देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस्तनुम् । ब्रह्मणो जुह्वतः शुक्रमग्नौ पूर्वं प्रजेप्सया
devasya mahato yajñe vāruṇīṃ bibhratastanum | brahmaṇo juhvataḥ śukramagnau pūrvaṃ prajepsayā
Autrefois, lors du grand sacrifice du Dieu sublime, tandis que (l’un) portait la forme de Vāruṇī, Brahmā, désirant une descendance, offrit sa semence dans le feu.
Unspecified (context suggests a Purāṇic narrator continuing the account to Devī/Varānanā)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (implied by adjacent vocatives)
Scene: A luminous yajña-kunda with towering, stylized flames; Brahmā in priestly posture (juhvati), pouring a radiant essence into Agni; a figure embodying Vāruṇī (watery, moonlit aura) stands nearby, indicating the assumed form.
Creation and lineage are portrayed as sacred, arising through yajña—ritual order mirroring cosmic order.
The narrative sits within the glorification of Prabhāsa-kṣetra, though this verse is about a primordial sacrificial event.
No direct prescription; yajña imagery is used to explain origins.