Shloka 6
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
ब्राह्मणावसथं पुण्यमाससाद महीपति: । तत्र नास्नातक: वक्षिन्न चासीदव्रती द्विज:
brāhmaṇāvasaṭhaṁ puṇyam āsasāda mahīpatiḥ | tatra nāsnātakaḥ vakṣiṁ na cāsīd avratī dvijaḥ, janamejaya |
રાજા બ્રાહ્મણોની તે પવિત્ર વસાહતમાં પહોંચ્યો. હે જનમેજય! ત્યાં તેને એક પણ એવો બ્રાહ્મણ ન દેખાયો જે સ્નાતક (વેદાધ્યયન પૂર્ણ કરેલો) ન હોય, અને કોઈ એવો દ્વિજ પણ ન હતો જે વ્રત-નિયમ વિના જીવતો હોય. ત્યાંની પવિત્રતા બળથી નહીં, પરંતુ વિદ્યાથી, સંયમથી અને ધર્મનિષ્ઠ આચરણથી પ્રગટ થતી હતી।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true sanctity and social strength arise from disciplined learning and vow-observance: a community becomes 'puṇya' when its members uphold brahmacarya, Vedic study, and ethical restraint.
A king arrives at a sacred Brahmin settlement and observes that all the Brahmins there are properly trained (asnātaka) and none are lax in vows (avratī), emphasizing the exceptional purity and order of that community.