન-ઐશ્વર્યાદિ ગુણોથી સમૃદ્ધ; ઊર્ધ્વ-અધઃ-મધ્ય—ત્રિદિશાઓનો આશ્રય અને આધાર; સર્વને પવિત્ર કરનાર—નિશ્ચયે પરમ મંગલમય મંડળ છે।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine (here praised as Kṛṣṇa) transcends ordinary mental grasp, yet is the sustaining ground of the cosmos and the purifier of beings; devotion is grounded in recognizing both transcendence (agrāhya, śāśvata) and immanence (support of all directions, source of auspiciousness).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction and praise, offering a litany of divine epithets for Kṛṣṇa/Vāsudeva—describing his eternal nature, cosmic sovereignty, role in dissolution, and power to purify—within a broader discourse on dharma and sacred remembrance.