कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र राजा विदूरथः । आनर्त्तविषये जज्ञे वार्धक्यं च क्रमाद्ययौ
kasyacittvatha kālasya tatra rājā vidūrathaḥ | ānarttaviṣaye jajñe vārdhakyaṃ ca kramādyayau
Or, après quelque temps, il y eut un roi nommé Vidūratha, né dans le pays d’Ānarta ; et, au fil des jours, il parvint peu à peu à la vieillesse.
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced)
Scene: A dignified king in western Indian court setting, with banners and attendants; subtle signs of aging begin to appear as time passes, foreshadowing a pilgrimage episode.
It introduces a royal exemplar whose life-stage (aging) becomes the narrative occasion for demonstrating tīrtha power.
The chapter context continues the Rudraśīrṣa-tīrtha praise; this verse begins a related narrative episode.
None in this verse; it is narrative framing.