वाद्यतां तालमानैः किं यावच्चिंतापरो हरिः । ऋषिः समागतस्तावज्जलाभ्युक्षणत त्परः
vādyatāṃ tālamānaiḥ kiṃ yāvacciṃtāparo hariḥ | ṛṣiḥ samāgatastāvajjalābhyukṣaṇata tparaḥ
À quoi sert la musique aux mesures du tāla, lorsque Hari (Indra) demeure absorbé par l’inquiétude ? Or, en ce même temps, le ṛṣi arriva, tout entier appliqué au rite d’aspersion d’eau, signe d’approche propice.
Narrative voice
Scene: As Indra worries, musicians hold their instruments; Nārada arrives and performs jalābhyukṣaṇa—sprinkling sanctified water—signaling auspicious entry and ritual control of the moment.
Outer entertainment is hollow when the conscience is burdened; ritual purity and sage-guidance restore auspiciousness.
The immediate verse is courtly narration; the chapter’s tīrtha focus remains Vastrāpatha in Prabhāsa.
Jalābhyukṣaṇa—sprinkling water as an auspicious, purificatory gesture upon arrival.